Διεκδικούν δικαστικώς την επιστροφή του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. εταιρείες & επιτηδευματίες

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου προ­σέ­φυ­γαν, χθές, μέσω των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων τους, Μι­χα­ήλ Νιοτή και Αντώ­νη Δια­κο­νή, 4 εται­ρεί­ες και 3 επι­τη­δευ­μα­τί­ες, με αί­τη­μα την επι­στρο­φή των αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέ­ντων δη­μο­τι­κών φόρων (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) στο Δήμο Ρόδου κατά την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία (2010-2014).

Ει­δι­κό­τε­ρα, υπο­στη­ρί­ζουν, με­τα­ξύ άλλων, στο πο­λυ­σέ­λι­δο δι­κό­γρα­φό τους, ότι υπέ­βα­λαν στον Δήμο Ρόδου, αγνο­ώ­ντας  την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα και εν γένει την πα­ρα­νο­μία του Δη­μο­τι­κού Φόρου Δω­δε­κα­νή­σου και κα­τ΄ε­πέ­κτα­ση το αχρε­ώ­στη­το των κα­τα­βο­λών υπέρ αυτού Δη­λώ­σεις Από­δο­σης Δη­μο­τι­κού Φόρου Δω­δε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.), συμ­φώ­νως προς τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 60 του ν. 2214/1994 φο­ρο­λο­γί­ας ει­σο­δή­μα­τος, για τα οι­κο­νο­μι­κά έτη 2010, 2011, 2012, 2013 και 2014, βάσει των οποί­ων τους επι­βλή­θη­καν πα­ρά­νο­μα οι ανα­λο­γού­ντες δη­μο­τι­κοί φόροι και πρό­στι­μα συ­νο­λι­κού ύψους άνω των 150.000 ευρώ, τα οποία διεκ­δι­κούν τώρα από το Δήμο Ρόδου, επι­κα­λού­με­νοι τις πρό­σφα­τες απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του Σ.Τ.Ε. που έκρι­ναν ότι η επι­βο­λή του έν­δι­κου φόρου, και μά­λι­στα πάγια, σε μό­νους όσους ασκούν οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη Δω­δε­κά­νη­σο υπέρ των Ο.Τ.Α. αυτής, αντί­κει­ται στην  αρχή  της  φο­ρο­λο­γι­κής  ισό­τη­τας  και της  κα­θο­λι­κό­τη­τας  του φόρου και είναι  αντί­θε­τη  προς  το  Σύ­νταγ­μα  και ως εκ τού­του  ανί­σχυ­ρη.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι ότι οι πα­ρα­πά­νω επι­χει­ρή­σεις και οι επι­τη­δευ­μα­τί­ες της Ρόδου αξιώ­νουν τους αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέ­ντες δη­μο­τι­κούς φό­ρους κατά την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία, παρά τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 140, του Ν. 4270/2014, του Κώ­δι­κα Φο­ρο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σί­ας, τη της πα­ρα­γρά­φου 2, του άρ­θρου 90 του Ν. 2362/1995 και του άρ­θρου 29 παρ. 5 του Ν. 3202/2003 που ορί­ζουν 3ετή πα­ρα­γρα­φή για τα αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέ­ντα ποσά στο Δη­μό­σιο. Συ­γκε­κρι­μέ­να υπο­στη­ρί­ζουν ότι “ο ορι­ζό­με­νος υπό των ανω­τέ­ρω νο­μο­θε­τι­κών δια­τά­ξε­ων τριε­τής χρό­νος πα­ρα­γρα­φής, προ­σκρού­ει σαφώς στη διά­τα­ξη της πα­ρα­γρά­φου 1, του άρ­θρου 4 του Συ­ντάγ­μα­τος (συ­νταγ­μα­τι­κή αρχή της ισό­τη­τος) και ως εκ τού­του ο νό­μι­μος χρό­νος πα­ρα­γρα­φής των αξιώ­σε­ων κατά των Ο.Τ.Α. εκτεί­νε­ται στην πε­ντα­ε­τία, όπως ακρι­βώς ισχύ­ει και για τις αντί­στοι­χες αξιώ­σεις του Δη­μο­σί­ου και των Ο.Τ.Α. κατά ιδιω­τών.