Στο Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου η εκδίκαση αίτησης αποζημίωσης μητέρας που αθωώθηκε για διακίνηση ναρκωτικών

• Μετά την πα­νη­γυ­ρι­κή αθώ­ω­ση και την απόρ­ρι­ψη της αναί­ρε­σης από τον Άρειο Πάγο, ζη­τεί­ται απο­ζη­μί­ω­ση για άδικη κρά­τη­ση 17 μηνών και ηθική βλάβη

Την Τρίτη, 6 Μαΐου 2025, ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου ανα­μέ­νε­ται να εκ­δι­κα­στεί η αί­τη­ση απο­ζη­μί­ω­σης που υπέ­βα­λε μη­τέ­ρα η οποία είχε αθω­ω­θεί ορι­στι­κά από την κα­τη­γο­ρία της δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών, μετά από προ­σω­ρι­νή κρά­τη­σή της διάρ­κειας 478 ημε­ρών.

Η υπό­θε­ση συ­γκλό­νι­σε τη Ρόδο και ανέ­δει­ξε την ανά­γκη αυ­στη­ρής εφαρ­μο­γής των θε­με­λιω­δών δι­κο­νο­μι­κών εγ­γυ­ή­σε­ων, ιδίως όταν πρό­κει­ται για τόσο σο­βα­ρά κα­τη­γο­ρη­τή­ρια. Η μη­τέ­ρα, κα­τη­γο­ρού­με­νη αρ­χι­κά για ιδιαί­τε­ρα δια­κε­κρι­μέ­νη δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών από κοι­νού με τον γιο και τον σύ­ζυ­γό της, πα­ρέ­μει­νε έγκλει­στη για 17 μήνες, μέχρι που το Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου την απάλ­λα­ξε από κάθε κα­τη­γο­ρία με την υπ’ αριθμ. 224/2023 από­φα­σή του.

Η προ­σπά­θεια αναί­ρε­σης του αθω­ω­τι­κού σκέ­λους της από­φα­σης από την Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθη­κε από το Ε’ Ποι­νι­κό Τμήμα του Αρεί­ου Πάγου. Ο αντει­σαγ­γε­λέ­ας Χρή­στος Μπαρ­δά­κης, υιο­θε­τώ­ντας τις εν­στά­σεις της υπε­ρά­σπι­σης, ει­ση­γή­θη­κε την απόρ­ρι­ψη λόγω απα­ρα­δέ­κτου, κρί­νο­ντας ότι η αί­τη­ση αναί­ρε­σης υπε­ρέ­βαι­νε τα όρια που θέτει ο νόμος περί αναί­ρε­σης αθω­ω­τι­κών απο­φά­σε­ων. Με την από­φα­ση του συ­ντά­χθη­κε το αρ­μό­διο τμήμα του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού.

Η γυ­ναί­κα συ­νε­λή­φθη όταν κατά τη διάρ­κεια έρευ­νας στην οικία της βρέ­θη­καν πο­σό­τη­τες κο­κα­ΐ­νης και κάν­να­βης, καθώς και χρη­μα­τι­κό ποσό. Η ίδια επέ­στρε­φε από την ερ­γα­σία της ως κα­μα­ριέ­ρα όταν πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε για την αστυ­νο­μι­κή έρευ­να. Παρά τις εξη­γή­σεις της ότι τα ναρ­κω­τι­κά ανή­καν στον ενή­λι­κο γιο της, χρή­στη ου­σιών, και ότι δεν είχε καμία ανά­μει­ξη, σε βάρος της εκ­δό­θη­κε ένταλ­μα προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης.

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια της κρά­τη­σής της στις φυ­λα­κές Κο­ρυ­δαλ­λού, ερ­γα­ζό­ταν ως τρα­πε­ζο­κό­μος, ενώ η ανή­λι­κη κόρη της ανα­γκά­στη­κε να φι­λο­ξε­νεί­ται σε τρίτη οι­κο­γέ­νεια. Ο δια­συρ­μός, η απώ­λεια της προ­σω­πι­κής της ελευ­θε­ρί­ας και η ψυ­χο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση, απο­τέ­λε­σαν τη βάση για την αί­τη­ση απο­ζη­μί­ω­σης.

Το αί­τη­μα απο­ζη­μί­ω­σης

Με την αί­τη­σή της προς το Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των, δια του συ­νη­γό­ρου της κ. Μα­νώ­λη Κου­τσού­κου, η γυ­ναί­κα ζητά συ­νο­λι­κό ποσό απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 29.503,10 ευρώ. Συ­γκε­κρι­μέ­να, διεκ­δι­κεί:

• Ποσό 19.120 ευρώ για την ηθική βλάβη και την άδικη κρά­τη­σή της (με υπο­λο­γι­σμό 40 ευρώ ανά ημέρα κρά­τη­σης).

• Ποσό 10.383,10 ευρώ για ερ­γα­σία 326 ημε­ρών ως τρα­πε­ζο­κό­μος στις φυ­λα­κές, ποσό που αντι­στοι­χεί στον κα­τώ­τα­το μισθό ανει­δί­κευ­του ερ­γά­τη.

Η νο­μι­κή θε­με­λί­ω­ση της αί­τη­σης στη­ρί­ζε­ται σε συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις περί απο­κα­τά­στα­σης όσων άδικα στε­ρή­θη­καν την ελευ­θε­ρία τους, καθώς και στις προ­βλέ­ψεις του Κώ­δι­κα Ποι­νι­κής Δι­κο­νο­μί­ας και του Διε­θνούς Συμ­φώ­νου για τα Ατο­μι­κά και Πο­λι­τι­κά Δι­καιώ­μα­τα.

Η αθώ­ω­σή της κρί­θη­κε βάσει της έλ­λει­ψης απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων περί συμ­με­το­χής της στη δια­κί­νη­ση, καθώς και της ανε­παρ­κούς αι­τιο­λό­γη­σης ότι γνώ­ρι­ζε ή συ­νήρ­γη­σε στις πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις του γιου της. Η από­φα­ση χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ως απο­λύ­τως αι­τιο­λο­γη­μέ­νη και σύμ­φω­νη με το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας.

Η εκ­δί­κα­ση της αί­τη­σης απο­ζη­μί­ω­σης απο­τε­λεί κρί­σι­μη στιγ­μή όχι μόνο για την ίδια τη γυ­ναί­κα και την οι­κο­γέ­νειά της αλλά και για την ου­σια­στι­κή εφαρ­μο­γή της αρχής ότι το κρά­τος υπο­χρε­ού­ται να απο­κα­θι­στά τους πο­λί­τες που άδικα στε­ρή­θη­καν την ελευ­θε­ρία τους.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η υπό­θε­ση φω­τί­ζει εκ νέου τα δια­χρο­νι­κά ζη­τή­μα­τα γύρω από την αυ­στη­ρό­τη­τα της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης, την προ­στα­σία των αθώων και την ανά­γκη για με­γα­λύ­τε­ρη ευαι­σθη­σία στη δια­χεί­ρι­ση των ποι­νι­κών δια­δι­κα­σιών.