ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Δένδιας: Η Ελλάδα κάνει αυτό που πρέπει και αντιδρά με ψυχραιμία στις επιθετικές δηλώσεις

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Δένδιας

Η Ελλάδα αντιδρά με ψυχραι­μία και μένει στο πλαίσιο του Διε­θνούς Δικαίου και του ευρω­παϊ­κού, καθιστά σαφές ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Νίκος Δένδιας σχετικά με τις στις επι­θε­τι­κές δηλώ­σεις της Τουρ­κίας.

Σε συνέ­ντευξή στην εφη­με­ρίδα “Action24 Press“, ερω­τη­θείς για τις επι­θε­τι­κές δηλώ­σεις του Ερντο­γάν ενα­ντίον της Ελλάδας και προ­σω­πικά στον Κυριάκο Μητσο­τάκη, τονίζει χαρα­κτη­ρι­στικά πως η χώρα κάνει αυτό το οποίο πρέπει να κάνει, αντιδρά με ψυχραι­μία, επα­να­λαμ­βά­νει τις θέσεις της, δεν εμπλέ­κε­ται σε προ­σω­πι­κές αντι­δι­κίες, δεν προ­σω­πο­ποιεί τις δια­φο­ρές, μένει στο πλαίσιο του Διε­θνούς Δικαίου και του ευρω­παϊ­κού πλαι­σίου που εξυ­πη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντά της.

«Δεν είμαστε επε­κτα­τική χώρα, δεν διεκ­δι­κούμε οτι­δή­ποτε από οποιον­δή­ποτε, θέλουμε ένα ευρω­παϊκό πλαίσιο, έναν χώρο δημο­κρα­τίας και προ­στα­σίας των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των» σημειώ­νει, προ­σθέ­τει ότι ο σεβα­σμός του ανθρώ­που είναι το καλύ­τερο για την κοι­νω­νία μας, αλλά και για την Τουρκία, και εκφρά­ζει την ελπίδα ότι κάποια στιγμή και η «απέ­να­ντι» κοι­νω­νία θα κατα­λή­ξει στο ίδιο συμπέ­ρα­σμα.

Παράλ­ληλα, ο Νίκος Δένδιας προ­τάσ­σει την ενιαία αντί­ληψη ως προς το αξιακό πλαίσιο στο οποίο πρέπει να οδη­γη­θεί η Ελλάδα, «να συνε­χί­σουμε οι Έλληνες ομο­νο­ού­ντες, να έχουμε μια αντί­ληψη για το πού πρέπει να πάει ο τόπος», ως ανα­γκαία και ικανή συνθήκη για να αντα­πο­κρι­θεί η χώρα μας στις προ­κλή­σεις προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σει πορεία προς την πρόοδο. «Εάν αυτή υπάρχει και ισχύσει, τότε, ανε­ξαρ­τή­τως μεγέ­θους πρό­κλη­σης, η χώρα έχει το ανθρώ­πινο δυνα­μικό να την αντι­με­τω­πί­σει. Εάν, αντί­θετα, υπάρξει διά­σπαση του εσω­τε­ρι­κού μετώπου μιας ενιαίας αντί­λη­ψης για το μέλλον, τότε θα υπάρξει ένα τερά­στιο πρό­βλημα» σημειώ­νει.

Σε αυτό το πνεύμα, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών υπο­γραμ­μί­ζει ότι η κυβέρ­νηση προ­σπά­θησε στο πλαίσιο της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής να δημιουρ­γή­σει ένα υπό­δειγμα, της εθνικής συνεν­νό­η­σης και της αλλη­λο­κα­τα­νό­η­σης. Ειδι­κό­τερα, ανα­φέ­ρει πως δεν υπάρχει κάτι το οποίο να έγινε στο υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών και για το οποίο να μην ενη­με­ρώ­θη­καν τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης, σε τακτά χρονικά δια­στή­ματα, οι επι­λο­γές και το σκε­πτικό έγιναν γνωστά σε όλους, αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα την κατα­νό­ηση για το πού και το πώς πάμε. Μάλιστα, τονίζει πως «αυτό μπο­ρούμε να το μετα­φέ­ρουμε ως υπό­δειγμα στην κοι­νω­νία».

Εξάλλου, δια­πι­στώ­νει πως στα ζητή­ματα της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής υπάρχει μια ωρι­μό­τητα και μια υπερ­κομ­μα­τική, ενιαία αντί­ληψη για το κοινό καλό και παρα­τη­ρεί ότι «αυτή είναι μεγάλη κατά­κτηση αν κανείς σκεφτεί ότι ο ελλη­νι­σμός διχά­στηκε πάντα για θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής».

Σε ερώτηση για ποιο ήταν το σημείο καμπής όπου έγινε μια αλλαγή νοο­τρο­πίας στην εξω­τε­ρική μας πολι­τική, ο Νίκος Δένδιας απαντά ότι το χρονικό σημείο που ακόμα και η ελλη­νική κοι­νω­νία σε ένα βαθμό, αντε­λή­φθη ότι υφί­στα­ται σημα­ντικό πρό­βλημα στην προ­σέγ­γιση που είχε ακο­λου­θη­θεί, ήταν το ανυ­πό­στατο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο. Εκεί έγινε σαφές ότι η Ελλάδα διέ­τρεξε έναν τερά­στιο κίνδυνο να απο­μο­νω­θεί από τη θάλασσα, επι­ση­μαί­νει. Η αίσθηση αυτού του κιν­δύ­νου, εκφρά­ζει την πεποί­θηση ο υπουρ­γός, οδήγησε σε μια νέα αυτο­γνω­σία ότι υπάρχει ανάγκη η χώρα να κατο­χυ­ρώ­σει γρήγορα αυτό το οποίο δικαιού­ται και να ανα­πτύ­ξει μια πιο σύνθετη προ­σέγ­γιση των πραγ­μά­των, φεύ­γο­ντας από το απλοϊκό “έχω δια­φο­ρές με την Τουρκία“, “έχω δίκιο και η παγκό­σμια κοι­νό­τητα θα μου το απο­δώ­σει” και πηγαί­νο­ντας σε μια συμπα­ρά­ταξη με μια σειρά χωρών.

Ανα­φερ­θείς στη ρωσική εισβολή στην Ουκρα­νία, επι­ση­μαί­νει πως όσα συμ­βαί­νουν τον τελευ­ταίο καιρό τού θύμισαν τη φράση του Τσώρ­τσιλ στο Φούλτον του Μισούρι το 1946, ότι πέφτει μια “σιδε­ρέ­νια κουρ­τίνα” πάνω από την Ευρώπη. Εκτιμά πως η ρωσική εισβολή στην Ουκρα­νία γύρισε βίαια μια σελίδα, άλλαξε τον κόσμο και δεν είναι εύκολο υπό την ίδια ηγεσία η Ρωσία να μπορεί να ανα­στρέ­ψει το κλίμα και να υπαχθεί σε ένα σύστημα αξιών και αντι­λή­ψεων το οποίο η ίδια σε μεγάλο βαθμό διέ­σπασε. Θα υπάρξει τερά­στια καχυ­πο­ψία, συμπλη­ρώ­νει και προ­τάσ­σει πως χρειά­ζε­ται τερά­στια προ­σπά­θεια για να πιστέ­ψουν ξανά οι μικρές χώρες κοντά στη Ρωσία ότι δεν τις απειλεί. «Ελπίζω κάποτε να κατα­λά­βει την υπε­ρα­ξία αυτής της προ­σπά­θειας και να την κατα­βά­λει. Αλλά βλέ­πο­ντας τη στάση της, δεν θα ήμουν αισιό­δο­ξος» ανα­φέ­ρει.

Εν συνε­χεία, τονίζει πως η επεν­δυ­τική εξω­τε­ρική πολι­τική είναι απα­ραί­τη­τος στόχος. «Εμείς σε αυτό το υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών προ­σπα­θή­σαμε να φέρουμε όσο περισ­σό­τερο μπο­ρού­σαμε ξένες καλές πρα­κτι­κές και να φέρουμε σε επαφή τη χώρα με επεν­δυ­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς» ανα­φέ­ρει και εστιά­ζει στην οικο­νο­μική διά­σταση των σχέσεων της χώρας με το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. «Όλα αυτά είναι σημα­ντικό παρα­κο­λού­θημα μιας πολι­τι­κής που βλέπει πέρα από τη στενή ζώνη “Τουρκία” ή “Βόρεια Μακε­δο­νία” ή “Αλβανία”» σημειώ­νει.

Επίσης, τάσ­σε­ται υπέρ της φιλο­δο­ξίας η Ευρώπη να έχει αυτό­νομη αμυ­ντική δυνα­τό­τητα, παράλ­ληλα με τη στενή σχέση με τις ΗΠΑ και ενός ενιαίου πλαι­σίου αξιών δημο­κρα­τίας.

Περαι­τέρω, επι­ση­μαί­νει πως η ελλη­νική κοι­νω­νία είναι σωστό να έχει την αίσθηση ότι πρέπει μόνη της να μπορεί να υπε­ρα­σπί­σει την πατρίδα, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως αυτό δεν σημαί­νει ότι δεν θα δημιουρ­γούμε το ευρύ­τερο δυνατό πλαίσιο συμ­μα­χιών, αλλά θα το δημιουρ­γούμε πολύ ευκο­λό­τερα, και με πολύ μεγα­λύ­τερη αυτο­πε­ποί­θηση αν μπο­ρούμε να στα­θούμε και μόνοι μας.

Σε σχέση με τα Δυτικά Βαλ­κά­νια, ανα­δει­κνύει πως το ιστο­ρικό συμ­φέ­ρον της Ελλάδας είναι αυτή η περιοχή να εντα­χθεί με ασφά­λεια στην ΕΕ. «Μπορεί να έχουμε δεύ­τε­ρες σκέψεις, να μας ενο­χλούν διάφορα πράγ­ματα, αλλά πρέπει να τα βάλουμε στην άκρη, να δούμε τη μεγάλη εικόνα, και να κατα­λά­βουμε ότι όλες αυτές οι χώρες είναι πολύ δύσκολο να σταθούν εάν δεν τις ενα­γκα­λι­στεί η ΕΕ. Αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να σταθεί η οικο­νο­μία, η δημο­κρα­τία και οι θεσμοί τους».

Μάλιστα, προσ­διο­ρί­ζει ως μεγάλη πρό­κληση στα Δυτικά Βαλ­κά­νια τη δημιουρ­γία ενός θεσμι­κού πλαι­σίου ανά­λο­γου με το ευρω­παϊκό και επι­κε­ντρώ­νε­ται στο ότι η μεγάλη ευρω­παϊκή προ­σπά­θεια στα Δυτικά Βαλ­κά­νια πρέπει να είναι να γίνουν ευρω­παϊ­κές χώρες πραγ­μα­τικά. Η ιστο­ρική απο­στολή της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, τονίζει, «είναι να βοη­θή­σει να εντα­χθούν αυτές οι χώρες στην Ευρώπη».

Τέλος, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κατα­δει­κνύει ότι η εξω­τε­ρική πολι­τική πρέπει να είναι πολύ ευρύ­τερη και πολύ πιο πολυ­ε­πί­πεδη και δίνει έμφαση στην προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος κα των θαλασ­σών. Υπό αυτό το πρίσμα, ανα­φέ­ρε­ται στη διορ­γά­νωση από την Ελλάδα, σε συντο­νι­σμό με τις ΗΠΑ, το 2024, της 9ης Διε­θνούς Διά­σκε­ψης “Our Ocean Conference”.

«Βγήκαμε, λοιπόν, μπροστά και μαζί με τις ΗΠΑ, πάμε να κάνουμε κάτι για τις θάλασ­σες του πλανήτη, το οποίο παρε­μπι­πτό­ντως εξυ­πη­ρε­τεί και το εθνικό συμ­φέ­ρον, διότι το πλαίσιο αυτό έχει κανόνες προ­στα­σίας των ανοι­χτών θαλασ­σών» σημειώ­νει κατα­λη­κτικά.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.