Νικ. Γερονικόλας: “Τουρισμός: Ευθύνες με ονοματεπώνυμο”

Μια ολό­κληρη χώρα έχει ενα­πο­θέ­σει τις ελπίδες της προ­κει­μέ­νου να σωθεί από μια οικο­νο­μική κατάρ­ρευση στη βαριά μας βιο­μη­χα­νία. Στην επα­νεκ­κί­νηση και επα­να­λει­τουρ­γία του Του­ρι­σμού. Αυτή όμως η επα­νεκ­κί­νηση έχει κόστος. Κόστος μεγάλο. Κόστος που όπως φαί­νε­ται κανείς δεν μπορεί ή απλά δεν θέλει να σηκώσει. Έτσι επειδή αυτή η ευθύνη είναι η “καυτή πατάτα” που κανείς δεν θέλει να πιάσει στα χέρια του, ο καθένας από αυτούς που θα έπρεπε να την είχαν επω­μι­στεί προ­σπα­θεί να την πετάξει στον επόμενο.

Η αδυ­να­μία να προ­βλέ­ψουν, να προ­λά­βουν και να σχε­διά­σουν το αύριο, ξαφνικά πέρασε στην καλή πίστη και τις “μαγικές” ικα­νό­τη­τες που θα έπρεπε να έχουν οι επι­χει­ρη­μα­τίες του του­ρι­σμού. Διότι μόνο “μάγοι” θα μπο­ρού­σαν να ανα­λά­βουν το κόστος χωρίς μάλιστα να δια­θέ­τουν τα ανάλογα εργα­λεία χρη­μα­το­δό­τη­σης που θα τους επι­τρέ­ψουν να κάνουν ένα σύντομο ταξίδι στο χρόνο και να φέρουν τις συν­θή­κες του παρελ­θό­ντος στο τώρα.

Σύμφωνα με τις κυβερ­νη­τι­κές εξαγ­γε­λίες το βασικό χρη­μα­το­δο­τικό εργα­λείο στη δεδο­μένη στιγμή είναι τα ευρω­παϊκά συγ­χρη­μα­το­δο­τού­μενα προ­γράμ­ματα, όπως το ΤΕΠΙΧ. Σε άρθρο της έγκρι­της ηλε­κτρο­νι­κής εφη­με­ρί­δας capital.gr (https://www.capital.gr/oikonomia/3455721/-spaei-to-konter-i-zitisi-gia-to-tepix-ii) φαί­νε­ται πως αυτό το “σωσίβιο” θα είναι δια­θέ­σιμο για πολύ λιγό­τε­ρες επι­χει­ρή­σεις απ’ αυτές που αιτού­νται να εντα­χθούν. Αν συνυ­πο­λο­γί­σουμε μάλιστα ότι οι όροι ένταξης έχουν να κάνουν με την φορο­λο­γική και ασφα­λι­στική ενη­με­ρό­τητα αλλά και πιο τεχνι­κών όρων, όπως ο κανόνας de minimis, κατα­λα­βαί­νουμε ότι πολλές επι­χει­ρή­σεις θα “πνιγούν” ήδη προ­σπα­θώ­ντας να εντα­χθούν. Μια ευέ­λι­κτη λύση για να ξεπε­ρα­στούν αυτά τα εμπόδια θα έπρεπε να ήταν δια­θέ­σιμη ΧΘΕΣ.

Το ίδιο φαί­νε­ται πως θα γίνει και με τα επι­χει­ρη­μα­τικά δάνεια με κρατική εγγύηση εώς 80%. Το πεδίο είναι θολό, οι όροι άγνω­στοι και τα επι­τό­κια δεν έχουν στα­θε­ρο­ποι­η­θεί ακόμα. Επι­πλέον το όλο θέμα προ­χω­ράει τόσο αργά, όπως άλλωστε έγινε και με την επι­στρε­πτέα προ­κα­τα­βολή, που όταν ενδε­χο­μέ­νως βρεθεί ένα τέμπο να μας έχει ξεπε­ρά­σει η ίδια η πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Όσον αφορά τα ίδια κεφά­λαια που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν σε προη­γού­με­νες χρονιές για το άνοιγμα των επι­χει­ρή­σεων, φέτος απλά δεν υπάρ­χουν. Και αυτό διότι τα συμ­βό­λαια με τους tour operators ακυ­ρώ­θη­καν και οι προ­κα­τα­βο­λές των early booking, βασικό εργα­λείο ρευ­στό­τη­τας του κλάδου, δεν πιστώ­θη­καν ποτέ εξαι­τίας της υγειο­νο­μι­κής κρίσης και της καρα­ντί­νας που επι­βλή­θηκε. Επίσης η όποια ρευ­στό­τητα υπήρχε από την προη­γού­μενη χρονιά εξα­ντλή­θηκε σε ανα­πτυ­ξιακά έργα προ­κει­μέ­νου να μείνει υψηλά το επίπεδο του του­ρι­σμού και στις πολύ μεγάλες φορο­λο­γι­κές και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές. Το παρά­δοξο φυσικά είναι ότι ενώ κατα­βλή­θηκε μεγάλη προ­σπά­θεια από το μεγα­λύ­τερο μέρος των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων να είναι συνε­πείς σε αυτές τις υπο­χρε­ώ­σεις, η αδυ­να­μία κάλυψής τους σε αυτή τη χρονική στιγμή είναι που απο­τε­λεί το φρένο στην χρη­μα­το­δό­τηση των ίδιων των επι­χει­ρή­σεων.

Αυτή η έλλειψη χρη­μα­το­δό­τη­σης όμως δεν είναι ένα φαι­νό­μενο που περιο­ρί­ζε­ται εντός των τειχών των ξενο­δο­χείων. Δεν είναι δηλαδή ένα “τοπικό μπου­ρίνι” που απλά θα περάσει. Πρό­κει­ται για μια καται­γίδα που σκε­πά­ζει όλη την αγορά. Η έλλειψη ρευ­στό­τη­τας οδηγεί και στην έλλειψη πίστω­σης σε όλα τα επίπεδα, εφόσον κανένας δεν μπορεί να εγγυ­η­θεί για την επόμενη μέρα. Με άλλα λόγια δεν μπο­ρούμε να τρο­φο­δο­τή­σουμε τα ψυγεία και τις απο­θή­κες με αντάλ­λαγμα την ελπίδα και τα ευχο­λό­για. Το χρήμα είναι που κινεί την αγορά και η έλλειψή του είναι αυτή που την στα­μα­τάει. Η δαμό­κλειος σπάθη των ακά­λυ­πτων επι­τα­γών ήδη βρί­σκε­ται πάνω από τα κεφάλια των επι­χει­ρη­μα­τιών και ουδείς γνω­ρί­ζει τι μέλλει γεν­νέ­σθαι.

Το άνοιγμα μιας του­ρι­στι­κής επι­χεί­ρη­σης όπως γίνεται αντι­λη­πτό δεν είναι απλή εξίσωση. Δεν βάζουμε ένα κλειδί να ανοί­ξουμε τις πόρτες, ούτε πατάμε ένα κουμπί για να λει­τουρ­γή­σουν όλα στην εντέ­λεια. Πίσω από τα κτίρια υπάρχει ένα τερά­στιο ανθρώ­πινο δυνα­μικό που είναι η ψυχή των επι­χει­ρή­σεων. Αυτοί οι άνθρω­ποι δεν είναι απρό­σω­πες μονάδες ούτε μηχανές παρα­γω­γής. Εργά­ζο­νται και πρέπει να πλη­ρω­θούν. Γιατί πίσω απ’ αυτούς υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες, υπάρ­χουν ανάγκες, υπάρ­χουν όνειρα.

Αν λοιπόν σήμερα πρέπει να δοθούν απα­ντή­σεις και να βρεθούν λύσεις από τους ιθύ­νο­ντες σε όλα τα επίπεδα, δεν είναι για να ανοί­ξουν οι “απρό­σω­πες” επι­χει­ρή­σεις του του­ρι­σμού. Τους ανθρώ­πους που στη­ρί­ζουν τη βαριά βιο­μη­χα­νία της χώρας μας καλού­νται να βγάλουν από τα αδιέ­ξοδα. Τον κηπουρό, την καμα­ριέρα, τον μάγειρα, την κοπέλα στη ρεσε­ψιόν. Η μη εύρεση λύσης τους κατα­δι­κά­ζει σε έναν “αργό και επώδυνο θάνατο”. Διότι η ανεργία θα έχει και σοβαρές κοι­νω­νι­κές συνέ­πειες.

Αν λοιπόν όλοι αυτοί που στις καλές εποχές “σπρώ­χνο­νται” για να δρέψουν τις δάφνες των πρω­τα­θλη­τών στον του­ρι­σμό αλλά και όλοι εκείνοι που με μεγα­λο­στο­μίες δηλώ­νουν ότι νοιά­ζο­νται τόσο για την οικο­νο­μία όσο και για την κοι­νω­νική συνοχή, δεν έχουν παρά να απο­δεί­ξουν έμπρα­κτα ότι ανα­λαμ­βά­νουν και την ευθύνη. Είναι πλέον η ώρα οι ευθύνες να απο­κτή­σουν ονο­μα­τε­πώ­νυμο.

Νικό­λαος Ιακ. Γερο­νι­κό­λας