ΑμεΑ Ρόδου: Για την αξιοπρέπεια, την κοινωνική προστασία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη

Πανελ­λα­δικό, Παν – Ανα­πη­ρικό Συλ­λα­λη­τή­ριο των ατόμων με ανα­πη­ρία, χρόνιες παθή­σεις και των οικο­γε­νειών ενάντια στην κρίση και τις επι­πτώ­σεις της

Η Εθνική Συνο­μο­σπον­δία Ατόμων με Ανα­πη­ρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.) και οι Φορείς – Μέλη της στις 4 Νοεμ­βρίου 2015, ημέρα Τετάρτη, συγκε­ντρω­νό­μα­στε από κάθε γωνιά της χώρας στο Πανελ­λή­νιο, Παν – Ανα­πη­ρικό Συλ­λα­λη­τή­ριο στην Πλατεία Ομό­νοιας, ώρα 11:00 το πρωί, για να δια­δη­λώ­σουμε ενάντια στην κρίση και στις επι­πτώ­σεις της.

Διεκ­δι­κούμε, όλοι μαζί οι Ελλη­νί­δες και οι Έλληνες με ανα­πη­ρία, ενω­μέ­νοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι, την προ­στα­σία των δικαιω­μά­των μας, την κοι­νω­νική ένταξη, την αξιο­πρεπή δια­βί­ωση, την κοι­νω­νική προ­στα­σία, την άρση όλων των αδικιών και μορφών διά­κρι­σης σε βάρος μας. Παλεύ­ουμε για την εκπαί­δευση, για την πρόνοια, τα εισο­δή­ματα, τα επι­δό­ματα, τις συντά­ξεις, την ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη και περί­θαλψη. Τα άτομα με ανα­πη­ρία, χρόνιες παθή­σεις και οι οικο­γέ­νειές μας έχουμε πληγεί με τον πιο σκληρό τρόπο από την οικο­νο­μική κρίση και τις ορι­ζό­ντιες μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές. Τα μέτρα λιτό­τη­τας που επι­βλή­θη­καν αύξησαν δρα­μα­τικά τη δια­χρο­νική ανεργία και τη φτώχεια των ατόμων με ανα­πη­ρία και υπο­νό­μευ­σαν την πρόοδο εφαρ­μο­γής της Σύμ­βα­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Δικαιώ­ματα των Ατόμων με Ανα­πη­ρία, την οποία η χώρα μας κύρωσε μαζί με το προ­αι­ρε­τικό της πρω­τό­κολλο (ν. 4074/2012) απο­δε­χό­μενη την υπο­χρέ­ωση εφαρ­μο­γής της.

Η φετινή σχολική χρονιά ξεκί­νησε με τον χει­ρό­τερο τρόπο για τους μαθητές με ανα­πη­ρία ή/ και μαθη­σια­κές δυσκο­λίες καθώς και για τους εκπαι­δευ­τι­κούς με ανα­πη­ρία. Η διαρκής υπο­χρη­μα­το­δό­τηση, σε συν­δυα­σμό με το ελλιπές θεσμικό πλαίσιο που διέπει το σύστημα εκπαί­δευ­σης των ατόμων με ανα­πη­ρία και ατόμων με ειδικές εκπαι­δευ­τι­κές ανάγκες, οδηγούν κάθε χρονιά μαθητές, γονείς και εκπαι­δευ­τι­κούς να αγω­νιούν και να δια­μαρ­τύ­ρο­νται.

Από την αρχή αυτής της κρίσης, το ελλη­νικό ανα­πη­ρικό κίνημα κλήθηκε να αντι­με­τω­πί­σει την διάλυση των προ­νοια­κών, υγειο­νο­μι­κών και υπο­στη­ρι­κτι­κών υπη­ρε­σιών για τα άτομα με ανα­πη­ρία και χρόνια πάθηση και τις οικο­γέ­νειές τους, τον κεντρικό κορμό δηλαδή του Κοι­νω­νι­κού Κράτους. Το 3ο Μνη­μό­νιο έδωσε τη χαρι­στική βολή στα δικαιώ­ματα και στους όρους δια­βί­ω­σης των ατόμων με ανα­πη­ρία.

Η Ελλη­νική Πολι­τεία συνε­χί­ζει να κωφεύει στο αίτημα του ανα­πη­ρι­κού κινή­μα­τος να υπο­λο­γι­στεί το πρό­σθετο κόστος που επι­φέ­ρει η Ανα­πη­ρία. Το κόστος που συν­δέ­ε­ται άμεσα με την δια­χρο­νική αδυ­να­μία της ελλη­νι­κής Πολι­τείας να σχε­διά­σει και να εφαρ­μό­σει μέτρα και πολι­τι­κές για τη φρο­ντίδα και υπο­στή­ριξη των ατόμων με ανα­πη­ρία, χρόνιες παθή­σεις και των οικο­γε­νειών μας. Η απο­σά­θρωση των υπη­ρε­σιών υγείας, ο κίν­δυ­νος να μπει λουκέτο στις δομές που έχουν δημιουρ­γή­σει οι γονείς για τα παιδιά με ανα­πη­ρία, αλλά και τα υπάρ­χο­ντα λουκέτα, οι περι­κο­πές στη χρη­μα­το­δό­τηση στις δομές κλει­στής φρο­ντί­δας, το αλαλούμ στην ειδική εκπαί­δευση, όπου ουδείς γνω­ρί­ζει πότε και με ποιους όρους ανοί­γουν κάθε χρόνο τα σχολεία, οι βάρ­βα­ρες αλλαγές στο συντα­ξιο­δο­τικό των νέων συντα­ξιού­χων λόγω ανα­πη­ρίας, το ποσοστό των ανέργων μεταξύ των ατόμων με ανα­πη­ρία συν­θέ­τουν ένα εφιαλ­τικό σκηνικό.

Η Ε.Σ.Α.μεΑ. δια­χρο­νικά αγω­νί­ζε­ται ώστε τα άτομα με ανα­πη­ρία να ασκούν και να απο­λαμ­βά­νουν όλα τα δικαιώ­ματά τους. Η 4η Νοεμ­βρίου 2015 είναι ένας σταθμός των προ­σπα­θειών, των αγώνων και της αγωνίας μας.

Διεκ­δι­κούμε – αγω­νι­ζό­μα­στε – παλεύ­ουμε για:

• Την προ­στα­σία των προ­γραμ­μά­των οικο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης των ατόμων με ανα­πη­ρία, γνωστών ως προ­νοια­κών επι­δο­μά­των, τελευ­ταίο προ­πύρ­γιο κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής για τα άτομα με ανα­πη­ρία. Τα επι­δό­ματα αυτά είναι τα μόνα που συν­δέ­ο­νται με το πρό­σθετο κόστος που απαι­τεί­ται για την κάλυψη των αναγκών που πηγά­ζουν από την ίδια την ανα­πη­ρία.

• Καμία σύνδεση των επι­δο­μά­των ανα­πη­ρίας με το Ελά­χι­στο Εγγυ­η­μένο Εισό­δημα. Θα οδη­γή­σει σε πλήρη φτω­χο­ποί­ηση κάθε πολίτη με ανα­πη­ρία και χρόνια πάθηση της χώρας μας.

• Την εξαί­ρεση των συντά­ξεων που λαμ­βά­νουν τα άτομα ανα­πη­ρία (συντά­ξεις ανα­πη­ρίας, συντά­ξεις γήρατος για λόγους ανα­πη­ρίας βάσει του ν. 612/77) και των συντά­ξεων γονέων – αδελφών – συζύγων – κηδε­μό­νων που έχουν στη φρο­ντίδα τους άτομα με ανα­πη­ρία από ρυθ­μί­σεις που θα στο­χεύ­σουν σε νέες μειώ­σεις των συντά­ξεων.

• Την άμεση κατάρ­γηση της παρ. 27 του νόμου 4334/2015 και επα­να­φορά του προη­γού­με­νου καθε­στώ­τος με το οποίο υπο­λο­γί­ζο­νταν τα ποσά των συντά­ξεων ανα­πη­ρίας. Με τις νέες δια­τά­ξεις εφαρ­μό­ζε­ται η κατα­βολή της βασικής και ανα­λο­γι­κής σύντα­ξης και ο νέος τρόπος υπο­λο­γι­σμού του ποσού των συντά­ξεων.

• Την χορή­γηση του ΕΚΑΣ σε όλους τους συντα­ξιού­χους που είναι άτομα ανα­πη­ρία, ανε­ξαρ­τή­τως ηλι­κια­κού κρι­τη­ρίου και με μόνο κρι­τή­ριο το εισο­δη­μα­τικό, σύμφωνα και με τη θέση της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής του Συνη­γό­ρου του Πολίτη για το εν λόγω θέμα, βάσει του ν. 3996/2011.

• Την άρση των μειώ­σεων που έχουν επέλθει στους μισθούς των εργα­ζο­μέ­νων ατόμων με ανα­πη­ρία και χρόνιες παθή­σεις εξαι­τίας των μνη­μο­νίων, για να ζήσουν με αξιο­πρέ­πεια οι εργα­ζό­με­νοι με ανα­πη­ρία/χρόνιες παθή­σεις και οι οικο­γέ­νειές μας.

• Ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο παρέμ­βα­σης για την Ειδική Εκπαί­δευση. Να στα­μα­τή­σει επι­τέ­λους ο διωγμός των εκπαι­δευ­τι­κών με ανα­πη­ρία και να εφαρ­μο­στούν οι δεσμεύ­σεις ανα­φο­ρικά με την πρό­σληψη κατά προ­τε­ραιό­τητα εκπαι­δευ­τι­κών με ανα­πη­ρία στη γενική εκπαί­δευση σε ποσοστό 10% και η επα­να­φορά του πίνακα Α στην ειδική εκπαί­δευση. Να στα­μα­τή­σει το φαι­νό­μενο των ανα­πλη­ρω­τών εκπαι­δευ­τι­κών στην Ειδική Εκπαί­δευση – χρειά­ζο­νται επι­τέ­λους μόνιμοι διο­ρι­σμοί. Όλα τα σχολεία να ανοί­γουν την ίδια ημέρα!

• Την εξαί­ρεση του τομέα της Πρό­νοιας και της Υγείας από τις δεσμεύ­σεις της νέας συμ­φω­νίας για περαι­τέρω μείωση των δαπανών. Αντι­θέ­τως επι­βάλ­λε­ται αύξηση των δαπανών για τη Υγεία του­λά­χι­στον στα κατώ­τερα όρια ασφα­λείας που θέτει η Ευρω­παϊκή Ένωση, στο 7% του ΑΕΠ και όχι στο 4.5% που ισχύει σήμερα στη χώρα μας, ώστε να απο­τρα­πεί μια ραγδαία επι­δεί­νωση της ανθρω­πι­στι­κής κρίσης από την επερ­χό­μενη κατάρ­ρευση του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας.

• Την παροχή κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας: δημόσια δίκτυα υγείας, πρό­νοιας, κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης. Ειδική μέριμνα για τις γυναί­κες με ανα­πη­ρία, τις μητέρες παιδιών με ανα­πη­ρία και τους μετα­νά­στες και πρό­σφυ­γες με ανα­πη­ρία.

• Τη χρη­μα­το­δό­τηση του δια­χρο­νικά υπο­βαθ­μι­σμέ­νου τομέα της πρό­νοιας και ενί­σχυση των προ­νοια­κών υπο­στη­ρι­κτι­κών φορέων Ν.Π.Ι.Δ., των οποίων η χρη­μα­το­δό­τηση τα τελευ­ταία χρόνια είναι πενιχρή με ολέ­θριες συνέ­πειες στη δια­σφά­λιση λει­τουρ­γία τους. Την επα­να­φορά των ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ στην Πρόνοια.

• Την προ­στα­σία του συστή­μα­τος χορή­γη­σης ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής περί­θαλ­ψης σε κάθε άτομο με ανα­πη­ρία και χρόνια πάθηση ανε­ξαρ­τή­τως εάν είναι ασφα­λι­σμέ­νος ή ανα­σφά­λι­στος. Να δια­σφα­λι­στεί η απρό­σκο­πτη πρό­σβαση στα φάρμακα υψηλού κόστους από τα φαρ­μα­κεία του ΕΟΠΥΥ.

• Την ενί­σχυση της χρη­μα­το­δό­τη­σης του τομέα της ψυχικής υγείας και του Προ­γράμ­μα­τος «ΨΥΧΑΡΓΩΣ» και δια­σφά­λιση της λει­τουρ­γίας των Κέντρων Ψυχικής Υγείας.

• Την επαρκή χρη­μα­το­δό­τηση του Προ­γράμ­μα­τος Διερ­μη­νείας στη Νοη­μα­τική Γλώσσα που υλο­ποιεί η ΟΜΚΕ ώστε αυτό να κατα­στεί βιώσιμο και να καλύ­πτει όλες τις επι­κοι­νω­νια­κές ανάγκες των Κωφών-Βαρήκοων.

Ως εδώ! Δεν θα πλη­ρώ­νουν πια την κρίση αυτοί που δεν φταίνε, οι πλέον ευά­λω­τοι, τα άτομα με ανα­πη­ρία, χρόνιες παθή­σεις και οι οικο­γέ­νειές μας. Τώρα περισ­σό­τερο από ποτέ χρειά­ζε­ται ένα ισχυρό δίχτυ προ­στα­σίας από την οικο­νο­μική κρίση, από την κρίση ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των! Υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε δικαιώ­ματα από αγώνες δεκα­ε­τιών! Τα χρονικά περι­θώ­ρια φυσικής, κοι­νω­νι­κής και οικο­νο­μι­κής αντοχής των ατόμων με ανα­πη­ρία εξα­ντλή­θη­καν!

Από το συλ­λα­λη­τή­ριο ενάντια στην κρίση, στη φτω­χο­ποί­ηση και την κοι­νω­νική απο­μό­νωση των ατόμων με ανα­πη­ρία, χρόνιες παθή­σεις και των οικο­γε­νειών μας ας μη λείψει κανείς!