Δεν υπάρχει σύστημα πρόληψης και προστασίας των δασών

Το χρονικό εντός προ­α­ναγ­γελ­θέ­ντος εγκλή­μα­τος… κατά του (ενα­πο­μεί­να­ντος) δασικού πλούτου της Ρόδου. Ή άλλως πως, οι υψηλές θερ­μο­κρα­σίες της περιό­δου και η ολι­γω­ρία της κεντρι­κής δημό­σιας διοί­κη­σης έχουν μετα­τρέ­ψει το νησί σε «πυρι­τι­δα­πο­θήκη».

Οι υψηλές θερ­μο­κρα­σίες, η χαμηλή υγρασία και οι τερά­στιες ποσό­τη­τες ξερής καύ­σι­μης ύλης που βρί­σκο­νται συσ­σω­ρευ­μέ­νες στις δασικές περιο­χές του νησιού, όπως ξερά/καμένα δέντρα, ξερά χόρτα και κλαδιά και τα βουνά από πευ­κο­βε­λό­νες σε συν­δυα­σμό με τα διά­σπαρτα σκου­πί­δια και ενίοτε τις παρά­νο­μες χωμα­τε­ρές, απο­τε­λούν μια από τις βασικές αιτίες -αν όχι τη βασικότερη- εκδή­λω­σης και ταχείας επέ­κτα­σης δασικών πυρ­κα­γιών.

Ένα χρόνο πριν στη Ρόδο, προ­κλή­θηκε ακόμα μια τερα­στίων δια­στά­σεων οικο­λο­γική κατα­στροφή από την πύρινη λαίλαπα που ξεκί­νησε από την Σορωνή και κατέ­καψε τα σωθικά του δασικού πνεύ­μονα της Ρόδου σε μια περιοχή εκτά­σεως άνω των 10.000 στρεμ­μά­των. Η φωτιά ελέγ­χθηκε και περιο­ρί­στηκε χάρις στις υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες των πυρο­σβε­στών και των εθε­λο­ντών που προ­σέ­τρε­ξαν από την πρώτη στιγμή στο μέτωπο. Η δασική έκταση που κάηκε, υπο­λο­γί­ζε­ται στα 7.000 στρέμ­ματα και από καθαρή τύχη δεν επλήγη η κοιλάδα των Πετα­λού­δων, το δάσος του Αγίου Ιωάννη Καλυ­θιών και ο Σωτήρας των Μαρι­τσών. Από την ίδια τύχη, δεν κάηκαν σπίτια.

Παρά τις προ­σπά­θειες των δυνά­μεων πυρό­σβε­σης και τα μέτρα εκκέ­νω­σης που ελή­φθη­σαν η πυρ­κα­γιά έπληξε το 211 Τάγμα Εθνο­φυ­λα­κής και το ΤΕ Καλα­μώνα. Κάηκε ένα πολι­τικό όχημα και το ΚΨΜ της μονάδας. 21 ζώα και πτηνά πέθαναν από τις ανα­θυ­μιά­σεις στην παρα­κεί­μενη του στρα­το­πέ­δου Φάρμα των Ζώων.

Έναν χρόνο μετά την κατα­στρο­φική πυρ­κα­γιά, με ευθύνη του κεντρι­κού κράτους δεν έχει δρο­μο­λο­γη­θεί καμία ενέρ­γεια πρό­λη­ψης για την αποφυγή νέων πυρ­κα­γιών στο νησί.

Δεν έχουν γίνει οι απα­ραί­τη­τοι καθα­ρι­σμοί των δασών αφού καμία σχετική μελέτη δεν εκπο­νή­θηκε παρά τις συνε­χείς επι­ση­μά­νεις και οχλή­σεις της Δασικής Υπη­ρε­σίας προς το Υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος το οποίο δείχνει να μην αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτή την ανάγκη.

Την ίδια στη Δασική Υπη­ρε­σία της περιο­χής μας, όπως και σε όλες τις Δασικές Υπη­ρε­σίας της χώρας, δεν έχουν δια­τε­θεί κον­δύ­λια και η υπο­στε­λέ­χωση που διευ­ρύ­νε­ται χρόνο με το χρόνο, τις καθιστά ως τις πλέον απο­δυ­να­μω­μέ­νες υπη­ρε­σίες του Δημο­σίου Τομέα, χωρίς προ­σω­πικό αλλά και χωρίς μέσα. Επι­πλέον, ήδη από πέρυσι οι ελά­χι­στοι εργα­ζό­με­νοι της Δασικής Υπη­ρε­σίας ασχο­λού­νται με το μεγάλο αγκάθι των δασικών χαρτών που απαιτεί του­λά­χι­στον το διπλά­σιο προ­σω­πικό το οποίο όμως δεν υπάρχει και ως εκ τούτου δεν υπάρχει δια­θέ­σιμο προ­σω­πικό να ασχο­λη­θεί με τα δάση.

Τα σκου­πί­δια, που απο­τε­λούν τον πρώτο λόγο ανά­φλε­ξης πυρ­κα­γιάς στις δασικές πυρ­κα­γιές παρα­μέ­νουν στη θέση τους αλλά και με υπαι­τιό­τητα των ανεύ­θυ­νων αν όχι εγκλη­μα­τιών συμπο­λι­τών μας και επι­σκε­πτών του νησιού, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται.

Τα δάση της Ρόδου δεν έχουν για χρόνια καθα­ρι­στεί με ευθύνη του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και όλων των συναρ­μό­διων Υπουρ­γείων. Η Τοπική Αυτο­διοί­κηση από την πλευρά της προ­χώ­ρησε στους καθα­ρι­σμούς των παρυφών των δασικών εκτά­σεων πέριξ του οδικού δικτύου και των δασικών ζωνών, έχοντας την αρμο­διό­τητα, όμως στο εσω­τε­ρικό των δασικών εκτά­σεων τα συνερ­γεία δεν μπορούν να παρέμ­βουν πέρα από τον εφο­δια­σμό των δεξα­με­νών με νερό.

Η μετα­κύ­λιση της κρα­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης για την προ­στα­σία των δασών στην ατομική ευθύνη του κάθε πολίτη, την ίδια ώρα που απο­δυ­να­μώ­νο­νται οι Δασικές Υπη­ρε­σίες, μόνο ως υπο­κρι­τικό ενδια­φέ­ρον μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί και όχι ως μέτρο προ­στα­σίας.

Για κάθε ασυ­νεί­δητο πολίτη που πετά τα σκου­πί­δια ή τα μπάζα του μέσα στο δάσος, υπάρ­χουν 10 συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι που αντι­λαμ­βά­νο­νται την ατομική τους ευθύνη και που σε κάθε πυρ­κα­γιά προ­στρέ­χουν ως εθε­λο­ντές για την κατά­σβεσή της, αυτό όμως δεν απο­σείει τις τερά­στιες ευθύνες του κράτους στις μηδε­νι­κές παρεμ­βά­σεις πρό­λη­ψης.

Κι ενώ υπάρ­χουν εθε­λο­ντι­κές ομάδες πολιτών που είναι δια­τε­θει­μέ­νες να καθα­ρί­σουν δάση, αυτό απαιτεί μια σειρά αδειο­δο­τή­σεων που επι­φορ­τί­ζουν με επι­πλέον εργασία τις Δασικές Υπη­ρε­σίες, ενώ θα μπο­ρούσε να είχε ληφθεί μέριμνα για την απλού­στευση της δια­δι­κα­σίας χορή­γη­σης άδειας ώστε και οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες να ανα­λά­βουν δράση αλλά και η Υπη­ρε­σία να μην επι­βα­ρύ­νε­ται επι­πλέον.

Οι ενα­πο­μεί­να­ντες δασο­φύ­λα­κες για όλα τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, οι οποίοι ασχο­λού­νται με την προ­στα­σία των δασών και των δασικών εκτά­σεων από τις πυρ­κα­γιές, τις κατα­στρο­φές, τις δασικές παρα­βά­σεις και κατα­πα­τή­σεις και είναι υπεύ­θυ­νοι για τη φύλαξη και προ­στα­σία του δασικού πλούτου από κάθε κίνδυνο αλλοί­ω­σης ή κατα­στρο­φής του, μετριού­νται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Όλα τα παρα­πάνω σε συν­δυα­σμό την εγκα­τά­λειψη της δασο­προ­στα­σίας, τις σχεδόν μηδε­νι­κές εργα­σίες συντή­ρη­σης του δικτύου ενα­έ­ριας μετα­φο­ράς ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος με απο­τέ­λε­σμα κάθε πυλώνας να απο­τε­λεί δυνη­τικά έναν εμπρη­στικό μηχα­νι­σμό, τις διά­σπαρ­τες παρά­νο­μες χωμα­τε­ρές μέσα στα δάση και την ευθύνη του κράτους που χάθηκε κάπου στη δια­δρομή ανάμεσα στην ατομική προ­στα­σία και στην αρμο­διό­τητα του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος, απο­τε­λούν το χρονικό ενός προ­α­ναγ­γελ­θέ­ντος εγκλή­μα­τος κατά του δασικού πλούτου της Ρόδου, ιδιαί­τερα σε περιό­δους καύσωνα όπως αυτή που δια­νύ­ουμε.

Και απο­δει­κνύ­ε­ται τελικά, ότι είναι το «επι­τε­λικό κράτος» ο μεγα­λύ­τε­ρος εμπρη­στής γιατί σταθερά στις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες δεν κατέστη ικανό να οργα­νώ­σει σύστημα πρό­λη­ψης και προ­στα­σίας των δασών και γιατί κάθε φορά που ξεσπά ακόμα μια πυρ­κα­γιά αναζητά τις ευθύνες αλλού. Μέχρι την επόμενη φορά.