Μέχρι να συνηθίσουμε

Ο γενικός διευ­θυ­ντής του Παγκό­σμιου Οργα­νι­σμού Υγείας δήλωσε σήμερα ότι η «υγειο­νο­μική και ανθρω­πι­στική» κατά­σταση στη Λωρίδα της Γάζας είναι «απάν­θρωπη». «Σε τι κόσμο ζούμε όταν οι άνθρω­ποι δεν μπορούν να προ­μη­θευ­τούν τροφή και νερό ή όταν άνθρω­ποι που δεν μπορούν ούτε να περ­πα­τή­σουν δεν μπορούν να λάβουν ιατρική φρο­ντίδα;». Στην όχι και τόσο πρό­σφατη πλέον επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ. Οι φρι­κα­λε­ό­τη­τες των ισλα­μι­στών έκαναν τον γύρο του κόσμου και δικαίως. Ακο­λού­θη­σαν εικόνες φρίκης και μαρ­τυ­ρίες στη Γάζα, με παι­δά­κια αιμό­φυρτα και ακρω­τη­ρια­σμένα και απόλυτη ισο­πέ­δωση της πόλης. Το ενδια­φέ­ρον της παγκό­σμιας κοινής γνώμης παρέ­μεινε έντονο για αρκετό καιρό, ώσπου σιγά σιγά άρχισε να φθίνει.  Η αιμα­το­χυ­σία έγινε καθη­με­ρι­νό­τητα. Και τότε έπαψε να ενδια­φέ­ρει. Τι και αν ο αριθμός των νεκρών έχει αγγίξει τους 30.000; Το ενδια­φέ­ρον μετα­το­πί­στηκε σε άλλα φλέ­γο­ντα ζητή­ματα της εγχώ­ριας επι­και­ρό­τη­τας της κάθε χώρας. Το ίδιο συνέβη και για την Ουκρα­νία. Όταν ο πόλεμος «βάλτωσε», τότε έπαψε να ενδια­φέ­ρει. Πλέον βρίσκει κανείς ειδή­σεις για τις συγκρού­σεις στον… πάτο των ειδη­σε­ο­γρα­φι­κών sites, και σπανίως στα τηλε­ο­πτικά δελτία ειδή­σεων. Το θλιβερό συμπέ­ρα­σμα στο οποίο οδη­γεί­ται κανείς είναι ότι οι ζωές των θυμάτων έχουν αξία μέχρι να συνη­θί­σουμε στην απώλεια τους.