Το όνειρο που πνίγεται

Τα πολύ­νε­κρα ναυάγια στο Αιγαίο ρίχνουν βαριά σκιά στα φετινά Χρι­στού­γεννα. Μέσα σε τέσσερα εικο­σι­τε­τρά­ωρα ναυά­γη­σαν τρία σκάφη που μετέ­φε­ραν πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες, με απο­τέ­λε­σμα να χάσουν τη ζωή τους του­λά­χι­στον τριάντα ένας άνθρω­ποι. Οι δρα­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις στο Αιγαίο ανα­δει­κνύ­ουν εκ νέου το αδιέ­ξοδο της μετα­να­στευ­τι­κής πολι­τι­κής της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Λίγες μέρες πριν εκπρό­σω­ποι του ΟΗΕ είχαν ανα­κοι­νώ­σει ότι 164 άνθρω­ποι είχαν χαθεί στα ανοιχτά των ακτών της Λιβύης. Περίπου 1500 άνθρω­ποι έχουν χαθεί στην κεντρική Μεσό­γειο από την αρχή της χρονιάς σύμφωνα με διε­θνείς οργα­νι­σμούς. Δεν αγνο­ούμε ότι η μετα­νά­στευση, όπως και οι προ­σφυ­γι­κές ροές είναι φαι­νό­μενα σύνθετα. Ότι υπάρ­χουν οικο­νο­μι­κές, κοι­νω­νι­κές και γεω­πο­λι­τι­κές δια­στά­σεις. Ότι υπάρ­χουν άνθρω­ποι που θησαυ­ρί­ζουν από τη δια­κί­νηση ανθρώ­πων. Ότι υπάρ­χουν κυβερ­νή­σεις, όπως της γει­το­νι­κής Τουρ­κίας, που συχνά με κυνικό τρόπο «εργα­λειο­ποιούν» το προ­σφυ­γικό ζήτημα και το χρη­σι­μο­ποιούν ως δια­πραγ­μα­τευ­τικό χαρτί στις σχέσεις τους με την Ευρώπη. Όμως, την ίδια στιγμή δεν μπο­ρούμε να προ­σπερ­νάμε τόσο εύκολα ότι αυτό που περι­γρά­φε­ται ως «απειλή», τελικά είναι άνθρω­ποι: άντρες, γυναί­κες και παιδιά που προ­σπα­θούν να γλυ­τώ­σουν από τον πόλεμο, από τη φτώχεια, από την κατα­πί­εση και ανα­γκά­ζο­νται να εκτε­θούν σε μεγάλο κίνδυνο και σε συν­θή­κες πολύ δύσκο­λες για να το πετύ­χουν. Στους πόσους νεκρούς θα ανοίξει επι­τέ­λους η συζή­τηση για μια δια­φο­ρε­τική πολι­τική, που να προ­σπα­θεί να εξα­σφα­λί­ζει ότι οι άνθρω­ποι δεν θα έχουν λόγο να φεύγουν από τις πατρί­δες τους και ταυ­τό­χρονα δεν θα ξεχνάει ότι πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες έχουν και αυτοί δικαί­ωμα στη ζωή και στην ασφά­λεια όπως όλοι μας.