Επικοινωνία του πρωθυπουργού με τον πρόσφυγα Ιρανό αριστούχο μαθητή

Ο κ. Μητσο­τά­κης συνε­χάρη τον μαθητή λέγο­ντάς του ότι απο­τε­λεί παρά­δειγμα και είναι πηγή αισιο­δο­ξίας. Επίσης, τον κάλεσε την ερχό­μενη εβδο­μάδα στο Μέγαρο Μαξίμου να συζη­τή­σουν

Με τον αρι­στούχο μαθητή Κούρο Ντουρ­μο­χα­μα­ντί, παιδί μιας προ­σφυ­γι­κής οικο­γέ­νειας από το Ιράν που έφτασε με μια πλα­στική βάρκα, σε μια ακτή της Λέσβου πριν από τρία χρόνια, επι­κοι­νώ­νησε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, από τη Μαδρίτη, όπου βρί­σκε­ται για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.

Ο κ. Μητσο­τά­κης τον συνε­χάρη λέγο­ντάς του ότι απο­τε­λεί παρά­δειγμα και είναι πηγή αισιο­δο­ξίας. Επίσης, τον κάλεσε την ερχό­μενη εβδο­μάδα στο Μέγαρο Μαξίμου να συζη­τή­σουν.

Ο μαθητής μίλησε χθες Τρίτη στο kathimerini.gr για την επι­τυ­χία του, τα όνειρα του, για το μέλλον αλλά και για το δύσκολο ταξίδι του ως εδώ.

«Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω καν πως αισθά­νο­μαι αυτή τη στιγμή!» μας λέει στην αρχή της συνο­μι­λίας μας και συνε­χί­ζει: «Δεν περί­μενα να γράψω τόσο καλά. Ήμουν αγχω­μέ­νος, ειδικά με το μάθημα της γλώσσας-έκθεσης. Με φόβιζε πολύ η έκθεση και τελικά εκεί πήρα και τον πιο κακό βαθμό, 13,5. Είδα στο χαρτί λέξεις που δεν τις γνώριζα, αλλά ευτυχώς κατά­λαβα το νόημα από τις υπό­λοι­πες. Πήρα και δύο 20άρια!

Οι γονείς μου μού είπαν ότι είναι πολύ περή­φα­νοι για εμένα. Ο αδερφός μου θα φοι­τή­σει στην Α’ Λυκείου του χρόνου. Πολύ χαρού­με­νος και αυτός με την επι­τυ­χία μου. Άρχισαν να μας παίρ­νουν και όλοι οι συγ­γε­νείς από το Ιράν για να πουν τα “μπράβο”. Ο στόχος είναι να περάσω στη σχολή Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών Θεσ­σα­λο­νί­κης και νομίζω πως θα τον πιάσω. Θέλω τη Θεσ­σα­λο­νίκη γιατί είναι κοντά στη Μυτι­λήνη που ζουν οι γονείς μου και γιατί όλοι οι δάσκα­λοι μού λένε πως είναι μια πόλη με ωραία φοι­τη­τική ζωή.

Σήμερα είναι η πιο ωραία μέρα της ζωής μου από τότε που ήρθα στην Ελλάδα. Ή μάλλον, η δεύτερη πιο ωραία. Η πρώτη πιο ωραία ήταν τον περα­σμένο Ιανουά­ριο όταν πήραμε τα χαρτιά για το άσυλο. Νοι­κιά­σαμε ένα σπίτι στην πόλη και από τότε ζούμε εκεί».

«Στη Μόρια ήμασταν συνέ­χεια στις ουρές»

Κατά τη διάρ­κεια της συνο­μι­λίας μας – με τρόπο αφο­πλι­στικό αλλά και με την αθω­ό­τητα που χαρα­κτη­ρί­ζει την ηλικία του- μάς λέει συνεχώς: «Μην με βλέπετε έτσι χαρού­μενο. Έχω περάσει πολύ δύσκο­λες μέρες».

Ο ίδιος τις θυμάται για λίγο- «Ήρθα στην Ελλάδα όταν ήμουν 15 χρονών τον Αύγου­στο του 2019. Μπήκαμε και εμείς σε βάρκα από Τουρκία. Ευτυχώς είχε καλό καιρό και δεν κιν­δυ­νέ­ψαμε.

Οι γονείς μου απο­φά­σι­σαν να φύγουν από το Ιράν για πολι­τι­κούς λόγους. Είναι όμως κάτι που δεν θέλουν να συζη­τάμε στο σπίτι, είναι πράγ­ματα που θέλουν να αφήσουν πίσω. Στη Λέσβο, εργά­ζο­νται σε μια ΜΚΟ ως μετα­φρα­στές.

Για δυόμιση χρόνια ζούσαμε στα camp- πρώτα Μόρια, μετά Καρά Τεπέ, μετά πάλι Μόρια και στο τέλος στον καταυ­λι­σμό που πήρε τη θέση της καμένης Μόριας. Στη Μόρια ήταν πολύ άσχημα. Ήμασταν συνέ­χεια σε μια ουρά- για φαγητό, για μπάνιο, ουρές για όλα. Ευτυχώς, τη φετινή σχολική χρονιά, μια ΜΚΟ μού βρήκε έναν μικρό χώρο στην πόλη για να πηγαίνω μετά το σχολείο. Στο camp δεν μπο­ρούσα να διαβάζω και να βρω ησυχία. Σας λέω, με βοή­θη­σαν όλοι πάρα πολύ!».

Ο δρόμος προς την επι­τυ­χία και τα όνειρα για το αύριο

Ο Κουρός μάς μίλησε και για την προ­ε­τοι­μα­σία που έκανε για τις εξε­τά­σεις. «Διάβασα πάρα πολύ. Πήγαινα φρο­ντι­στή­ριο, διάβαζα και τα Σαβ­βα­το­κύ­ριακα» περι­γρά­φει στην «Κ» και σημειώ­νει: «Τελευ­ταία φορά βγήκα με τους φίλους μου το περα­σμένο Πάσχα. Με βοή­θη­σαν όμως όλοι πάρα πολύ, οι συμ­μα­θη­τές μου, οι καθη­γη­τές μου, όλοι. Με αγαπούν και με υπο­στη­ρί­ζουν».

Σε ερώτηση σχετικά με τα εξαι­ρε­τικά ελλη­νικά του, απαντά με τη σεμνό­τητα που τον δια­κρί­νει: «Ήμουν σε ένα περι­βάλ­λον που μιλού­σαν όλοι ελλη­νικά».

«Η αγα­πη­μένη μου ελλη­νική λέξη είναι η “γαλήνη”» μας λέει ο Κουρός και συνε­χί­ζει: «μου αρέσει να ακούσω ελλη­νικό undergroung ραπ. Μου αρέσουν οι Social Waste! Μου αρέσει ακόμα η ελλη­νική φύση».

Και πόσο μακριά στο μέλλον βλέπει ο Κουρός; «Έμαθα τα ελλη­νικά εδώ, πέτυχα στο σχολείο. Έχτισα ήδη κάποια πράγ­ματα. Θα ήθελα να ζήσω και στην Ελλάδα». Όσο για τα όνειρα μέχρι να αρχίσει το Πανε­πι­στή­μιο; «Πολλά μπάνια, ποδή­λατο και βόλτες», απαντά.

Πηγή kathimerini.gr