Eιρήνη Tουμπάκη: «Ο καλλιτεχνικός χώρος έχει πληγεί από την όλη κατάσταση ψυχολογικά και οικονομικά»

Η παν­δη­μία, η καρα­ντίνα και η κοι­νω­νική απο­μό­νωση… άλλαξαν πολύ την καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Πώς έχει επη­ρε­ά­σει τον δικό σας κλάδο η όλη αυτή κατά­σταση;

Ο καλ­λι­τε­χνι­κός χώρος έχει πληγεί αρκετά από την όλη κατάσταση-ψυχολογικά και οικονομικά-και όπως φαί­νε­ται θα αργή­σουμε να πατή­σουμε πάλι στα πόδια μας…

Εύχομαι να κάνω λάθος…

Εκείνη την περίοδο είναι αλήθεια πως βρήκαμε, οι περισ­σό­τε­ροι, το χρόνο να μελε­τή­σουμε περισ­σό­τερο και να γίνουμε και πιο δημιουρ­γι­κοί και πιο παρα­γω­γι­κοί σε αρκε­τούς τομείς.

Θεωρώ ότι τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης με την επι­κοι­νω­νία που εξα­σφα­λί­ζουν, μπό­ρε­σαν να δώσουν μια “παρη­γο­ριά” και στους καλ­λι­τέ­χνες αλλά και στο κοινό, τον καιρό της απο­μό­νω­σης.

Πώς θα αλλάξει η παν­δη­μία τον τρόπο που δια­σκε­δά­ζουμε στις μου­σι­κές σκηνές και κατά συνέ­πεια τον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γείτε οι μου­σι­κοί;

Νομίζω πως θα πρέπει να γίνουμε περισ­σό­τερο προ­σε­κτι­κοί με τις κινή­σεις μας, ειδικά στους χώρους που ο κόσμος λει­τουρ­γεί και με τους ομα­δι­κούς χορούς.

Δυστυ­χώς δεν έχουμε ξεμπερ­δέ­ψει ακόμα με το νέο ιό όπως φαί­νε­ται.

Όσον αφορά τον τρόπο στη­σί­μα­τος του σχή­μα­τος επί σκηνής, έτσι κι αλλιώς υπάρ­χουν απο­στά­σεις μεταξύ μας, δεδο­μέ­νου του ότι για να παιχτεί σωστά ένα μουσικό όργανο, δε μπορεί να είναι ο ένας αρκετά κοντά στον άλλο.

Προ­έρ­χε­στε από μία μουσική οικο­γέ­νεια. Ήταν… μονό­δρο­μος η ενα­σχό­λησή σας με το τρα­γούδι;

Όταν ανέβηκα στην Αθήνα για τις σπουδές μου, η γιαγιά μου ως καθη­γή­τρια πιάνου και διπλω­μα­τού­χος του εθνικού ωδείου, (μάλιστα ήταν και βοηθός του Μ. Καλο­μοίρη), με πήγε σε αυτό και έτσι ξεκί­νησα μαθή­ματα φωνη­τι­κής και θεωρίας με τους καλύ­τε­ρους καθη­γη­τές.

Είχα την τύχη και την ευτυχία να έχω δασκάλα μου την Άννα Δια­μα­ντο­πού­λου. Ο αγα­πη­μέ­νος μου Τάκης Βούης όμως με πήρε απο το χέρι και με ανέβασε στη σκηνή, σε μια καλο­και­ρινή συναυ­λία μαζί του…

Αμέσως μετά με σύστησε στον επίσης αγα­πη­μένο μου Πανα­γιώτη Μαρ­κια­νίδη, με εμπι­στεύ­τη­καν και έτσι ξεκί­νησα στο Café Chantant, που ήταν για μένα το καλύ­τερο ξεκί­νημα που θα μπο­ρούσα να έχω.

Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, έχω στο νου μου τις συμ­βου­λές, που μου έδωσαν όλοι οι συνερ­γά­τες μου τότε και τους ευχα­ρι­στώ πάντα, όλους, για αυτό…

Ήταν για μένα μεγάλο σχολείο…

Θα ήταν μεγάλη παρά­λειψη από μέρους μου βέβαια να μην αναφέρω πως μεγάλος δάσκα­λος για μένα ήταν και είναι ο μονα­δι­κός Μπάμπης Τσέρτος.

Ποιες στιγμές θα ξεχω­ρί­ζατε από τη δια­δρομή που δια­νύ­σατε από το Café Chantant στη Ρόδο μέχρι σήμερα;

Δεν υπάρχει κάποια που θα άφηνα πίσω να σας πω την αλήθεια… όλες οι στιγμές είναι ξεχω­ρι­στές για μένα και μάλιστα όταν πρω­το­ξε­κι­νούσα, στο Café Chantant, αυτό μου είχε πει και η μητέρα μου:

“Η κάθε στιγμή σου θα είναι ξεχω­ρι­στή και μονα­δική, οπότε να τη χαρείς γιατί δε γυρίζει πίσω…” Υπήρξα πολύ τυχερή όλα αυτά τα χρόνια διότι στα σχήματα και στις συνερ­γα­σίες μου δημιουρ­γή­θη­καν δεσμοί όχι μόνο επαγ­γελ­μα­τι­κοί αλλά και φιλικοί οι οποίοι με συντρο­φεύ­ουν μέχρι σήμερα.

Θεωρώ πως για να δώσεις τα μέγιστα σε αυτόν το χώρο πρέπει να βρί­σκε­σαι με ανθρώ­πους που σε κάνουν να γίνεσαι καλύ­τε­ρος σε όλα τα επίπεδα και όχι να σε γεμί­ζουν αρνη­τι­κό­τητα.

Ποιο είδος μου­σι­κής σας εκφρά­ζει περισ­σό­τερο και τι έχετε να πείτε για την παρα­γωγή μου­σι­κής και τρα­γου­διών στις μέρες μας; Έχετε εκφρά­σει την επι­θυ­μία να γρά­φο­νται τρα­γού­δια που θα τρα­γου­διού­νται και μετά από πολλά χρόνια… Γρά­φο­νται τέτοια τρα­γού­δια σήμερα;

Η καλή μουσική με εκφρά­ζει γενι­κό­τερα. Δεν μπορώ να ξεχω­ρίσω κάποιο είδος της.

Νομίζω μέσα στα χρόνια πως και η δια­δρομή μου το απο­δει­κνύει αυτό. Επιλέγω να τρα­γου­δάω, λαϊκό, “έντεχνο”, ρεμπέ­τικο, σμυρ­νεικο, “ρετρό”, αστικό, αρχο­ντο­ρε­μπέ­τικο, ελαφρό ρεπερ­τό­ριο…

Όπως επίσης, από Πανα­γιώτη Καλαν­τζό­πουλο, Μακρινά Ξαδέρ­φια, Φοίβο Δελη­βο­ριά, Σταμάτη Κρα­ου­νάκη, Γιώργο Καζαν­τζή, Σωκράτη Μάλαμα, Παντελή Θαλασ­σινό, Θανάση Παπα­κων­στα­ντί­νου, Μίλτο Πασχα­λίδη, Αλκίνοο Ιωαν­νίδη, Διονύση Σαβ­βό­πουλο μέχρι Νότη Μαυ­ρουδή, Απόλ­λωνα Κου­σκουμ­βε­κάκη, Βασίλη Μιχάλη.

Έχω την τύχη να μπορώ να εμφα­νί­ζο­μαι από την Εθνική Λυρική σκηνή, το Μέγαρο Mουσικής και θέατρα, μέχρι μου­σι­κές σκηνές, λαϊκά μαγαζιά, ταβέρ­νες και όπου άλλου έχει χώρο και θέση η καλή μουσική, σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό…

Το κάθε είδος μου ξεκλει­δώ­νει και κάτι από την ψυχή μου!

Δε μπορώ χωρίς αυτήν αλλά δε μπορώ και να κάνω χρήση αυτής ανά πάσα ώρα και στιγμή… Δηλαδή σε μια παρέα θα χρεια­στώ το χρόνο μου για να ξεκι­νήσω να τρα­γου­δάω.

Εάν ξεκι­νήσω βέβαια τελεί­ωσε, δε στα­μα­τάω! Παρα­γω­γές γίνο­νται σήμερα και γίνο­νται και πολύ όμορφες δου­λειές, ωραία τρα­γού­δια, ωραίοι μου­σι­κοί, ωραίοι τρα­γου­δι­στές, που όμως για να έχουν την ευκαι­ρία να μείνουν στο χρόνο, θα πρέπει αρχικά να γίνουν γνωστά και γνωστοί στον κοινό και αυτό έχει να κάνει κυρίως με τα ραδιό­φωνα, που δυστυ­χώς στην πλειο­ψη­φία τους, εκτός από 10-15 τρα­γου­δι­στές και κάποιους λιγό­τε­ρους συν­θέ­τες, δεν ακούμε άλλους.

Ευτυχώς βέβαια υπάρ­χουν και κάποιες φωτει­νές εξαι­ρέ­σεις που βοηθάνε τους νέους δημιουρ­γούς και ερμη­νευ­τές, να κάνουν γνωστές τις μου­σι­κές τους στον κόσμο…

Πόσο αντα­γω­νι­στι­κός είναι ο κλάδος σας και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα νέο τρα­γου­δι­στή να καθιε­ρω­θεί στο καλ­λι­τε­χνικό στε­ρέ­ωμα;

Το να καθιε­ρω­θεί κανείς στο καλ­λι­τε­χνικό στε­ρέ­ωμα έχει να κάνει με διά­φο­ρους παρά­γο­ντες, κυρίως με τη δουλειά και τις επι­λο­γές.

Δεν παίρ­νουμε ένα μικρό­φωνο μια μέρα και μας κάνει αυτό­ματα τρα­γου­δι­στές..

Ο χρόνος, η συνέ­πεια, η αξιο­πι­στία και η σκληρή δουλειά σε καθιε­ρώ­νει σε κάθε χώρο, στη δική μας περί­πτωση όμως -επίσης σημα­ντικό ρόλο πιστεύω-παίζει να έχεις και κάτι ξεχω­ρι­στό στη φωνή σου,στη χροιά σου.

Για παρά­δειγμα, να αλλάζει ο σταθμός στο ραδιό­φωνο και την ώρα που παίζει δικό σου τρα­γούδι, να ξεχω­ρί­ζουν πως είσαι εσύ.

Έχω την αίσθηση πως η δική μας η γενιά δεν έχει ζήσει αντα­γω­νι­σμούς και κατα­στά­σεις άλλων εποχών κι αν συμ­βαί­νει ίσως είναι σε πολύ μικρό ποσοστό.

Λει­τουρ­γούμε νομίζω όπως στο μπάσκετ, ομαδικά!

Ο ένας βοηθάει και στη­ρί­ζει τον άλλο όπως επίσης και ο ένας προ­τεί­νει τον άλλο σε διά­φο­ρες δου­λειές.

Γεν­νη­θή­κατε και μεγα­λώ­σατε στη Ρόδο και εδώ και αρκετά χρόνια μένετε μόνιμα στην Αθήνα. Τι σας λείπει περισ­σό­τερο από το νησί;

Για να είμαστε πιο συγκε­κρι­μέ­νοι, ζω περισ­σό­τερα χρόνια στην Αθήνα πλέον, απ’ ό,τι στη Ρόδο. Η κατα­γωγή μου είναι από τη Ρόδο και τα Άνω Πετρά­λωνα.

Από τη Ρόδο μου λείπουν τα πάντα… Σαφώς και πάντα η οικο­γέ­νεια μου, διότι με τον αδερφό μου έχουμε την τύχη να έχουμε μεγα­λώ­σει σε μια οικο­γέ­νεια όπου η αγάπη και το γέλιο ξεχει­λί­ζουν, με δυο γονείς πάντα δίπλα μας ,δια­κρι­τικά σε κάθε μας βήμα…

Ενω­μέ­νοι σαν μια γροθιά που όμως αυτό δεν έχει σταθεί εμπόδιο στο να δημιουρ­γή­σουμε με τον άνθρωπο μου μια δεύτερη, επίσης δυνατή σαν γροθιά, οικο­γέ­νεια, που όταν αυτές οι δυο αντα­μώ­νουν ως δια μαγείας γινό­μα­στε μια.

Λείπω παρα­πάνω από τα μισά χρόνια της ζωής μου από κοντά τους κι όμως δε με άφησαν ποτέ να νιώσω πως είμαι μακριά.

Μου λείπει επίσης η “μεγα­λύ­τερη” οικο­γέ­νεια θείοι, θείες, ξαδέρ­φια,

Μου λείπουν πολύ οι αγα­πη­μέ­νοι μου φίλοι, που μόλις αντα­μώ­νουμε βέβαια είναι σα να μην έφυγα ποτέ…

Μου λείπει η ξεγνοια­σιά μου, ο αέρας του νησιού, οι χώροι που έχω ζήσει πανέ­μορ­φες στιγμές της ζωής μου!

Η Ρόδος μου λείπει πολύ, δυστυ­χώς όμως οι υπο­χρε­ώ­σεις και η καθη­με­ρι­νό­τητα δε μου επι­τρέ­πουν να επι­σκέ­πτο­μαι τον τόπο μου πάνω από δυο τρεις φορές το χρόνο

Παλιό­τερα ερχό­μουν πολύ συχνό­τερα.

Όταν είμαι στη Ρόδο γίνεται κάτι που δε μπορώ να το εξηγήσω.

Νιώθω σα να αλλάζει χτύπο η καρδιά μου…

Γίνομαι ένας άνθρω­πος άτρωτος και δυνα­μι­κός, με καθαρή πάντα ψυχή…

Δε σας κρύβω πως τις πιο δύσκο­λες απο­φά­σεις της ζωή μου τις παίρνω πάντα στη Ρόδο…

Κλεί­νο­ντας, θα ήθελα να μου πείτε τα επόμενα σχέδιά σας. Τι ετοι­μά­ζετε;

Αυτή την περίοδο περι­μέ­νουμε να κυκλο­φο­ρή­σει ο δίσκος του Νότη Μαυ­ρουδή, που έχω τη τιμή να συμ­με­τέχω με δυο τρα­γού­δια, σε στίχους της Βίβιαν Ματσούκα και της Λυσάν­δρας Ανα­στα­σο­πού­λου.

Συμ­με­τέχω επίσης, με τον αγα­πη­μένο φίλο Γιώργο Σάμπαλη σε έναν απο κοινού δίσκο με ερωτικά τρα­γού­δια του σπου­δαίου μας Μίκη Θεο­δω­ράκη και ετοι­μά­ζε­ται και ένα τρα­γούδι για την ταινία Army Baby μια νέα στρα­τιω­τική κωμωδία του Γιώργου Κορ­δέλλα, σε στίχους δικούς του και μουσική του Μάριου Στρό­φαλη. Μέσα στην περίοδο της καρα­ντί­νας γρά­φτη­καν επίσης και κάποια νέα τρα­γού­δια από τον Βασίλη Μιχάλη σε στίχους της Φωτει­νής Κοροβού, που προς το παρόν τα δου­λεύ­ουμε και μετά το καλο­καίρι θα ξεκι­νή­σουν οι ηχο­γρα­φή­σεις τους.