Σπ. Xρυσικόπουλος: Eτοιμος να κάνει το αδύνατο, δυνατό! Θα κολυμπήσει από τη Pόδο ως το Kαστελόριζο!

Σπύρο, πότε ξεκί­νη­σες να κολυ­μπάς;

Εμαθα να κολυ­μπάω περίπου πέντε με έξι ετών, αλλά στην πισίνα ξεκί­νησα να κολυ­μπάω από 11 ετών, άργησα να ανα­κα­λύψω ότι μου αρέσει τόσο πολύ! Κι ένας από τους λόγους που δεν πήγα νωρί­τερα από τα 11 μου στο κολυμ­βη­τή­ριο ήταν η δυσλε­ξία που με ταλαι­πώ­ρησε πολύ στο σχολείο, γιατί έπρεπε να διαβάζω όλη μέρα, οπότε δεν είχα χρόνο για άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες. Βέβαια όταν ανα­κά­λυψα το κολύμπι στην πισίνα, μια χαρά κατά­φερα να οργα­νώνω τον χρόνο μου!

Μόνος σου απο­φά­σι­σες να αρχί­σεις το κολύμπι ή με παρό­τρυνση των γονιών σου;

Κολυ­μπούσε ο αδερφός μου, που ήταν μικρό­τε­ρος, πήγα να τον δω και τότε πήρα την απόφαση να ξεκι­νήσω κι εγώ.

Ποια ήταν η δια­δρομή από τα 11 σου χρόνια μέχρι σήμερα με αυτά τα σπου­δαία επι­τεύ­γα­ματα;

Δεν θεωρώ ότι έχω κατα­κτή­σει και πάρα πολλά πράγ­ματα…

Μάλλον είσαι μετριό­φρων… Εχεις κατα­γε­γραμ­μένα επι­τεύγ­ματα που λίγοι άνθρω­ποι έχουν κατα­φέ­ρει.

Κατά­φερα να έχω κάποιες καλές θέσεις στην κολύμ­βηση σε πανελ­λή­νιο επίπεδο, αλλά πάντα στο μυαλό μου από ηλικία 13 ετών, είχα να ασχο­ληθώ κάποια στιγμή με τις μεγάλες απο­στά­σεις, να κατα­φέρω να κολυ­μπήσω πάνω από 24 ώρες. Σε εκείνη την ηλικία, δεν είχα κατα­λά­βει ακριβώς τι ήθελα να κάνω, ήξερα όμως ότι μόλις τελειώσω αγω­νι­στικά με το κολύμπι, θα επι­χει­ρήσω να κολυ­μπήσω πάνω από 24 ώρες. Όταν στα­μά­τησα τον αγω­νι­στικό αθλη­τι­σμό, ασχο­λή­θηκα για τρία χρόνια με το τρίαθλο, και το καλο­καίρι του 2016 έβαλα στόχο να κολυ­μπήσω από τη Ρόδο ως το Καστε­λό­ριζο. Τότε είπα ότι ήρθε η ώρα να ξεκι­νήσω τις μεγάλες απο­στά­σεις και ό,τι μεγάλο έκανα, που στην ουσία ήταν τα δύο 24ωρα που έκανα στην πισίνα και τα 104 χλμ του Τορω­ναίου Κόλπου, εντάσ­σο­νται στο πλαίσιο της προ­πό­νη­σης για τη δια­δρομή Ρόδος-Καστελόριζο.

Αυτό είναι πράγ­ματι κάτι πάρα πολύ σπου­δαίο, έχει προσ­διο­ρι­στεί η ημε­ρο­μη­νία;

Εχουμε δώσει ένα εύρος ημερών από 1 έως 10 Οκτω­βρίου και όσο πλη­σιά­ζει ο καιρός, το εύρος αυτό θα περιο­ρί­ζε­ται. Όλα εξαρ­τώ­νται από τον καιρό. Παίρ­νουμε μετε­ω­ρο­λο­γικό δελτίο από το Πανε­πι­στή­μιο της Θεσ­σα­λο­νί­κης και όσο πλη­σιά­ζει ο καιρός θα γνω­ρί­ζουμε περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες, ώστε να καθο­ρι­στεί η ορι­στική ημε­ρο­μη­νία.

Αυτή η δια­δρομή, και χιλιο­με­τρικά αλλά και γεω­γρα­φικά, πώς προ­έ­κυψε;

Ηταν πολλοί λόγοι μαζί… Πρώτος λόγος είναι ότι από μικρός μου άρεσε η γεω­γρα­φία, γνώριζα πράγ­ματα στη γεω­γρα­φία πριν μάθω καν να διαβάζω κι έβλεπα χάρτες, όπως επίσης έβλεπα τον καιρό στην τηλε­ό­ραση και θυμάμαι ότι ποτέ δεν ήταν μέσα το Καστε­λό­ριζο και ως παιδί μου προ­ξε­νούσε μεγάλη εντύ­πωση αλλά και απορία αυτό. Επίσης έβλεπα ότι πολύς κόσμος δεν ξέρει πού είναι τα Δωδε­κά­νησα, πού είναι οι Κυκλά­δες… Κι έτσι σκέ­φτηκα ότι όταν απο­φα­σίσω να κάνω κάτι τόσο μεγάλο, δεν θα είναι στην Αθήνα κοντά, αλλά θα είναι σε ένα ακρι­τικό νησί και επέλεξα αυτό να είναι στα Δωδε­κά­νησα. Ενας άλλος λόγος είναι ότι πάντα με τους γονείς μου και τον αδελφό μου, πηγαί­ναμε δια­κο­πές σε μικρά νησιά και από τότε ανέ­πτυξα αγάπη για τα ακρι­τικά νησιά. Επίσης είναι και συμ­βο­λικό… Αφού εγώ ψάχνω τα άκρα μου, ψάχνω τα όριά μου, με αυτή τη δια­δρομή φτάνω στα άκρα της Ελλάδας, και της Ευρώπης, φτάνω στο ανα­το­λι­κό­τερο σημείο.

Η προ­πό­νησή σου, λίγες μήνες πριν το μεγάλο εγχεί­ρημα, τι περι­λαμ­βά­νει;

Ολο το χειμώνα έκανα προ­πο­νή­σεις στην πισίνα και στο γυμνα­στή­ριο. Τώρα οι προ­πο­νή­σεις μου γίνο­νται κυρίως στη θάλασσα, κάποιες συμπλη­ρω­μα­τι­κές προ­πο­νή­σεις στην πισίνα και στη συνέ­χεια στο γυμνα­στή­ριο. Στη θάλασσα πηγαίνω στις 05.00 με 05.30 το πρωί, ανα­λό­γως, μετά από λίγο βλέπω την ανατολή και κολυ­μπάω 22 με 24 χλμ.

Για να κατα­λά­βουμε κι εμείς, πόσες ώρες απαι­τεί­ται να κολυ­μπάς την ημέρα για να είσαι σε φόρμα και να προ­ε­τοι­μα­στείς για τα 140 χλμ;

Κοίταξε, είναι θάλασσα… που σημαί­νει ότι μπορεί να κάνω τα ίδια χιλιό­με­τρα την μια ημέρα και τα ίδια την άλλη και να υπάρχει μεγάλη από­κλιση στην ώρα, λόγω του κύματος, των ρευ­μά­των, του αέρα κλπ. Μπορεί να μπω στις 05.30 και να βγω στις 12 ή στη 1 το μεση­μέρι. Μπορεί όμως να βγω και νωρί­τερα, να βγω στις 10 το πρωί. Δεν κάνω κάθε μέρα τα ίδια χιλιό­με­τρα, αλλά αυτή τη στιγμή το γενικό πλάνο είναι ότι θα μπω στις 05.30 το πρωί, θα βγω κατά τις 12 το μεση­μέρι, μετά το πρό­γραμμα έχει φαγητό και ξεκού­ραση και το από­γευμα γυμνα­στή­ριο. Πρέπει να πω όμως, ότι δεν γνω­ρί­ζουμε επα­κρι­βώς πόση από­σταση θα κολυ­μπήσω. Η από­σταση σε ευθεία γραμμή από το λιμάνι, είναι 135 χλμ κι έχουμε υπο­λο­γί­σει 140 χλμ, αλλά κι αυτό όταν μιλάμε για την καλύ­τερη των περι­πτώ­σεων. Υπάρ­χουν ρεύματα που θα επη­ρε­ά­σουν τη δια­δρομή, κι άλλοι παρά­γο­ντες, και ίσως φτά­σουμε ακόμα και τα 150 χμλ…

Αρα ουσια­στικά όλη η μέρα σου είναι αφιε­ρω­μένη σε αυτό.

Ολη μου η ζωή, μπορώ να σου πω. Τώρα κοι­μά­μαι και ξυπνάω με αυτό το πράγμα στο μυαλό μου, ακόμα και όταν ξεκου­ρά­ζο­μαι αυτό σκέ­φτο­μαι.

Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να θέλεις να ξεπε­ρά­σεις τα όριά σου, τα ανθρώ­πινα όρια, έχοντας ως στόχο να κολυ­μπή­σεις 140 χλμ σε 48 ώρες συνε­χούς κολύμ­βη­σης;

Πολλές φορές δεν ξέρεις τι είναι αυτό. Νομίζω ότι είναι γραφτό, ότι είναι πεπρω­μένο. Από μικρός, πριν καν ασχο­ληθώ με τον πρω­τα­θλη­τι­σμό, έλεγα στον εαυτό μου – δεν το έλεγα παραέξω – ότι είμαι… από την «άλλη πλευρά». Και στην «άλλη πλευρά» είχα στο μυαλό μου τους αθλητές μεγάλου επι­πέ­δου, αθλητές που κάνουν ακραία πράγ­ματα κι εκεί τοπο­θε­τούσα τον εαυτό μου. Και γενικά μου αρέσει να κάνω πράγ­ματα που είτε δεν τα έχει κάνει κανείς άλλος είτε τα είχαν κάνει λίγοι άνθρω­ποι.

Πάντως, το εγχεί­ρημα αυτό είναι πρό­κληση ακόμα και σε παγκό­σμιο επίπεδο, όχι μόνο πανελ­λα­δι­κώς.

Ναι, είναι μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες απο­στά­σεις παγκο­σμίως. Δεν είναι παγκό­σμιο ρεκόρ, είναι λίγο μικρό­τερη η από­σταση, είναι όμως πανελ­λή­νιο ρεκόρ και ίσως –χωρίς να το γνωρίζω επα­κρι­βώς διότι δεν υπάρχει μεγάλη πλη­ρο­φό­ρηση για αυτό το αγώνισμα- να είμαι και ο μονα­δι­κός σε αυτή την ηλικία που κάνω τέτοιες απο­στά­σεις, γιατί όσοι ασχο­λού­νται με τις ultra απο­στά­σεις είναι συνήθως πάνω από 35 ετών, που είναι πιο ώριμοι και πιο συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι για να αντε­πε­ξέλ­θουν το σώμα τους και η σκέψη τους, σε αυτή τη δοκι­μα­σία.

Εσύ πόσων ετών είσαι;

Εγώ είμαι 27 ετών.

Ποιοι σε στη­ρί­ζουν έμπρα­κτα σε αυτή σου την προ­σπά­θεια αλλά και οικο­νο­μικά, δεδο­μέ­νου ότι κολυ­μπάς καθη­με­ρινά όσο ένας μέσος άνθρω­πος εργά­ζε­ται;

Καλή ερώτηση… Μέχρι τώρα έχω την οικο­νο­μική στήριξη από την ιδιω­τική πρω­το­βου­λία η οποία είναι μικρή μέχρι αυτή τη στιγμή και προ­σπα­θούμε να εξα­σφα­λί­σουμε έστω την δυνα­τό­τητα να βρεθώ στην Ρόδο, για να κάνω την προ­σπά­θεια. Υπάρ­χουν υπο­σχέ­σεις από Δήμους στην Αθήνα αλλά δεν έχω κάτι συγκε­κρι­μένο, ενώ αυτό τον καιρό προ­σπα­θούμε να έρθουμε σε επαφή με τους Δήμους Ρόδου και Καστε­λό­ρι­ζου, αλλά και με τοπι­κούς επι­χει­ρη­μα­τίες. Μας άκουσε η υπουρ­γός Του­ρι­σμού και μέρος της ταινίας που κάνουμε, θα ταξι­δέ­ψει στο εξω­τε­ρικό και θα δια­φη­μί­σει την χώρα μας και ειδικά τα ακρι­τικά νησιά. Αν αυτός δεν είναι λόγος για στήριξη, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο… Ευχα­ρι­στώ ιδιαί­τερα το «Baytrip» για την παρα­χώ­ρηση σκάφους και του πλη­ρώ­μα­τος συνο­δείας, τους για­τρούς της «+πλευση», την «Μινέττα Ασφα­λι­στική» για την οικο­νο­μική στήριξη και όλη την κοι­νω­νία της Ρόδου που μου στέλνει καθη­με­ρινά μηνύ­ματα στή­ρι­ξης.

Είναι έτοιμο το πλάνο για τη δια­δρομή;

Θα ξεκι­νήσω το πρωί, η ακριβής ημέρα και ώρα θα καθο­ρι­στούν από τις και­ρι­κές συν­θή­κες. Θα ξεκι­νήσω από το κεντρικό λιμάνι της Ρόδου, κι όταν θα έρθω στο νησί θα καθο­ρίσω και το ακριβές σημείο που θα βουτήξω, λογικά θα έρθω μέσα με τέλη Σεπτεμ­βρίου. Θα ξεκι­νήσω να κολυ­μπάω και δίπλα μου θα έχω συνο­δεία το σκάφος κι αυτό θα μου δείχνει την κατεύ­θυνση και θα φρο­ντί­ζει για την ασφά­λειά μου. Πάνω θα είναι το πλήρωμα που κάθε μισή ώρα, φρο­ντί­ζει για τον ανε­φο­δια­σμό μου. Ο ανε­φο­δια­σμός γίνεται σε ελά­χι­στα δευ­τε­ρό­λε­πτα, χωρίς να ακου­μπήσω τη βάρκα, με ένα κοντάρι παίρνω αυτό που πρέπει να φάω και να πιω την συγκε­κρι­μένη ώρα – μια μπουκιά και μια γουλιά- και συνε­χίζω να κολυ­μπάω. Στο σκάφος θα είναι τρεις γιατροί από την «+πλευση», την ομάδα με τα φου­σκωτά που επι­τε­λούν σημα­ντικό εθε­λο­ντικό έργο στα νησιά, τα δύο άτομα που θα οδηγούν το σκάφος και βέβαια τα δικά μου άτομα.

Τα δικά σου άτομα ποια είναι;

Θα είναι ο αδελφός μου, ο Πέτρος ο Παρ­θέ­νης που πίστεψε σε μένα από την πρώτη στιγμή, όπως και η Ελενα και ο Πολυ­δεύ­κης που ήταν μαζί μου και στο πρώτο εγχεί­ρημα.

Στο ενερ­γη­τικό σου βέβαια έχεις και τα 104 χλμ του Τορω­ναίου Κόλπου.

Ναι, που είναι στο πλαίσιο της προ­πό­νη­σης για το Ρόδος-Καστελόριζο. Βέβαια, όταν τερ­μά­τισα τα 104 χλμ για να είμαι ειλι­κρι­νής, δεν μου φάνηκε και τόσο μεγάλο επί­τευγμα… Είπα μέσα μου «οκ, αυτό ήταν;»! Παρά το γεγονός ότι πόναγα, ήμουν χαλαρός…

Το περι­γρά­φεις σαν να είναι κάτι απλό, καθη­με­ρινό.

Ναι, δεν είναι όμως. Στον εαυτό μου το περι­γράφω έτσι, έχω φτάσει σε αυτό το σημείο, να νιώθω ότι είμαι στο φυσικό μου περι­βάλ­λον μόνο όταν είμαι μέσα στο νερό. Εχω πει ότι θα κολυ­μπήσω όσες ώρες χρεια­στεί για να φτάσω στο στόχο μου.

Εχουν έρθει στιγμές που σε έχει εγκα­τα­λεί­ψει το σώμα σου;

Τις πρώτες ώρες είσαι σχετικά καλά και βγαίνει η προ­πό­νηση, μετά από λίγες ώρες που ξεκι­νάει ο πόνος, το σώμα και το μυαλό αλλη­λο­βοη­θιού­νται και μετά από κάποιες ώρες το σώμα σε εγκα­τα­λεί­πει και εκεί ψάχνεις με το μυαλό να συνε­χί­σεις… Μετά τις 30 ώρες ο πόνος είναι στο μάξι­μουμ, νιώθεις ότι δεν υπάρχει παρα­πάνω να πονέ­σεις… Κι εκεί πρέπει να βρεις τρόπο, δύναμη για να συνε­χί­σεις. Αυτό δουλεύω κιόλας στις προ­πο­νή­σεις μου, να μαθαίνω να πονάω.

Τι κάνεις δηλαδή;

Προ­σπαθώ να πηγαίνω στις προ­πο­νή­σεις μου κου­ρα­σμέ­νος, άυπνος, κάποιες φορές δεν τρώω επαρκή ποσό­τητα φαγητού ή δεν παίρνω όλο τον απα­ραί­τητο ανε­φο­δια­σμό ώστε να έρθει πιο γρήγορα ο πόνος, για να μάθω να προ­πο­νού­μαι με πόνο.

• Είσαι απο­λύ­τως συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος για αυτό που πας να κάνεις και πιέζεις τον εαυτό σου πράγ­ματι να φτάσει ή και να ξεπε­ρά­σει τα όρια.

Αφού ξέρω ότι ο πόνος θα έρθει, είναι καλο­δε­χού­με­νος. Ο πόνος έρχεται μετά από επτά ώρες και όταν έρθει, ξέρω ότι είμαι σε καλό δρόμο.

Στη Ρόδο έχεις ξανάρ­θει;

Στη Ρόδο έχω έρθει όταν ήμουν πολύ μικρός με τους γονείς μου, στο Καστε­λό­ριζο δεν έχω ξανα­πάει. Με έχει εντυ­πω­σιά­σει πάντως η αγάπη του κόσμου από τη Ρόδο και τα μηνύ­ματα συμπα­ρά­στα­σης που δέχομαι στα social media.

Πότε να σε περι­μέ­νουμε;

Τον Σεπτέμ­βριο θα έρθω και θα μείνω μέχρι και την εκκί­νηση