«Μήλον της Εριδος» ακίνητο στη Μεσαιωνική Πόλη

«Μήλον της έρι­δος» με­τα­ξύ της «Ισ­ραη­λι­τι­κής Κοι­νό­τας Ρόδου» και του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, δε μια έν­δι­κη δια­φο­ρά που θα ανα­βιώ­σει ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και έχει απα­σχο­λή­σει επί μα­κρόν τη δι­καιο­σύ­νη απο­τε­λεί  ακί­νη­το στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη.

Στη Ρόδο και επί της οδού Πε­ρι­κλέ­ους στην Με­σαιω­νι­κή Πόλη, στη θέση «ΕΒΡΑΪ­ΚΑ», κεί­ται ένα ακί­νη­το και συ­γκε­κρι­μέ­να ένα οι­κό­πε­δο με οι­κο­δο­μή, με κα­λυμ­μέ­νη επι­φά­νεια ισο­γεί­ου 200 τ.μ., κα­λυμ­μέ­νη επι­φά­νεια πρώ­του ορό­φου 90 τ.μ., ακά­λυ­πτη επι­φά­νεια (αυλή) 148 τ.μ., στο οποίο φέ­ρε­ται εγ­γε­γραμ­μέ­νος σύμ­φω­να με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές ως θε­με­λιώ­δης τι­τλού­χος ο Νό­τρι­κα Τζιου­ζέ­πε του Μα­σλία.

Το πα­ρα­πά­νω ακί­νη­το με­τα­βι­βά­στη­κε στην Ισ­ραη­λι­τι­κή Κοι­νό­τη­τα με άτυπη δωρεά το έτος 1927 από το θε­με­λιώ­δη τι­τλού­χο, προς τούτο δε φι­λο­τε­χνή­θη­κε μία πέ­τρι­νη πι­να­κί­δα που ετέθη πα­ρα­πλεύ­ρως της εξω­τε­ρι­κής θύρας του κτη­ρί­ου στην οποία ανα­γρά­φε­ται στην εβραϊ­κή και ιτα­λι­κή γλώσ­σα. Η Ισ­ραη­λι­τι­κή Κοι­νό­τη­τα δια­τεί­νε­ται ότι έκτο­τε κα­τέ­χει και νέ­με­ται το ακί­νη­το και συ­γκε­κρι­μέ­να ότι το επι­σκεύ­α­σε και ενοι­κιά­ζει από το έτος 1927 μέχρι και σή­με­ρα τέσ­σε­ρα δια­με­ρί­σμα­τα εντός, ει­σπράτ­τει τα μι­σθώ­μα­τα, τα δη­λώ­νει στην Δ.Ο.Υ. Ρόδου, πλη­ρώ­νει τους ανα­λο­γού­ντες φό­ρους, κι όλα τα πα­ρα­πά­νω αδια­τά­ρα­κτα, με την γνώση και την ανοχή του Δη­μο­σί­ου όσο και κατά των κλη­ρο­νό­μων του αρ­χι­κού και θε­με­λιώ­δους τι­τλού­χου οι οποί­οι ου­δέ­πο­τε αμ­φι­σβή­τη­σαν το δι­καί­ω­μά της επί του ακι­νή­του.

Το έτος 1929 απε­βί­ω­σε ο θε­με­λιώ­δης τι­τλού­χος του ακι­νή­του και το ακί­νη­το πε­ρι­ήλ­θε κατά κυ­ριό­τη­τα στους μο­να­δι­κούς εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μους του. Έκτο­τε απε­βί­ω­σαν πολ­λοί εκ των κλη­ρο­νό­μων και το έτος 1973 το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο συ­νέ­τα­ξε πρω­τό­κολ­λο κα­τα­λή­ψε­ως, με τη με αριθ­μό πρω­το­κόλ­λου Δ.Κ.693/6-12-1973 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας το ακί­νη­το εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο .

Το έτος 1988 η κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του συ­μπλη­ρω­θεί­σης της δε­κα­ε­τί­ας από την σύ­ντα­ξη του πρω­το­κόλ­λου κα­τά­λη­ψης φέ­ρε­ται σύμ­φω­να με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές ότι πε­ρι­ήλ­θε στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Η Ισ­ραη­λι­τι­κή Κοι­νό­τη­τα δια­τεί­νε­ται ότι ου­δέ­πο­τε έκανε κα­τά­λη­ψη στο επί­δι­κο ακί­νη­το το Ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο αφού ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι έλαβε χώρα άτυπη πώ­λη­ση του ακι­νή­του, το έτος 1927 κάτι που βε­βαιώ­νε­ται τόσο από μάρ­τυ­ρες όσο και από την πι­να­κί­δα στην εξω­τε­ρι­κή θύρα του ακι­νή­του.

Ζητά δε να πε­ριέλ­θει το ακί­νη­το στην ιδιο­κτη­σία της δια χρη­σι­κτη­σί­ας. Το­νί­ζει ότι 75 πε­ρί­που χρό­νια ενερ­γεί πρά­ξεις νομής και ου­δέ­πο­τε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο δεν επε­σκέ­φθη το ακί­νη­το για να δια­πι­στώ­σει το κα­θε­στώς αυτού.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Γιάν­νης Κα­ρα­μι­χά­λης.