Βλέπουμε το δέντρο, όχι το δάσος

Πριν μέρες ήταν η Σου­η­δία, προ­χθές η Ιτα­λία, προη­γή­θη­καν  Αυ­στρία και Ουγ­γα­ρία,  ποιος ξέρει στο μέλ­λον ποια άλλη χώρα… Ολα έρ­χο­νται με μα­θη­μα­τι­κή λο­γι­κή: η ακρί­βεια, η πτώση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου των με­σαί­ων στρω­μά­των, η πτώση της εμπι­στο­σύ­νης στους δη­μο­κρα­τι­κούς θε­σμούς, η αυ­ξα­νό­με­νη ανι­σό­τη­τα, οι ανη­συ­χί­ες για τη με­τα­νά­στευ­ση, η υπο­κα­τά­στα­ση του ει­σο­δή­μα­τος μιας σει­ράς επαγ­γελ­μα­τιών και μι­σθω­τών με επι­δό­μα­τα, η ανα­σφά­λεια. Αυτό είναι το σύν­θε­το κλει­δί  που άνοι­ξε την πόρτα στο φά­ντα­σμα του νε­ο­φα­σι­σμού. Και τώρα, ανη­συ­χεί λέει η κυρία φον ντερ Λάιεν, για την άνοδο της ακρο­δε­ξιάς σε πολ­λές χώρες της Ευ­ρώ­πης. Μπα, ανη­συ­χεί; Όταν δεν έχει την ικα­νό­τη­τα να πάρει μια από­φα­ση στο σωστό χρόνο βλέ­πο­ντας τα προ­βλή­μα­τα να έρ­χο­νται τι κάνει;  Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση αδυ­να­τεί να αφου­γκρα­στεί τις ανά­γκες των πο­λι­τών της. Τι κάνει για το γε­γο­νός ότι 2 στους 3 Ευ­ρω­παί­ους με χα­μη­λό ει­σό­δη­μα απει­λού­νται με ενερ­γεια­κή φτώ­χεια, ενώ πλη­σιά­ζου­με στον δύ­σκο­λο χει­μώ­να; Τι κάνει για το γε­γο­νός ότι σύμ­φω­να με τη Eurostat σή­με­ρα υπάρ­χουν 64,6 εκ. γυ­ναί­κες και 57,6 εκ. άν­δρες που ζουν σε συν­θή­κες φτώ­χειας; Για το φλέ­γον ζή­τη­μα του με­τα­να­στευ­τι­κού ή ακόμη και το γε­γο­νός ότι μια χώρα όπως η Τουρ­κία απει­λεί χώρες – μέλη της ΕΕ με πό­λε­μο; Το πρό­βλη­μα δεν είναι η Με­λό­νι αλλά η Ευ­ρώ­πη που δεν βλέ­πει τι ακρι­βώς συμ­βαί­νει στις κοι­νω­νί­ες. Είναι οι άν­θρω­ποι που την ψη­φί­ζουν την κάθε Με­λό­νι, οι οποί­οι στρέ­φο­νται προς την ακρο­δε­ξιά ανα­ζη­τώ­ντας λύ­σεις σε προ­βλή­μα­τα και κοι­νω­νι­κά αδιέ­ξο­δα. Η Με­λό­νι δεν επέ­βα­λε αυτήν την ατζέ­ντα στην κοι­νω­νία. Την εξέ­φρα­σε. Συ­ζη­τά­με ας πούμε, για τη Με­λό­νι και τον Ορ­μπαν και βλέ­που­με το δέ­ντρο, όχι το δάσος. Εάν ο κύ­κλος της κρί­σης στην Ευ­ρώ­πη συ­νε­χι­στεί, τότε είναι εύ­λο­γο ότι σε λίγα χρό­νια από τώρα θα συ­ζη­τά­με την άνοδο ενός άλλου ακραί­ου λαϊ­κι­στή, που εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται τους φό­βους των πο­λι­τών. Η Ευ­ρώ­πη ζει πια μια πε­ρι­πε­τειώ­δη φάση όπου για όλους-ες μας τί­πο­τα δεν είναι εκ των προ­τέ­ρων εγ­γυ­η­μέ­νο, τί­πο­τα δια­σφα­λι­σμέ­νο και προ­βλέ­ψι­μο.