Δένδιας: Η Ελλάδα κάνει αυτό που πρέπει και αντιδρά με ψυχραιμία στις επιθετικές δηλώσεις

Η Ελ­λά­δα αντι­δρά με ψυ­χραι­μία και μένει στο πλαί­σιο του Διε­θνούς Δι­καί­ου και του ευ­ρω­παϊ­κού, κα­θι­στά σαφές ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Νίκος Δέν­διας σχε­τι­κά με τις στις επι­θε­τι­κές δη­λώ­σεις της Τουρ­κί­ας.

Σε συ­νέ­ντευ­ξή στην εφη­με­ρί­δα “Action24 Press“, ερω­τη­θείς για τις επι­θε­τι­κές δη­λώ­σεις του Ερ­ντο­γάν ενα­ντί­ον της Ελ­λά­δας και προ­σω­πι­κά στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, το­νί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πως η χώρα κάνει αυτό το οποίο πρέ­πει να κάνει, αντι­δρά με ψυ­χραι­μία, επα­να­λαμ­βά­νει τις θέ­σεις της, δεν εμπλέ­κε­ται σε προ­σω­πι­κές αντι­δι­κί­ες, δεν προ­σω­πο­ποιεί τις δια­φο­ρές, μένει στο πλαί­σιο του Διε­θνούς Δι­καί­ου και του ευ­ρω­παϊ­κού πλαι­σί­ου που εξυ­πη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντά της.

«Δεν εί­μα­στε επε­κτα­τι­κή χώρα, δεν διεκ­δι­κού­με οτι­δή­πο­τε από οποιον­δή­πο­τε, θέ­λου­με ένα ευ­ρω­παϊ­κό πλαί­σιο, έναν χώρο δη­μο­κρα­τί­ας και προ­στα­σί­ας των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των» ση­μειώ­νει, προ­σθέ­τει ότι ο σε­βα­σμός του αν­θρώ­που είναι το κα­λύ­τε­ρο για την κοι­νω­νία μας, αλλά και για την Τουρ­κία, και εκ­φρά­ζει την ελ­πί­δα ότι κά­ποια στιγ­μή και η «απέ­να­ντι» κοι­νω­νία θα κα­τα­λή­ξει στο ίδιο συ­μπέ­ρα­σμα.

Πα­ράλ­λη­λα, ο Νίκος Δέν­διας προ­τάσ­σει την ενιαία αντί­λη­ψη ως προς το αξια­κό πλαί­σιο στο οποίο πρέ­πει να οδη­γη­θεί η Ελ­λά­δα, «να συ­νε­χί­σου­με οι Έλ­λη­νες ομο­νο­ού­ντες, να έχου­με μια αντί­λη­ψη για το πού πρέ­πει να πάει ο τόπος», ως ανα­γκαία και ικανή συν­θή­κη για να αντα­πο­κρι­θεί η χώρα μας στις προ­κλή­σεις προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σει πο­ρεία προς την πρό­ο­δο. «Εάν αυτή υπάρ­χει και ισχύ­σει, τότε, ανε­ξαρ­τή­τως με­γέ­θους πρό­κλη­σης, η χώρα έχει το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό να την αντι­με­τω­πί­σει. Εάν, αντί­θε­τα, υπάρ­ξει διά­σπα­ση του εσω­τε­ρι­κού με­τώ­που μιας ενιαί­ας αντί­λη­ψης για το μέλ­λον, τότε θα υπάρ­ξει ένα τε­ρά­στιο πρό­βλη­μα» ση­μειώ­νει.

Σε αυτό το πνεύ­μα, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών υπο­γραμ­μί­ζει ότι η κυ­βέρ­νη­ση προ­σπά­θη­σε στο πλαί­σιο της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής να δη­μιουρ­γή­σει ένα υπό­δειγ­μα, της εθνι­κής συ­νεν­νό­η­σης και της αλ­λη­λο­κα­τα­νό­η­σης. Ει­δι­κό­τε­ρα, ανα­φέ­ρει πως δεν υπάρ­χει κάτι το οποίο να έγινε στο υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών και για το οποίο να μην ενη­με­ρώ­θη­καν τα κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης, σε τακτά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα, οι επι­λο­γές και το σκε­πτι­κό έγι­ναν γνω­στά σε όλους, αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα την κα­τα­νό­η­ση για το πού και το πώς πάμε. Μά­λι­στα, το­νί­ζει πως «αυτό μπο­ρού­με να το με­τα­φέ­ρου­με ως υπό­δειγ­μα στην κοι­νω­νία».

Εξάλ­λου, δια­πι­στώ­νει πως στα ζη­τή­μα­τα της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής υπάρ­χει μια ωρι­μό­τη­τα και μια υπερ­κομ­μα­τι­κή, ενιαία αντί­λη­ψη για το κοινό καλό και πα­ρα­τη­ρεί ότι «αυτή είναι με­γά­λη κα­τά­κτη­ση αν κα­νείς σκε­φτεί ότι ο ελ­λη­νι­σμός δι­χά­στη­κε πάντα για θέ­μα­τα εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής».

Σε ερώ­τη­ση για ποιο ήταν το ση­μείο κα­μπής όπου έγινε μια αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας στην εξω­τε­ρι­κή μας πο­λι­τι­κή, ο Νίκος Δέν­διας απα­ντά ότι το χρο­νι­κό ση­μείο που ακόμα και η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία σε ένα βαθμό, αντε­λή­φθη ότι υφί­στα­ται ση­μα­ντι­κό πρό­βλη­μα στην προ­σέγ­γι­ση που είχε ακο­λου­θη­θεί, ήταν το ανυ­πό­στα­το τουρ­κο­λι­βυ­κό μνη­μό­νιο. Εκεί έγινε σαφές ότι η Ελ­λά­δα διέ­τρε­ξε έναν τε­ρά­στιο κίν­δυ­νο να απο­μο­νω­θεί από τη θά­λασ­σα, επι­ση­μαί­νει. Η αί­σθη­ση αυτού του κιν­δύ­νου, εκ­φρά­ζει την πε­ποί­θη­ση ο υπουρ­γός, οδή­γη­σε σε μια νέα αυ­το­γνω­σία ότι υπάρ­χει ανά­γκη η χώρα να κα­το­χυ­ρώ­σει γρή­γο­ρα αυτό το οποίο δι­καιού­ται και να ανα­πτύ­ξει μια πιο σύν­θε­τη προ­σέγ­γι­ση των πραγ­μά­των, φεύ­γο­ντας από το απλοϊ­κό “έχω δια­φο­ρές με την Τουρ­κία“, “έχω δίκιο και η πα­γκό­σμια κοι­νό­τη­τα θα μου το απο­δώ­σει” και πη­γαί­νο­ντας σε μια συ­μπα­ρά­τα­ξη με μια σειρά χωρών.

Ανα­φερ­θείς στη ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία, επι­ση­μαί­νει πως όσα συμ­βαί­νουν τον τε­λευ­ταίο καιρό τού θύ­μι­σαν τη φράση του Τσώρ­τσιλ στο Φούλ­τον του Μι­σού­ρι το 1946, ότι πέ­φτει μια “σι­δε­ρέ­νια κουρ­τί­να” πάνω από την Ευ­ρώ­πη. Εκτι­μά πως η ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία γύ­ρι­σε βίαια μια σε­λί­δα, άλ­λα­ξε τον κόσμο και δεν είναι εύ­κο­λο υπό την ίδια ηγε­σία η Ρωσία να μπο­ρεί να ανα­στρέ­ψει το κλίμα και να υπα­χθεί σε ένα σύ­στη­μα αξιών και αντι­λή­ψε­ων το οποίο η ίδια σε με­γά­λο βαθμό διέ­σπα­σε. Θα υπάρ­ξει τε­ρά­στια κα­χυ­πο­ψία, συ­μπλη­ρώ­νει και προ­τάσ­σει πως χρειά­ζε­ται τε­ρά­στια προ­σπά­θεια για να πι­στέ­ψουν ξανά οι μι­κρές χώρες κοντά στη Ρωσία ότι δεν τις απει­λεί. «Ελ­πί­ζω κά­πο­τε να κα­τα­λά­βει την υπε­ρα­ξία αυτής της προ­σπά­θειας και να την κα­τα­βά­λει. Αλλά βλέ­πο­ντας τη στάση της, δεν θα ήμουν αι­σιό­δο­ξος» ανα­φέ­ρει.

Εν συ­νε­χεία, το­νί­ζει πως η επεν­δυ­τι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή είναι απα­ραί­τη­τος στό­χος. «Εμείς σε αυτό το υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών προ­σπα­θή­σα­με να φέ­ρου­με όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρού­σα­με ξένες καλές πρα­κτι­κές και να φέ­ρου­με σε επαφή τη χώρα με επεν­δυ­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς» ανα­φέ­ρει και εστιά­ζει στην οι­κο­νο­μι­κή διά­στα­ση των σχέ­σε­ων της χώρας με το Ισ­ρα­ήλ και τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα. «Όλα αυτά είναι ση­μα­ντι­κό πα­ρα­κο­λού­θη­μα μιας πο­λι­τι­κής που βλέ­πει πέρα από τη στενή ζώνη “Τουρ­κία” ή “Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία” ή “Αλ­βα­νία”» ση­μειώ­νει.

Επί­σης, τάσ­σε­ται υπέρ της φι­λο­δο­ξί­ας η Ευ­ρώ­πη να έχει αυ­τό­νο­μη αμυ­ντι­κή δυ­να­τό­τη­τα, πα­ράλ­λη­λα με τη στενή σχέση με τις ΗΠΑ και ενός ενιαί­ου πλαι­σί­ου αξιών δη­μο­κρα­τί­ας.

Πε­ραι­τέ­ρω, επι­ση­μαί­νει πως η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία είναι σωστό να έχει την αί­σθη­ση ότι πρέ­πει μόνη της να μπο­ρεί να υπε­ρα­σπί­σει την πα­τρί­δα, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως αυτό δεν ση­μαί­νει ότι δεν θα δη­μιουρ­γού­με το ευ­ρύ­τε­ρο δυ­να­τό πλαί­σιο συμ­μα­χιών, αλλά θα το δη­μιουρ­γού­με πολύ ευ­κο­λό­τε­ρα, και με πολύ με­γα­λύ­τε­ρη αυ­το­πε­ποί­θη­ση αν μπο­ρού­με να στα­θού­με και μόνοι μας.

Σε σχέση με τα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια, ανα­δει­κνύ­ει πως το ιστο­ρι­κό συμ­φέ­ρον της Ελ­λά­δας είναι αυτή η πε­ριο­χή να εντα­χθεί με ασφά­λεια στην ΕΕ. «Μπο­ρεί να έχου­με δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις, να μας ενο­χλούν διά­φο­ρα πράγ­μα­τα, αλλά πρέ­πει να τα βά­λου­με στην άκρη, να δούμε τη με­γά­λη ει­κό­να, και να κα­τα­λά­βου­με ότι όλες αυτές οι χώρες είναι πολύ δύ­σκο­λο να στα­θούν εάν δεν τις ενα­γκα­λι­στεί η ΕΕ. Αλ­λιώς είναι πολύ δύ­σκο­λο να στα­θεί η οι­κο­νο­μία, η δη­μο­κρα­τία και οι θε­σμοί τους».

Μά­λι­στα, προσ­διο­ρί­ζει ως με­γά­λη πρό­κλη­ση στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια τη δη­μιουρ­γία ενός θε­σμι­κού πλαι­σί­ου ανά­λο­γου με το ευ­ρω­παϊ­κό και επι­κε­ντρώ­νε­ται στο ότι η με­γά­λη ευ­ρω­παϊ­κή προ­σπά­θεια στα Δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια πρέ­πει να είναι να γί­νουν ευ­ρω­παϊ­κές χώρες πραγ­μα­τι­κά. Η ιστο­ρι­κή απο­στο­λή της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, το­νί­ζει, «είναι να βοη­θή­σει να εντα­χθούν αυτές οι χώρες στην Ευ­ρώ­πη».

Τέλος, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κα­τα­δει­κνύ­ει ότι η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή πρέ­πει να είναι πολύ ευ­ρύ­τε­ρη και πολύ πιο πο­λυ­ε­πί­πε­δη και δίνει έμ­φα­ση στην προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος κα των θα­λασ­σών. Υπό αυτό το πρί­σμα, ανα­φέ­ρε­ται στη διορ­γά­νω­ση από την Ελ­λά­δα, σε συ­ντο­νι­σμό με τις ΗΠΑ, το 2024, της 9ης Διε­θνούς Διά­σκε­ψης “Our Ocean Conference”.

«Βγή­κα­με, λοι­πόν, μπρο­στά και μαζί με τις ΗΠΑ, πάμε να κά­νου­με κάτι για τις θά­λασ­σες του πλα­νή­τη, το οποίο πα­ρε­μπι­πτό­ντως εξυ­πη­ρε­τεί και το εθνι­κό συμ­φέ­ρον, διότι το πλαί­σιο αυτό έχει κα­νό­νες προ­στα­σί­ας των ανοι­χτών θα­λασ­σών» ση­μειώ­νει κα­τα­λη­κτι­κά.