“Να βελτιωθεί η εκπαίδευση των πυροσβεστών και των εθελοντών”

Πυρο­σβέ­στες και εθε­λο­ντές πυρο­σβέ­στες πρέπει να εκπαι­δευ­θούν καλύ­τερα και στα­διακά να μειωθεί η εξάρ­τησή μας από τα εναέρια μέσα πυρό­σβε­σης. Αυτό υπο­στη­ρί­ζει ο Γαβριήλ Ξαν­θό­που­λος, ανα­πλη­ρω­τής ερευ­νη­τής στο Ινστι­τούτο Μεσο­γεια­κών Δασικών Οικο­συ­στη­μά­των και ειδικός σε θέματα δασικών πυρ­κα­γιών. Οπως υπο­στη­ρί­ζει, μια κατα­στροφή του μεγέ­θους αυτού ήταν ουσια­στικά προ­δια­γε­γραμ­μένη, καθώς οι αδυ­να­μίες στην οργά­νωση της πολι­τι­κής προ­στα­σίας και της δασο­πυ­ρό­σβε­σης ήταν ιδιαί­τερα εμφα­νείς τα προη­γού­μενα χρόνια.

«Η αδυ­να­μία φάνηκε πέρυσι, σε μια χρονιά που δεν ήταν ιδιαί­τερα δύσκολη από πλευράς δασικών πυρ­κα­γιών», λέει στην «Κ» ο κ. Ξαν­θό­που­λος. «Υπήρξε ένα αλαλούμ στον συντο­νι­σμό στη φωτιά των Κυθήρων και της Ζακύν­θου, ακόμα και σε εκείνη του Καλάμου που έγινε δίπλα μας, με τόσα εναέρια μέσα δια­θέ­σιμα. Δυστυ­χώς, αδυ­να­τούμε να προ­λά­βουμε το κακό. Η πυρ­κα­γιά στο Μάτι ήταν κάτι για το οποίο έτρεμε η ψυχή μου τα τελευ­ταία χρόνια».

Σύμφωνα με τον κ. Ξαν­θό­πουλο, υπήρξαν σαφή λάθη στην αντι­με­τώ­πιση της φωτιάς. «Δεν αντι­με­τω­πί­στηκε από την πρώτη στιγμή επαρκώς», υπο­στη­ρί­ζει. «Ο Νέος Βουτζάς και η Καλ­λι­τε­χνού­πολη είχαν ξανα­καεί τον Ιούλιο του 2005. Το θέμα ήταν να μην εισέλ­θει η φωτιά σε περιοχή που δεν είχε ξανα­καεί. Το Μάτι ήταν μια πυρι­τι­δα­πο­θήκη, γιατί έχει πολλά δένδρα και σπίτια οπότε η φωτιά κινή­θηκε, ευνο­ού­μενη και από τον άνεμο, πολύ γρήγορα, λαμπα­διά­ζο­ντας σε δια­φο­ρε­τικά σημεία. Γενικά, πάντως, υπήρχε έλλειμμα συντο­νι­σμού. Οταν σε μια περιοχή υπάρ­χουν σπίτια, η αντί­δραση των πυρο­σβε­στών (υπό την πίεση και του κόσμου) είναι να σώσει αυτά, ενώ θα έπρεπε να περι­κλεί­σουν τη φωτιά από τα πλάγια ώστε να μην περάσει και να περιο­ρι­στεί».

Ο μεγάλος αριθμός των θυμάτων οφεί­λε­ται σε αρκε­τούς λόγους. «Εκτός από την ταχύ­τητα της φωτιάς, έπαιξαν ρόλο πολλοί παρά­γο­ντες. Για παρά­δειγμα, τα οικό­πεδα δεν ήταν καθα­ρι­σμένα. Στον οικισμό υπήρχαν πολλά αδιέ­ξοδα ή μικροί δρόμοι. Ηταν εύκολο ένας να εγκα­τα­λεί­ψει στον πανικό του το αυτο­κί­νητο και μετά να “φρα­κά­ρουν” όλοι», εκτιμά ο κ. Ξαν­θό­που­λος.

Να διορ­θώ­σουμε τα λάθη

Το ζητού­μενο, επι­ση­μαί­νει, είναι να μην αντι­με­τω­πί­σουμε την κατα­στροφή ως ένα μεμο­νω­μένο περι­στα­τικό, μια ανα­πό­φευ­κτη τρα­γω­δία. «Αμεσα δεν μπορούν να γίνουν πολλά. Μόλις τελειώ­σει, όμως, η αντι­πυ­ρική περί­ο­δος, πρέπει να μην ξεχά­σουμε τι συνέβη, όπως τις προη­γού­με­νες φορές. Το 2007 έγιναν τόσα λάθη από την Πυρο­σβε­στική που δεν διορ­θώ­θη­καν. Δεν έχω κάτι ενα­ντίον των πυρο­σβε­στών, λει­τουρ­γούν υπό πολύ αντί­ξοες συν­θή­κες. Πρέπει, όμως, η Πυρο­σβε­στική υπη­ρε­σία να βελ­τιώ­σει την εκπαί­δευσή τους, όσο και την εκπαί­δευση των εθε­λο­ντών. Με τον τρόπο αυτό πρέπει στα­διακά να μειωθεί η εξάρ­τησή μας από τα εναέρια μέσα πυρό­σβε­σης που είναι ακριβά, δεν μπορούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν βράδυ ή με αέρα, δεν μπορείς να τα έχεις δια­θέ­σιμα όταν χρειά­ζε­ται, κ.λπ. Για μένα, πρέπει όλη η κλίμακα να επα­νε­ξε­τα­στεί. Να οργα­νω­θούν καλύ­τερα οι δήμοι, οι περι­φέ­ρειες, να ξέρει ο καθένας τι πρέπει να κάνει. Παράλ­ληλα, πρέπει η πολι­τεία να ασχο­λη­θεί κάποια στιγμή με τις “προ­βλη­μα­τι­κές” περιο­χές. Αν ο χώρος ήταν σχε­δια­σμέ­νος σωστά θα μπο­ρούσε να γίνει μια ανάλυση της απειλής και ένα σχέδιο αντι­με­τώ­πι­σής της, με σωστή και τακτική ενη­μέ­ρωση του κόσμου», λέει ο κ. Ξαν­θό­που­λος. «Ο κόσμος που ζει σε τέτοιες περιο­χές δεν έχει συνεί­δηση του κιν­δύ­νου που δια­τρέ­χει, δεν είναι κατάλ­ληλα προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος. Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις από τη στιγμή που συνει­δη­το­ποιείς ότι πραγ­μα­τικά κιν­δυ­νεύ­εις μέχρι τη στιγμή που θα καείς δεν μεσο­λα­βούν περισ­σό­τερα από πέντε ή δέκα λεπτά».