«Τα παιδιά της λίστας» γυρνούν την πλάτη στα ‘τροφεία’

Σήμερα στα σχολεία της Ρόδου υπάρ­χουν παιδιά που αδυ­να­τούν να αγο­ρά­σουν από το κυλι­κείο κάτι για κολα­τσιό. Στα ίδια σχολεία, υπάρ­χουν παιδιά που γνω­ρί­ζουν την οικο­νο­μική αδυ­να­μία των φίλων τους και με κάθε τρόπο βοηθούν ώστε να τους εξα­σφα­λί­σουν, στο μεγάλο διά­λειμμα, το πολύ­τιμο σάντουιτς. Στα μέλη των πολύ – πολύ στενών παρεών είναι γνωστό ότι για ορι­σμέ­νους φίλους το σαντουι­τσάκι με τη μία φέτα τυρί και άλλη τόση γαλο­πούλα θα είναι το μονα­δικό τους φαγητό μέχρι το βράδυ, ή ίσως μέχρι και την επόμενη μέρα. Η όλη κατά­σταση απο­τε­λεί το μικρό μυστικό των παιδιών και ίσως γι’ αυτό οι Σχο­λι­κές Επι­τρο­πές του Δήμου Ρόδου δεν έχουν αιτή­σεις για «τροφεία».

«Ο μπαμπάς μου θα πλη­ρω­θεί την Παρα­σκευή». Κάπως έτσι ξεκινά η συζή­τηση μεταξύ των παιδιών και το ένα δίνει στο άλλο να κατα­λά­βει το τι ακριβώς συμ­βαί­νει. Δεν ανταλ­λάσ­σουν πολλές κου­βέ­ντες για το όλο θέμα, άλλωστε τα λίγα και κοφτά λόγια είναι ο δικός τους τρόπος επι­κοι­νω­νίας, όπως αυτός καλ­λιερ­γή­θηκε μέσα από τις εφαρ­μο­γές των social media. Βέβαια, όλο αυτό εμπε­ριέ­χει κόστος ψυχο­λο­γικό, καθώς η πολυ­πό­θητη Παρα­σκευή της πλη­ρω­μής συνήθως αργεί να έρθει, ή μπορεί και να περνούν μερικές Παρα­σκευές (ήδη από την αρχή του σχο­λι­κού έτους έχουν περάσει δύο) μέχρις ότου τελικά κάτι κινηθεί στα οικο­νο­μικά της οικο­γε­νείας με τη στέρηση.

Πόσα παιδιά;

Σε κάθε σχολείο της Ρόδου, όπως προ­φα­νώς και σε κάθε σχολείο όλης της Ελλάδας, υπάρ­χουν παιδιά που στε­ρού­νται τα πάντα. Το κολα­τσιό είναι το ελά­χι­στο των όσων τους λείπουν, ωστόσο ουσια­στικό. Αυτή η μικρή αδυ­να­μία να δια­θέ­σουν 1,6 ευρώ, έρχεται ως επι­στέ­γα­σμα μιας σειράς άλλων ζητη­μά­των που περι­λαμ­βά­νουν την ένδυση, την υπόδηση, τα προ­βλή­ματα στο σπίτι, συχνά τις ελλι­πείς επι­δό­σεις στα μαθή­ματα. Για τη ψυχο­λο­γία αυτών των παιδιών υπάρ­χουν ειδικοί για να μιλή­σουν και σίγουρα έχουν να πουν πολλά.

Από συνο­μι­λία της «δημο­κρα­τι­κής» με διευ­θυ­ντές σχο­λείων προ­έ­κυψε ότι οι μαθητές / μαθή­τριες που βρί­σκο­νται στο φάσμα της στέ­ρη­σης αριθ­μούν κατά μέσο όρο τα 10 άτομα ανά σχολική μονάδα. Σε κάποια συγκρο­τή­ματα ο αριθμός είναι μεγα­λύ­τε­ρος, σε άλλα μικρό­τε­ρος. Εξαρ­τά­ται από την περιοχή. Η στέρηση για όλα είναι ίδια. Στην πόλη της Ρόδου το πρό­βλημα είναι οξύτερο.

Δε ζητούν «τροφεία»

Οι Σχο­λι­κές Επι­τρο­πές Πρω­το­βάθ­μιας και Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης του Δήμου Ρόδου είναι αρμό­διες για να δια­χει­ρι­στούν το συγκε­κρι­μένο θέμα. Συνήθως η επίλυσή του γίνεται ως εξής:

Ο διευ­θυ­ντής του σχο­λείου συντάσ­σει λίστα με τα ονόματα των παιδιών που έχουν αδυ­να­μία να αγο­ρά­σουν το οτι­δή­ποτε και αυτή την παρα­δί­δει στο κυλι­κείο. Τα παιδιά της λίστας μπορούν να πάρουν ένα σάντουιτς κι ένα χυμό, χωρίς να πλη­ρώ­σουν το αντί­τιμο. Στο τέλος κάθε μήνα το πρόσωπο που λει­τουρ­γεί το κυλι­κείο κάνει το λογα­ρια­σμό των όσων διέθεσε χωρίς χρήματα και το γινό­μενο αφαι­ρεί­ται από το ενοίκιο που οφείλει να κατα­βάλ­λει προς το Δήμο.

Διευ­θυ­ντής γυμνα­σίου της Ρόδου δήλωσε προς τη «δ» ότι «εδώ και μερικά χρόνια η Σχολική Επι­τροπή έχει στα­μα­τή­σει τη χορή­γηση τρο­φείων».

Ο κ. Σάββας Χρι­στο­δού­λου, εντε­ταλ­μέ­νος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος Σχο­λι­κών Κτηρίων και πρό­ε­δρος της Σχο­λι­κής Επι­τρο­πής Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης μιλώ­ντας στη ‘δ’ υπο­στή­ριξε ότι «εδώ και δύο χρόνια δεν έχουμε δεχθεί ούτε ένα αίτημα για την κάλυψη αναγκών μαθητών που βρί­σκο­νται σε στέρηση. Προ­φα­νώς, μόλις μας ζητηθεί θα το πρά­ξουμε».

Περίπου, ίδια ήταν η θέση που δια­τύ­πωσε προς τη ‘δ’ και ο πρό­ε­δρος της Σχο­λι­κής Επι­τρο­πής Πρω­το­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δήμου Ρόδου και αντι­δή­μαρ­χος κ. Αθα­νά­σιος Βυρίνης: «ως Επι­τροπή καλύ­πτουμε αυτού του είδους τις ανάγκες, είτε με αφαί­ρεση του ποσού από το ενοίκιο, είτε δια­θέ­το­ντας προς τη σχολική μονάδα επι­πλέον οικο­νο­μι­κούς πόρους».

Αν και όλες οι πλευρές φαί­νε­ται ότι κάνουν σωστά τη δουλειά τους, για ποιο λόγο εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν μαθητές που στε­ρού­νται και δε μπαί­νουν σε λίστα σίτισης;

Υπε­ρή­φανα παιδιά

Μέσα στα σχολεία συμ­βαί­νει κάτι το κατα­πλη­κτικό. Τα παιδιά αρνού­νται να μπουν σε λίστες, στρέ­φουν πει­σμα­τικά την πλάτη σε οτι­δή­ποτε μπορεί να τους χαλάσει τη διάθεση, έστω κι αν θα πρέπει να μείνουν πει­να­σμένα στη διάρ­κεια της ημέρας. Είναι προι­κι­σμένα με δύναμη, έχουν τη δυνα­τό­τητα να σκε­φτούν και να επι­λέ­ξουν τον τρόπο ζωής που θα τα συνο­δεύει στο υπό­λοιπο του βίου τους. Αντί να στη­ρι­χθούν στην βοήθεια των αγνώ­στων, προ­τι­μούν την ειλι­κρί­νεια με τους φίλους τους και σε αυτό επεν­δύ­ουν.

Το υπε­ρή­φανο μυστικό της αλλη­λο­ϋ­πο­στή­ρι­ξης δένει τους μαθητές μεταξύ τους και το συμπέ­ρα­σμα αυτό προ­κύ­πτει από τις διη­γή­σεις των ίδιων των παιδιών. Στις ιστο­ρίες τους και στη στάση τους αυτή χτί­ζε­ται για την κοι­νω­νία ένα και­νού­ριο θεμέλιο.

Σε ό,τι αφορά στα «τροφεία», ακόμα και ως λήμμα εμπε­ριέ­χει μέσα του όλο τον ανα­χρο­νι­σμό μιας εποχής που ζει για να δοξά­ζε­ται από εκεί­νους που ο Μπαλζάκ πριν από 250 χρόνια τους περιέ­γραφε ως… μεγι­στά­νες της μιας ημέρας.

Όλα στον κόσμο αλλά­ζουν και είναι μάλλον η ώρα να αλλάξει και ο τρόπος ανα­γνώ­ρι­σης και υπο­στή­ρι­ξης των αναγκών των ανθρώ­πων της κοι­νω­νίας. Ξεκι­νώ­ντας από την κατάρ­γηση των «τρο­φείων» και την αντι­κα­τά­στασή τους από κάτι λιγό­τερο προσ­διο­ρι­στικό και περισ­σό­τερο συλ­λο­γικό.