Πνιγμένα στα αγριόχορτα το αρχαίο Θέατρο και το Τετράστοο της Λίνδου!

Το αρ­χαίο Θέ­α­τρο της Λίν­δου και το Τε­τρά­στοο, ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα μνη­μεία της κλα­σι­κής αρ­χαιό­τη­τας στη Ρόδο και ολό­κλη­ρο το Αι­γαίο, πνί­γο­νται κυ­ριο­λε­κτι­κά στα αγριό­χορ­τα.

Οι ει­κό­νες που αντι­κρί­ζουν κα­θη­με­ρι­νά χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες μόνο ντρο­πή μπο­ρούν να προ­κα­λέ­σουν, τόσο για τη φρο­ντί­δα των αρ­χαιο­λο­γι­κών χώρων, όσο και για τη γε­νι­κό­τε­ρη ει­κό­να της πο­λι­τι­στι­κής μας ταυ­τό­τη­τας. Κι όμως, το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού, ενώ γνω­ρί­ζει πολύ καλά τη σπου­δαιό­τη­τα του μνη­μεί­ου και τα τε­ρά­στια έσοδα που προ­έρ­χο­νται από τα ει­σι­τή­ρια της Λίν­δου, ολι­γω­ρεί να εξα­σφα­λί­σει το αυ­το­νό­η­το. Την κα­θα­ριό­τη­τα και στοι­χειώ­δη συ­ντή­ρη­ση του χώρου.

Οι αρ­χαιο­λο­γι­κοί χώροι δεν δέ­χο­νται επι­σκέ­πτες μόνο για να φω­το­γρα­φη­θούν μπρο­στά σε επι­βλη­τι­κά ερεί­πια. Δέ­χε­ται αν­θρώ­πους που πλη­ρώ­νουν, με­τα­κι­νού­νται από κάθε άκρη του πλα­νή­τη και έρ­χο­νται για να βιώ­σουν, να αι­σθαν­θούν, να σε­βα­στούν μια κλη­ρο­νο­μιά χι­λιά­δων ετών. Πώς απα­ντά το κρά­τος σε αυτή την προσ­δο­κία; Με ξε­ρα­μέ­να αγριό­χορ­τα, σκου­πί­δια στις άκρες των μο­νο­πα­τιών και με την πλήρη εγκα­τά­λει­ψη να δια­χέ­ε­ται σαν αγριά­δα πάνω στα μάρ­μα­ρα. Η κα­τά­στα­ση δεν απο­τε­λεί απλώς θέμα αι­σθη­τι­κής, συ­νι­στά έλ­λει­ψη σε­βα­σμού και δια­χει­ρι­στι­κής ανε­πάρ­κειας.

Σε μία πε­ρί­ο­δο που η χώρα «πο­ντά­ρει» στον πο­λι­τι­στι­κό του­ρι­σμό, δεν μπο­ρεί να αφή­νει τα εμ­βλη­μα­τι­κά της μνη­μεία στο έλεος του χρό­νου και της βλά­στη­σης. Και βέ­βαια, το ζή­τη­μα αυτό δεν είναι και­νούρ­γιο, κάθε χρόνο επα­να­λαμ­βά­νε­ται το ίδιο μο­τί­βο, με κα­θυ­στε­ρή­σεις στον κα­θα­ρι­σμό, με ερ­γο­λα­βί­ες που ξε­κι­νούν αρ­γο­πο­ρη­μέ­να ή δεν ολο­κλη­ρώ­νο­νται ποτέ εγκαί­ρως.

«Δείτε τι φω­το­γρα­φί­ζουν ή με τι φόντο στέ­κο­νται οι επι­σκέ­πτες μας», λένε σκω­πτι­κά και δι­καιο­λο­γη­μέ­να οι επαγ­γελ­μα­τί­ες της κε­ντρι­κής πλα­τεί­ας του οι­κι­σμού.

Η Λίν­δος δεν είναι ένας απλός του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός. Είναι ιστο­ρι­κός τόπος πρώ­της γραμ­μής. Και κάθε ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης λει­τουρ­γεί σαν «αντί­στρο­φη δια­φή­μι­ση» για τον ελ­λη­νι­κό του­ρι­σμό και τη δια­χεί­ρι­ση της πο­λι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς. Πότε, επι­τέ­λους, θα δοθεί η δέ­ου­σα προ­τε­ραιό­τη­τα στους αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους που κου­βα­λούν στις πλά­τες τους την ταυ­τό­τη­τα αυτής της χώρας;

Ο πο­λι­τι­σμός δεν είναι μόνο έργα και λόγια, είναι πρά­ξεις. Και οι πρά­ξεις, δυ­στυ­χώς, μέχρι σή­με­ρα, δεί­χνουν μία πο­λι­τεία που δεν σέ­βε­ται ούτε τους πο­λί­τες της ούτε την ιστο­ρία της. Και ανα­πό­φευ­κτα οφεί­λουν να κά­νουν και τον σωστό σχε­δια­σμό. Πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα στη δια­δι­κα­σία του δια­γω­νι­σμού κα­θα­ριό­τη­τας δεν μπο­ρεί να είναι οποια­δή­πο­τε άλλο ση­μείο, πέραν των τει­χών της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, της Λίν­δου, της Αρ­χαί­ας Κα­μεί­ρου και της Ακρό­πο­λης της Ρόδου, όπου σε σχέση με το αρ­χαίο Θέ­α­τρο της Λίν­δου, του­λά­χι­στον στα «χαρ­τιά», ξε­κί­νη­σαν οι κα­θα­ρι­σμοί…