Αντιδρούν οι εργοδοτικές οργανώσεις στην αύξηση ασφαλιστικών εισφορών

Οι προ­τά­σεις για αύξηση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών κρί­νο­νται στη σημε­ρινή συγκυ­ρία ανε­δα­φι­κές και εν τέλει ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές, καθώς θα επι­τεί­νουν την ύφεση που είναι προ των πυλών, οδη­γώ­ντας σε περαι­τέρω αύξηση της ανερ­γίας.

Αυτό ανα­φέ­ρουν σε κοινή ανα­κοί­νωση οι εργο­δο­τι­κές οργα­νώ­σεις των βιο­μη­χα­νι­κών επι­χει­ρή­σεων ΣΕΒ, ΣΒΑΠ (Αττικής), ΣΒΒΕ (Βορείου Ελλάδος), ΣΒΘΚΕ (Θεσ­σα­λίας και Κεντρι­κής Ελλάδος), ΣΕΒΠΔΕ( Πελο­πον­νή­σου και Δυτικής Ελλάδος) και ΣΕΤΕ (Του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις).

Όπως επι­ση­μαί­νουν, το μη μισθο­λο­γικό κόστος στην Ελλάδα είναι σήμερα από τα υψη­λό­τερα στην Ευρώπη έχοντας μάλιστα τη χαμη­λό­τερη δυνατή αντα­πο­δο­τι­κό­τητα. Το απο­τέ­λε­σμα είναι να επι­δει­νώ­νε­ται η αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της εργα­σίας στην Ελλάδα και ταυ­τό­χρονα να διο­γκώ­νε­ται η αδήλωτη εργασία.

Το θύμα είναι, όπως τονί­ζουν, η βιω­σι­μό­τητα του ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, καθώς μειώ­νο­νται οι ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές λόγω διό­γκω­σης της ανερ­γίας και αυξά­νο­νται οι ανα­σφά­λι­στοι συμπο­λί­τες μας. Η ζημιά, όμως, δεν σταματά στο ασφα­λι­στικό σύστημα. Επε­κτεί­νε­ται και στο φορο­λο­γικό σύστημα, όπου μειώ­νε­ται η φορο­λο­γική βάση και αυξάνει η φορο­δια­φυγή, με απο­τέ­λε­σμα την διό­γκωση των δημο­σιο­νο­μι­κών ελλειμ­μά­των και την υπερ­φο­ρο­λό­γηση των συνεπών φορο­λο­γου­μέ­νων (επι­χει­ρή­σεων και ιδιωτών). Τέλος, πλήτ­τε­ται και η νόμιμη απα­σχό­ληση, δημιουρ­γώ­ντας αντα­γω­νι­στικό μειο­νέ­κτημα στις οργα­νω­μέ­νες επι­χει­ρή­σεις που δεν εισφο­ρο­δια­φεύ­γουν.

Κατόπιν τούτων, όπως ανα­φέ­ρουν οι εργο­δο­τι­κές οργα­νώ­σεις, προ­τά­σεις για αύξηση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών κρί­νο­νται στην σημε­ρινή συγκυ­ρία ανε­δα­φι­κές και εν τέλει ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές, καθώς θα επι­τεί­νουν την ύφεση που είναι προ των πυλών, οδη­γώ­ντας σε περαι­τέρω αύξηση της ανερ­γίας.

«Η κυβέρ­νηση αντί να κατα­φεύ­γει στη λύση της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης των επι­χει­ρή­σεων και της νόμιμης απα­σχό­λη­σης, πρέπει να εντεί­νει τις προ­σπά­θειές της για τη μείωση της δια­φο­ράς μεταξύ του συνο­λι­κού μισθο­λο­γι­κού κόστους της επι­χεί­ρη­σης και του καθαρού εισο­δή­μα­τος των εργα­ζο­μέ­νων. Αυτή θα είναι μια πραγ­μα­τικά ριζο­σπα­στική πολι­τική υπέρ των εργα­ζο­μέ­νων αλλά και συνο­λι­κό­τερα υπέρ της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας», κατα­λή­γει η ανα­κοί­νωση των εργο­δο­τι­κών φορέων.

ΒΗΜΑ