Ενέργεια από πυρηνικά εργοστάσια της Βουλγαρίας – Οι εναλλακτικές που εξετάζει η Αθήνα

Το νέο γεω­πο­λι­τικό και οικο­νο­μικό τοπίο που δια­μορ­φώ­νε­ται μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρα­νία ανι­χνεύει η Αθήνα, με απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα για την κυβέρ­νηση να απο­τε­λεί η μεγα­λύ­τερη δυνατή απορ­ρό­φηση του κόστους εκτί­να­ξης των τιμών της ενέρ­γειας, που έχουν ευθεία δυσμενή αντα­νά­κλαση και στον πλη­θω­ρι­σμό.

Παράλ­ληλα, πάντως, ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης εξε­τά­ζει και εναλ­λα­κτικά σενάρια ενερ­γεια­κής θωρά­κι­σης για τη χώρα: Η κορύ­φωση της ουκρα­νι­κής κρίσης απο­τέ­λεσε σκληρό μάθημα για ολό­κληρη την Ευρώπη ανα­φο­ρικά με την ανάγκη απε­ξάρ­τη­σης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Υπό αυτήν την έννοια παρου­σιά­ζει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον το γεγονός ότι, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, έχει υπάρξει βολι­δο­σκό­πηση για το ενδε­χό­μενο η Ελλάδα, μέσω διμερών συμ­φω­νιών, να προ­μη­θεύ­ε­ται ενέρ­γεια από τη Βουλ­γα­ρία, η οποία θα παρά­γε­ται σε πυρη­νικά εργο­στά­σια της τελευ­ταίας.

Ειδι­κό­τερα, η Σόφια εμφα­νί­ζε­ται να σχε­διά­ζει την αύξηση της παρα­γω­γής ενέρ­γειας με την κατα­σκευή νέου πυρη­νι­κού εργο­στα­σίου, που εκτι­μά­ται πως μπορεί να είναι έτοιμο το 2026 και θα μπο­ρούσε να καλύ­πτει μέρος των ελλη­νι­κών αναγκών –από τις υφι­στά­με­νες υπο­δο­μές αυτό είναι δυνατόν να συμβεί από του χρόνου– ενώ κυβερ­νη­τι­κός στόχος παρα­μέ­νει η Ελλάδα να κατα­στεί καθαρός εξα­γω­γέας ενέρ­γειας από το 2030. Σημειώ­νε­ται ότι την περα­σμένη Τρίτη την Αθήνα επι­σκέ­φθηκε υπουρ­γική αντι­προ­σω­πεία της Βουλ­γα­ρίας, με την οποία συνα­ντή­θηκε ο πρω­θυ­πουρ­γός, με τη διμερή συνερ­γα­σία στο πεδίο της ενέρ­γειας να απο­τε­λεί σημα­ντικό τμήμα της ατζέ­ντας. Επίσης, νέο πυρη­νικό εργο­στά­σιο σχε­διά­ζει να κατα­σκευά­σει και η Ρου­μα­νία.

Οπως προ­α­να­φέρ­θηκε, ωστόσο, προ­τε­ραιό­τητα για το Μέγαρο Μαξίμου, επί του παρό­ντος, απο­τε­λεί η δια­χεί­ριση της εν εξε­λί­ξει κρίσης και, κυρίως, των συνε­πειών που μπορεί να έχει σε γεω­πο­λι­τικό και οικο­νο­μικό επίπεδο για τη χώρα.

Είναι προ­φα­νές πως η ρωσική εισβολή ανέ­δειξε όλα τα κενά ασφα­λείας που η Ευρω­παϊκή Ενωση αδυ­να­τεί να καλύψει εδώ και δεκα­ε­τίες. Παράλ­ληλα, ανη­συ­χία εγείρει το γεγονός ότι ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν κινή­θηκε με βάση μια καθαρή λογική μη σεβα­σμού υφι­στά­με­νων συνόρων και ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού του status quo στην ευρω­παϊκή ήπειρο, που μπορεί να απο­τε­λέ­σει πρό­σφορο έδαφος και για τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν, ο οποίος εμφα­νί­ζε­ται να αμφι­σβη­τεί τις συν­θή­κες που διέπουν τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις. Μάλιστα, πρό­σθετη πηγή προ­βλη­μα­τι­σμού απο­τε­λεί ότι:

• Ο Ερντο­γάν, λαμ­βά­νο­ντας σαφή θέση στο Ουκρα­νικό, εμφα­νί­ζε­ται να «επα­να­θε­με­λιώ­νει» τις σχέσεις της Αγκυρας με την Ουά­σιγ­κτον και τις μεγάλες ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες που δοκι­μά­στη­καν το τελευ­ταίο διά­στημα.

Η εισβολή στην Ουκρα­νία, τα νέα δεδο­μένα με Τουρκία, το ράλι της ακρί­βειας και τα «αντί­με­τρα» του Μαξίμου.

• Η ανα­βί­ωση ενός «Ψυχρού Πολέμου» με επί­κε­ντρο την Ευρώπη δημιουρ­γεί τον κίνδυνο θέματα όπως η κλι­μα­κού­μενη τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο να περνούν σε δεύτερο πλάνο.

Υπό το ανωτέρω πρίσμα, είναι σημα­ντικό ότι η Αθήνα πέτυχε σε προ­γε­νέ­στερο χρόνο να προβεί σε κινή­σεις ενί­σχυ­σης της θέσης της στη διεθνή σκα­κιέρα. Ειδι­κό­τερα, κυβερ­νη­τι­κές πηγές επι­ση­μαί­νουν: Πρώτον, τη σύναψη σημα­ντι­κών συμ­φω­νιών αμυ­ντι­κής συνερ­γα­σίας με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, παρά τις αιτιά­σεις μέρους της αντι­πο­λί­τευ­σης, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύ­τε­ρον, τη θωρά­κιση της χώρας με την προ­μή­θεια των 24 Rafale και των τριών φρε­γα­τών. Και, τρίτον, τη δια­μόρ­φωση σημα­ντι­κών περι­φε­ρεια­κών συνερ­γα­σιών, μεταξύ των οποίων με το Ισραήλ, που θεω­ρού­νται ιδιαί­τερα ισχυρές παρά τα ανοίγ­ματα που επι­χει­ρεί εσχάτως η Αγκυρα.

Το δεύτερο μεγάλο «αγκάθι» για την Αθήνα απο­τε­λούν, βεβαίως, οι μεγάλες οικο­νο­μι­κές παρε­νέρ­γειες της ουκρα­νι­κής κρίσης. Κυβερ­νη­τι­κές πηγές ανα­γνω­ρί­ζουν πως οι τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις οδηγούν σε μια παρα­τε­τα­μένη –αλλά άγνω­στης διάρ­κειας– περίοδο υψηλών τιμών στην ενέρ­γεια και αυξη­μέ­νου πλη­θω­ρι­σμού, ενώ είναι σαφές πως θα επι­δρά­σουν αρνη­τικά στους ρυθμούς ανά­πτυ­ξης συνο­λικά στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα. Ιδίως για την Ελλάδα, δεν μπορεί να απο­κλει­στεί το κλίμα διε­θνούς ακρί­βειας και αστά­θειας να έχει σοβαρή επί­πτωση και στον του­ρι­σμό, για τον οποίο, πριν από τα τελευ­ταία γεγο­νότα, υπήρχαν βάσιμες εκτι­μή­σεις πως θα ξεπερ­νούσε σε «όγκο» το 2019.

Η κυβέρ­νηση είναι σταθερά προ­σα­να­το­λι­σμένη στη στήριξη των πλέον ευά­λω­των, αλλά τα περι­θώ­ρια είναι περιο­ρι­σμένα, καθώς η ελλη­νική οικο­νο­μία βρί­σκε­ται στο μικρο­σκό­πιο των αγορών. Οπότε θεω­ρεί­ται κρίσιμο να υπάρ­ξουν κοινές ευρω­παϊ­κές λύσεις, όπως ζήτησε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της περα­σμέ­νης Πέμπτης. Μάλιστα, συνο­μι­λη­τές του πρω­θυ­πουρ­γού ανα­μέ­νουν οι όποιες σχε­τι­κές απο­φά­σεις να ληφθούν εντός του επό­με­νου μήνα, γιατί αλλιώς, όπως λέγεται, «δεν θα έχουν και μεγάλη σημασία».

Ειδι­κό­τερα, η Αθήνα επι­διώ­κει, μετά τον πόλεμο στην Ουκρα­νία, να υπάρξει ένα χαλα­ρό­τερο δημο­σιο­νο­μικό πλαίσιο και για το 2022. Εκτι­μά­ται πως αυτό μπορεί να συμβεί, αλλά όχι στην έκταση που επε­τράπη τα προη­γού­μενα δύο χρόνια, όταν το σύνολο της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης δοκι­μά­στηκε από τις οικο­νο­μι­κές παρε­νέρ­γειες της παν­δη­μίας. Επι­πλέον, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, ο κ. Μητσο­τά­κης ζήτησε κατά τη διάρ­κεια της Συνόδου Κορυφής οι αμυ­ντι­κές δαπάνες να μην περι­λαμ­βά­νο­νται στον υπο­λο­γι­σμό του ελλείμ­μα­τος, λαμ­βά­νο­ντας, όπως λέγεται, στήριξη από τους κ. Μακρόν και Ντράγκι.

Σε κάθε περί­πτωση, εν αναμονή των τελικών απο­φά­σεων της Ε.Ε., η κυβέρ­νηση θα συνε­χί­σει, χωρίς να θέτει σε δια­κιν­δύ­νευση τους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους, μια σειρά από πολι­τι­κές στή­ρι­ξης από τις παρε­νέρ­γειες της κρίσης. Συγκε­κρι­μένα, ανα­ζη­τού­νται περί τα 3 δισ. για την επι­δό­τηση των κατα­να­λω­τών που βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με το ράλι στις τιμές της ενέρ­γειας. Επίσης, στο τραπέζι παρα­μέ­νει η προ­ο­πτική στή­ρι­ξης των πλέον ευά­λω­των με ένα έκτακτο επίδομα, αντί­βαρο στην ακρί­βεια, που θα χορη­γη­θεί περί το Πάσχα.

Πηγή kathimerini.gr