H κυβέρνηση βάζει στο τραπέζι τις εκλογές

Ο φόβος ότι ο συμ­βι­βα­σμός στον οποίο θα κατα­λή­ξουν Ευρω­παίοι και ΔΝΤ για την παρα­μονή του Ταμείου στο ελλη­νικό πρό­γραμμα θα περι­λαμ­βά­νει πρό­σθετα μέτρα όχι μόνο το 2018, αλλά μέχρι το 2020, πλα­νά­ται πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου, με απο­τέ­λε­σμα ο πρω­θυ­πουρ­γός Αλ. Τσίπρας να φέρνει ο ίδιος στο προ­σκή­νιο το σενάριο των πρόωρων εκλογών.

Ο κ. Τσίπρας ευελ­πι­στούσε ότι θα ξεπερ­νούσε τον κάβο της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης με το ΔΝΤ ως παρα­τη­ρητή και ότι θα ακο­λου­θούσε με συμ­φω­νία για το χρέος που θα «παρέ­καμ­πτε» την ανάγκη για επί­τευξη πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ μετά το 2018. Ομως, κατά πλη­ρο­φο­ρίες, τα μηνύ­ματα από το Βερο­λίνο κινού­νται σε δια­φο­ρε­τική κατεύ­θυνση. Ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός κ. Β. Σόιμπλε επι­μέ­νει ότι η δεύτερη αξιο­λό­γηση θα πρέπει να ολο­κλη­ρω­θεί παράλ­ληλα με τη συμ­φω­νία για τη συνέ­χιση της συμ­με­το­χής του ΔΝΤ στο ελλη­νικό πρό­γραμμα. Ομως, με δεδο­μένο ότι η παρέμ­βαση στο ελλη­νικό χρέος εκ των πραγ­μά­των δεν θα είναι «γενναία», εκτι­μά­ται ότι το ΔΝΤ θα απαι­τή­σει τη λήψη πρό­σθε­των δημο­σιο­νο­μι­κών μέτρων για τα επόμενα χρόνια, τα οποία θα πρέπει να απο­τυ­πω­θούν στο μνη­μό­νιο που θα συνυ­πο­γρά­ψει με την Αθήνα, μέχρι τις αρχές του επό­με­νου χρόνου. Οσο για το ποια θα είναι τα μέτρα αυτά, τα ίδια τα κυβερ­νη­τικά στελέχη παρα­πέ­μπουν στην ήδη γνωστή ατζέντα του Ταμείου, για μείωση του αφο­ρο­λό­γη­του στις 5.000 ευρώ, κατάρ­γηση της προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς για τους νυν συντα­ξιού­χους και κατάρ­γηση σειράς φορο­α­παλ­λα­γών.

Ενδει­κτική του φόβου που επι­κρα­τεί στο Μέγαρο Μαξίμου για τις επερ­χό­με­νες εξε­λί­ξεις ήταν η ομιλία του κ. Τσίπρα την περα­σμένη Τετάρτη ενώπιον της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου όχι μόνον διε­μή­νυσε πως δεν πρό­κει­ται να δεχθεί νέα μέτρα, «ειδικά εάν αφορούν τα έτη μετά τη λήξη του προ­γράμ­μα­τος», δηλαδή πέραν του 2018, αλλά έσπευσε να προ­σθέ­σει ότι είναι υπαρκτό το ενδε­χό­μενο η χώρα να οδη­γη­θεί στις κάλπες, εάν η δια­πραγ­μά­τευση για τη δεύτερη αξιο­λό­γηση οδη­γη­θεί σε ναυάγιο. Βεβαίως, στενοί συνερ­γά­τες του πρω­θυ­πουρ­γού έσπευ­δαν να μετα­δώ­σουν αμέσως μετά, ότι ο κ. Τσίπρας επι­χεί­ρησε να στείλει ένα απει­λη­τικό μήνυμα προς τους εταί­ρους, καθώς ουδείς εξ αυτών φέρεται να επι­θυ­μεί η Ελλάδα να κατα­στεί πόλος ισχυρών ανα­τα­ρά­ξεων, όταν το 2017 είναι εκλο­γική χρονιά για μεγάλες ευρω­παϊ­κές χώρες.

Ομως, η συγκε­κρι­μένη απο­στροφή του κ. Τσίπρα συν­δέ­ε­ται και με κρί­σι­μες παρα­μέ­τρους της εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής σκηνής. Είναι κοινό μυστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντέχει νέα μέτρα που μάλιστα θα φέρουν απο­κλει­στικά τη δική του σφρα­γίδα, καθώς το προη­γού­μενο μνη­μό­νιο, του 2015, είχε ψηφι­στεί και από κόμματα που βρί­σκο­νται και σήμερα στην αντι­πο­λί­τευση, ενώ είχε συν­δε­θεί με πολι­τι­κές της δια­κυ­βέρ­νη­σης Σαμαρά – Βενι­ζέ­λου. Μάλιστα, το κλίμα ότι «νέα μέτρα δεν περνάνε» απο­τυ­πώ­θηκε, κατά πλη­ρο­φο­ρίες, και στη συνε­δρί­αση της Πολι­τι­κής Γραμ­μα­τείας του ΣΥΡΙΖΑ που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το βράδυ της Τετάρ­της με τη συμ­με­τοχή του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών Ευκλ. Τσα­κα­λώ­του και της υπουρ­γού Εργα­σίας κ. Εφης Αχτσιό­γλου. Εξάλλου, με δεδο­μένη την έως τώρα δημο­σκο­πική κατάρ­ρευση του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε περαι­τέρω υπο­χώ­ρηση έναντι των εκπρο­σώ­πων των δανει­στών θα ήταν κατα­στρο­φική.

Είναι προ­φα­νές, βεβαίως, ότι με δεδο­μένο το προ­βά­δι­σμα της Ν.Δ., τυχόν επιλογή του κ. Τσίπρα να οδη­γή­σει τη χώρα σε εκλογές, επι­κα­λού­με­νος αδυ­να­μία ολο­κλή­ρω­σης της δια­πραγ­μά­τευ­σης εξαι­τίας ακραίων θέσεων του Βερο­λί­νου ή του ΔΝΤ, θα συνιστά «ηρωική έξοδο» και παρά­δοση εξου­σίας.

Ομως, όπως εκτι­μούν κορυ­φαία στελέχη της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, ο πρω­θυ­πουρ­γός προ­φα­νώς εκτιμά ότι μπορεί να περιο­ρί­σει τις εκλο­γι­κές του απώ­λειες εάν πραγ­μα­το­ποι­ή­σει μια προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία με κεντρικό επι­χεί­ρημα ότι ο κ. Κυρ. Μητσο­τά­κης «θα υπο­χω­ρή­σει σε όλες τις απαι­τή­σεις των δανει­στών», ενώ ο ίδιος ενι­σχυ­μέ­νος από τη λαϊκή εντολή θα μπορεί να δια­πραγ­μα­τευ­θεί μια καλύ­τερη συμ­φω­νία, «όπως έκανε μετά το δημο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιουλίου του 2015».

Η κυβέρ­νηση προ­σβλέ­πει σε αντι­στροφή των αρνη­τι­κών δεδο­μέ­νων που έχουν δια­μορ­φω­θεί λόγω της διελ­κυ­στίν­δας μεταξύ Βερο­λί­νου και ΔΝΤ μέσω της παρέμ­βα­σης παρα­δο­σια­κών συμ­μά­χων της Αθήνας σε κάθε στάδιο της δια­πραγ­μά­τευ­σης, δηλαδή πρω­τί­στως της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και δευ­τε­ρευό­ντως της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας. Ομως, όπως έχει απο­δει­χθεί, η τελική τους επί­δραση είναι περιο­ρι­σμένη.

Μάλιστα, η κυβέρ­νηση έχει αλλάξει προ­σα­να­το­λι­σμό και πλέον κάνει λόγο για «πολι­τική συμ­φω­νία» ανα­φο­ρικά με τη δεύτερη αξιο­λό­γηση στο Eurogroup της 5ης Δεκεμ­βρίου, αρνού­μενη να «κλείσει» τα εργα­σιακά, ενώ είχε δεχθεί ειση­γή­σεις από την Κομι­σιόν να ολο­κλη­ρώ­σει πλήρως τη συμ­φω­νία, ώστε να έχει καλύ­τερη δια­πραγ­μα­τευ­τική θέση όταν ανοίξει η συζή­τηση για την ελά­φρυνση του ελλη­νι­κού χρέους.

Καθη­με­ρινή