Αλέξης Τσίπρας: Αποχωρώ από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – Δεν θα είμαι πάλι υποψήφιος

Τέλος επο­χής. Μετά από 15 χρό­νια ο Αλέ­ξης Τσί­πρας απο­φά­σι­σε να πα­ραι­τη­θεί από την ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να προ­τεί­νει την εκλο­γή νέας ηγε­σί­ας από τα μέλη του κόμ­μα­τος, όπως ορί­ζει το κα­τα­στα­τι­κό του.

Ανα­λυ­τι­κά η ομι­λία του Αλέξη Τσί­πρα:

«Είναι ορι­σμέ­νες στιγ­μές που κα­λεί­σαι να πά­ρεις κρί­σι­μες απο­φά­σεις.

Που κα­λεί­σαι να στα­θείς απέ­να­ντι στην ιστο­ρία, απέ­να­ντι σε όσους πο­ρευ­τή­κα­τε μαζί, απέ­να­ντι σε όσους σε πί­στε­ψαν και στή­ρι­ξαν προσ­δο­κί­ες σε σένα.

Απέ­να­ντι στον εαυτό σου. Αλλά και απέ­να­ντι σε όσους πο­λέ­μη­σες και σε πο­λέ­μη­σαν.

Έχω πια την εμπει­ρία αυτές τις απο­φά­σεις να μην τις λαμ­βά­νω εν θερμώ.

Να τις παίρ­νω στο μα­ξι­λά­ρι μου και να τις βα­σα­νί­ζω.

Να απο­φα­σί­ζω με ψυ­χραι­μία.

Και αυτό έκανα για τρία ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα.

Γιατί, ξέρω καλά ότι οι απο­φά­σεις μου έχουν επι­πτώ­σεις και σε άλ­λους αν­θρώ­πους.

Ξε­περ­νούν εκ των πραγ­μά­των το δικό μου ατο­μι­κό ορί­ζο­ντα.

Στη δή­λω­σή μου το βράδυ των εκλο­γών είπα ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει πια κλεί­σει έναν με­γά­λο ιστο­ρι­κό κύκλο, που πρέ­πει να τον απο­τι­μή­σου­με με πε­ρη­φά­νεια.

Και να ανοί­ξου­με συλ­λο­γι­κά, έναν επό­με­νο κύκλο.

Δύ­σκο­λο, πρω­τό­γνω­ρο, αλλά ακόμη πιο ελ­πι­δο­φό­ρο και δη­μιουρ­γι­κό.

Μί­λη­σα επί­σης για την ανά­γκη δύ­σκο­λων και γεν­ναί­ων απο­φά­σε­ων, που αφο­ρούν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ.

Για την ανά­γκη να συ­να­ντη­θού­με πάλι με τις αξίες μας.

Της συλ­λο­γι­κό­τη­τας, της ανι­διο­τέ­λειας και της κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης, να ανα­νε­ώ­σου­με τολ­μη­ρά το στε­λε­χι­κό μας δυ­να­μι­κό από πάνω μέχρι κάτω, δεί­χνο­ντας εμπι­στο­σύ­νη σε νέους αν­θρώ­πους, να βά­λου­με τέλος σε νο­ο­τρο­πί­ες που μας κό­στι­σαν ακρι­βά

Προ­σθέ­τω:

Την ανά­γκη να εφεύ­ρου­με τον νέο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που θα μπο­ρέ­σει με σε­μνό­τη­τα και ανοι­χτά μάτια να δια­βά­σει τις νέες αντι­θέ­σεις και τα νέα ρεύ­μα­τα της κοι­νω­νί­ας, τις νέες προ­κλή­σεις της επο­χής, και να αντα­πο­κρι­θεί στις προσ­δο­κί­ες εκεί­νων που θέλει και έχει τα­χθεί να εκ­προ­σω­πεί.

Αυτές οι δύ­σκο­λες και γεν­ναί­ες απο­φά­σεις, που κα­λού­νται να υπη­ρε­τή­σουν ένα νέο όραμα, αφο­ρούν προ­φα­νώς και μένα.

Πρώτο μά­λι­στα εμένα, που υπήρ­ξα ο επι­κε­φα­λής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στον ιστο­ρι­κό κύκλο που κλεί­νει.

Πα­ρέ­λα­βα σε ηλι­κία μόλις 34 ετών ένα μικρό κόμμα της Αρι­στε­ράς.

Το τα­ξί­δι που κά­να­με μαζί ήταν επι­κίν­δυ­νο, γε­μά­το πα­γί­δες, αλλά συ­ναρ­πα­στι­κό.

Από μικρό κόμμα, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έγινε ο κορ­μός της προ­ο­δευ­τι­κής πα­ρά­τα­ξης στην Ελ­λά­δα.

Το πρώτο αρι­στε­ρό κόμμα στην Ευ­ρώ­πη που κυ­βέρ­νη­σε και μά­λι­στα σε ιστο­ρι­κές στιγ­μές για την πα­τρί­δα και την Ευ­ρώ­πη.

Σε απί­στευ­τα δύ­σκο­λες συν­θή­κες, με την κοι­νω­νία κα­ταρ­ρα­κω­μέ­νη και την οι­κο­νο­μία χρε­ο­κο­πη­μέ­νη.

Και είχα την τύχη και την τιμή, για την οποία χρω­στάω ευ­γνω­μο­σύ­νη στον ελ­λη­νι­κό λαό και τους συ­ντρό­φους μου, να είμαι ο πρώ­τος αρι­στε­ρός πρω­θυ­πουρ­γός.

Αυτό το τα­ξί­δι ήταν μια πο­ρεία που κάθε μέρα της ήταν μια μέρα μάχης.

Αντι­με­τω­πί­σα­με μια Ευ­ρώ­πη κα­χύ­πο­πτη και εχθρι­κή απέ­να­ντι στην Ελ­λά­δα και μια συμ­μα­χία δα­νει­στών που θε­ω­ρού­σε την πα­τρί­δα μας άξια τι­μω­ρί­ας.

Αντι­με­τω­πί­σα­με αφό­ρη­τες πιέ­σεις και εκ­βια­σμούς.

Που εκ­πο­ρεύ­ο­νταν από ισχυ­ρές δυ­νά­μεις έξω από τη χώρα, αλλά έβρι­σκαν ισχυ­ρούς συ­μπα­ρα­στά­τες και μέσα σ’ αυτή.

Δη­λώ­νω και σή­με­ρα, αυτή τη ση­μα­ντι­κή μέρα για μένα, πε­ρή­φα­νος για όσα πε­τύ­χα­με.

Για την έξοδο από τα μνη­μό­νια και τη ρύθ­μι­ση του χρέ­ους.

Για την επού­λω­ση των τραυ­μά­των της κοι­νω­νί­ας και της οι­κο­νο­μί­ας.

Για τη διε­θνή ει­κό­να της Ελ­λά­δας που απο­κα­τα­στή­σα­με.

Και βέ­βαια για την ιστο­ρι­κή Συμ­φω­νία των Πρε­σπών.

Αυτό το έργο είναι δικό σας και δικό μας.

Δεν μπο­ρεί κα­νείς να μας το πάρει.

Αυτό το δύ­σκο­λο τα­ξί­δι όμως είχε και συμ­βι­βα­σμούς

Είχε και δύ­σκο­λες απο­φά­σεις.

Είχε και τραύ­μα­τα.

Είχε και φθορά.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως ήταν ένα τα­ξί­δι που άφησε απο­τύ­πω­μα στην ιστο­ρία.

Οι εμπει­ρί­ες του, οι επι­τυ­χί­ες, τα λάθη του, οι μάχες που κερ­δί­σα­με για λο­γα­ρια­σμό της πα­τρί­δας, αλλά κι εκεί­νες που χά­σα­με, απο­τε­λούν ανα­ντι­κα­τά­στα­τη πα­ρα­κα­τα­θή­κη για το νέο κύκλο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Γιατί ήρθε η ώρα να ανοί­ξου­με ένα νέο κύκλο.

Όσο κι αν φαί­νε­ται πα­ρά­δο­ξο, το αρ­νη­τι­κό εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα μπο­ρεί και πρέ­πει να γίνει η αρχή του.

Το εκλο­γι­κό σώμα έδωσε στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ΠΣ μια διπλή εντο­λή.

Πρώ­τον, να αντα­πο­κρι­θεί στο ρόλο της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Που πάντα και εκ των πραγ­μά­των είναι ρόλος κόμ­μα­τος εξου­σί­ας.

Και δεύ­τε­ρον, να αλ­λά­ξει δρα­στι­κά, αν θέλει να διεκ­δι­κή­σει εκ νέου με αξιώ­σεις την κυ­βέρ­νη­ση.

Οφεί­λου­με να αντα­πο­κρι­θού­με στη λαϊκή εντο­λή.

Να ανα­διορ­γα­νω­θού­με άμεσα και χωρίς καμιά χρο­νο­τρι­βή.

Να μην επι­τρέ­ψου­με να χαθεί ούτε μια μέρα τόσο στην αντι­πα­ρά­θε­ση με την κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ, όσο και στην αντι­πα­ρά­θε­ση με τις δικές μας αδυ­να­μί­ες, πα­θο­γέ­νειες και προ­βλή­μα­τα.

Μια δια­δι­κα­σία βα­θιάς ανα­νέ­ω­σης και επα­νί­δρυ­σης, που θα αγκα­λιά­ζει όλα τα μέλη του κόμ­μα­τος, αλλά και τους φί­λους και τις κοι­νω­νι­κές ομά­δες που θέ­λου­με να εκ­προ­σω­πού­με, είναι άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα.

Ο νέος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα.

Και δεν αφορά μόνο το κόμμα μας.

Αφορά την ποιό­τη­τα της δη­μο­κρα­τί­ας μας, τις αντι­στά­σεις στις πο­λι­τι­κές της ΝΔ, το μέ­τω­πο στην ακρο­δε­ξιά και το νε­ο­φα­σι­σμό που βρήκε θέση στην ελ­λη­νι­κή Βουλή.

Αυτή την πε­ποί­θη­σή μου για την ανά­γκη μιας δια­δι­κα­σί­ας βα­θιάς ανα­νέ­ω­σης και επα­νί­δρυ­σης θα ήταν υπο­κρι­τι­κό να την προ­τεί­νω μόνο με το λόγο μου, αν δεν την υπη­ρε­τώ ταυ­τό­χρο­να και με τη στάση μου.

Το νέο κύμα στην κοι­νω­νία, την τέχνη, την πο­λι­τι­κή, περ­νά­ει είτε με συ­γκρού­σεις. Το πιο συ­νη­θι­σμέ­νο.

Είτε επει­δή κά­ποιοι που κα­τέ­χουν θέ­σεις ευ­θύ­νης κα­τα­νο­ούν την ανα­γκαιό­τη­τά του.

Κι εγώ κα­τα­νοώ την ανά­γκη για ένα νέο κύμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Και απο­φά­σι­σα να πα­ρα­με­ρί­σω για να πε­ρά­σει.

Έχω εμπι­στο­σύ­νη στο αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό του κόμ­μα­τός μας.

Στις αστεί­ρευ­τες δυ­νά­μεις της κοι­νω­νί­ας και της Αρι­στε­ράς.

Απο­φά­σι­σα λοι­πόν να προ­τεί­νω την εκλο­γή νέας ηγε­σί­ας από τα μέλη του Κόμ­μα­τος, όπως ορί­ζει το κα­τα­στα­τι­κό του.

Την άμεση προ­σφυ­γή στις σχε­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες.

Στις οποί­ες φυ­σι­κά δεν θα είμαι υπο­ψή­φιος.

Θα είμαι όμως παρών πριν, κατά τη διάρ­κεια, αλλά και μετά από αυτές.

Δεν το κρύβω ότι είμαι συ­γκι­νη­μέ­νος.

Ότι αυτή η από­φα­ση έχει και για μένα ένα στοι­χείο οδύ­νης, όπως θα είχε και για τον κα­θέ­να.

Έχει όμως και ένα στοι­χείο προ­σω­πι­κής πρό­κλη­σης.

Να απο­δεί­ξω με τη στάση και το πα­ρά­δειγ­μά μου ότι στη ζωή, στην πο­λι­τι­κή, ιδίως στην πο­λι­τι­κή που ανα­φέ­ρε­ται σε αξίες, μπο­ρείς να είσαι μά­χι­μος και δη­μιουρ­γι­κός, ίσως σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις ακόμα πιο χρή­σι­μος, και χωρίς αξιώ­μα­τα.

Να απο­δεί­ξω η μάχη για τις ιδέες και η προ­σφο­ρά δεν ορί­ζε­ται από την κα­ρέ­κλα που κα­τέ­χει κα­νείς.

Θέλω να απευ­θυν­θώ στα χι­λιά­δες μέλη, τους φί­λους και τους ψη­φο­φό­ρους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που μαζί τους βρέ­θη­κα και βρε­θή­κα­με σ’ αυτό το συ­ναρ­πα­στι­κό τα­ξί­δι.

Θα συ­νε­χί­σω να είμαι δίπλα σας.

Να σας αι­σθά­νο­μαι δίπλα μου.

Το τα­ξί­δι συ­νε­χί­ζε­ται.

Και η πιο όμορ­φη θά­λασ­σα είναι αυτή που δεν έχου­με ακόμη τα­ξι­δέ­ψει.

Θέλω όμως να απευ­θυν­θώ και σε όλες τις Ελ­λη­νί­δες και τους Έλ­λη­νες.

Μπο­ρεί κά­ποιοι να χαί­ρε­στε με την από­φα­σή μου.

Και κά­ποιοι να λυ­πά­στε.

Αλλά τα επό­με­να χρό­νια δε θα είναι εύ­κο­λα για κα­νέ­να μας.

Ό, τι κι αν ψή­φι­σε στις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γές.

Ζούμε σε μια πε­ρί­ο­δο αλ­λε­πάλ­λη­λων κρί­σε­ων, σε ένα αστα­θές οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον, σε μια πε­ρί­ο­δο γε­ω­πο­λι­τι­κών εντά­σε­ων και προ­κλή­σε­ων.

Η πίστη στις αξίες μας.

Η προ­σή­λω­σή μας στη δη­μο­κρα­τία και την ελευ­θε­ρία, που είναι συ­νώ­νυ­μο της Ελ­λά­δας.

Η αγάπη για τον άν­θρω­πο.

Η αλ­λη­λεγ­γύη.

Η ενό­τη­τα.

Το εμείς πάνω από το εγώ, είναι δρό­μος για να ξε­πε­ρά­σου­με όλες τις δυ­σκο­λί­ες.

Η προ­ο­δευ­τι­κή πα­ρά­τα­ξη του τόπου, όπως πάντα στην ιστο­ρία, θα είναι οδη­γός σε αυτή τη συλ­λο­γι­κή εθνι­κή προ­σπά­θεια.

Και ένας νέος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που θα την εκ­φρά­ζει, μπο­ρεί να γίνει ξανά η ελ­πί­δα για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο.

Αυτό το σκοπό υπη­ρε­τεί η από­φα­σή μου.

Αυτό το σκοπό θα υπη­ρε­τώ πάντα.

Την ελ­πί­δα για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο».