Oταν λίγες σταγόνες βροχής βυθίζουν το νησί στο σκοτάδι και η σκόνη ανακηρύσσεται υπεύθυνη

• Οι επί­ση­μες εξη­γή­σεις του ΔΕΔ­ΔΗΕ προ­κα­λούν πε­ρισ­σό­τε­ρο χα­μό­γε­λα παρά πειθώ, καθώς κάθε ψι­χά­λα απο­κα­λύ­πτει το εύ­θραυ­στο πρό­σω­πο ενός συ­στή­μα­τος που κα­ταρ­ρέ­ει με την πρώτη «υγρα­σία»

Σε έναν τόπο που πε­ρη­φα­νεύ­ε­ται για την του­ρι­στι­κή του ανά­πτυ­ξη, τα ξε­νο­δο­χεία πο­λυ­τε­λεί­ας και την αδιά­λει­πτη πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών στον επι­σκέ­πτη, η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των κα­τοί­κων μοιά­ζει με σε­νά­ριο φαρ­σο­κω­μω­δί­ας: η ηλε­κτρο­δό­τη­ση του νη­σιού κρέ­με­ται από με­ρι­κές στα­γό­νες βρο­χής. Γιατί, όπως μας ενη­μέ­ρω­σαν οι «αρ­μό­διοι», δεν φταί­ει η αδυ­να­μία του συ­στή­μα­τος, δεν φταί­νε οι υπο­δο­μές, αλλά η σκόνη. Μια σκόνη που λει­τουρ­γεί σαν το πιο ισχυ­ρό όπλο κατά των ηλε­κτρι­κών κυ­κλω­μά­των, αν κρί­νου­με από το γε­γο­νός ότι με το πρώτο ψι­λό­βρο­χο αρκεί για να βυ­θί­σει πε­ριο­χές στο σκο­τά­δι.

Η εξή­γη­ση που προ­κα­λεί θυ­μη­δία

Σύμ­φω­να με τον ΔΕΔ­ΔΗΕ, ο οποί­ος κλή­θη­κε να δώσει απα­ντή­σεις για το νέο μπλακ άουτ, «η σκόνη που συ­γκε­ντρώ­νε­ται στους υπο­σταθ­μούς, όταν έρθει σε επαφή με το νερό της βρο­χής, δη­μιουρ­γεί προ­βλή­μα­τα και οδη­γεί σε δια­κο­πές». Μια εξή­γη­ση που ίσως να είχε κά­ποια βάση αν μι­λού­σα­με για εγκα­τα­στά­σεις στην έρημο της Σα­χά­ρας, αλλά σε ένα ευ­ρω­παϊ­κό νησί του 21ου αιώνα μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με κακή δι­καιο­λο­γία παρά με τε­χνι­κή ανά­λυ­ση.

Η ει­κό­να είναι απλή: ένα σύ­στη­μα που θα έπρε­πε να λει­τουρ­γεί αδιά­λει­πτα, με συ­ντή­ρη­ση και πρό­βλε­ψη, κα­ταρ­ρέ­ει με τον πιο φυ­σιο­λο­γι­κό και συ­νη­θι­σμέ­νο πα­ρά­γο­ντα — τη βροχή. Και μά­λι­στα όχι με κα­ται­γί­δα ή θε­ο­μη­νία, αλλά με ψι­χά­λες. Το αστείο είναι ότι δεν μι­λά­με για ένα φαι­νό­με­νο σπά­νιο, αλλά για επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο μο­τί­βο.

Το νησί στη «ρου­λέ­τα» της κα­κο­και­ρί­ας

Δεν χρειά­ζε­ται πια να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς την επό­με­νη ΔΕΗ-κή ανα­κοί­νω­ση για να κα­τα­λά­βει πότε θα βυ­θι­στεί το νησί στο σκο­τά­δι: αρκεί να δει τα σύν­νε­φα. Αν ψι­χα­λί­σει, κά­ποιοι δρό­μοι θα μεί­νουν χωρίς ρεύμα. Αν ρίξει δυ­να­τή βροχή, ολό­κλη­ρες πε­ριο­χές θα «σβή­σουν» μο­νο­μιάς. Είναι σαν ένα παι­χνί­δι ρου­λέ­τας με τους κα­τοί­κους και τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες σε ρόλο θε­α­τών, ανα­μέ­νο­ντας πότε η σκόνη θα συ­να­ντή­σει το νερό για να απο­δεί­ξει ξανά πόσο «αν­θε­κτι­κό» είναι το δί­κτυο.

Οι επι­πτώ­σεις στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα

Πέρα από το γέλιο που προ­κα­λούν τέ­τοιες εξη­γή­σεις, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι λι­γό­τε­ρο δια­σκε­δα­στι­κή. Επι­χει­ρή­σεις χά­νουν ει­σό­δη­μα, κα­τα­να­λω­τές βρί­σκο­νται χωρίς βα­σι­κές πα­ρο­χές, ηλι­κιω­μέ­νοι και ασθε­νείς μέ­νουν χωρίς κρί­σι­μη υπο­στή­ρι­ξη, ενώ το νησί, που επι­διώ­κει να πα­ρου­σιά­ζε­ται ως σύγ­χρο­νος προ­ο­ρι­σμός υψη­λών υπη­ρε­σιών, εκτί­θε­ται διε­θνώς. Οι του­ρί­στες, αντί για «πα­ρα­δο­σια­κή φι­λο­ξε­νία», γί­νο­νται μάρ­τυ­ρες της πα­ρα­δο­σια­κής δια­κο­πής ρεύ­μα­τος.

Ει­ρω­νεία αντί για πρό­ο­δο

Αντί να μι­λά­με για έργα εκ­συγ­χρο­νι­σμού, για έξυ­πνα δί­κτυα και για αξιο­πι­στία, βρι­σκό­μα­στε στο ση­μείο να συ­ζη­τά­με την ανα­τρε­πτι­κή σχέση σκό­νης και στα­γό­νων. Και όσο κι αν οι αρ­μό­διοι προ­σπα­θούν να πα­ρου­σιά­σουν την κα­τά­στα­ση ως φυ­σι­κό επα­κό­λου­θο, η ει­κό­να που μένει είναι ότι ένα νησί ολό­κλη­ρο πα­ρα­δί­δε­ται στις δια­θέ­σεις του και­ρού με τις πιο ευ­τε­λείς αι­τί­ες.

Η βροχή, που σε άλ­λους τό­πους ση­μαί­νει ανα­νέ­ω­ση και ευ­λο­γία, εδώ με­τα­φρά­ζε­ται σε συ­σκό­τι­ση. Και η σκόνη, που σε κάθε λο­γι­κή δια­χεί­ρι­ση θα έπρε­πε να απο­μα­κρύ­νε­ται με συ­ντή­ρη­ση, με­τα­τρέ­πε­ται σε επί­ση­μο «φταί­χτη».