Καταγγελτικός προς την υπουργό ο Σύλλογος Υπαλλήλων Υπουργείου Τουρισμού

Σε καταγ­γε­λία του προς την υπουργό Του­ρι­σμού κα Ό. Κεφα­λο­γιάννη, ο Σύλ­λο­γος των Υπαλ­λή­λων του Υπουρ­γείου Του­ρι­σμού, τονίζει ότι την κατη­γο­ρεί, μεταξύ άλλων, για θέματα που άπτο­νται της λει­τουρ­γίας των καζίνο, αλλά και για τη δια­θε­σι­μό­τητα υπαλ­λή­λων του υπουρ­γείου.

Ο Σύλ­λο­γος των Υπαλ­λή­λων του Υπουρ­γείου Του­ρι­σμού καταγ­γέλ­λει την υπουργό κα Όλγα Κεφα­λο­γιάννη για:

– Την αδιάλ­λα­κτη εφαρ­μογή αντι­δη­μο­κρα­τι­κών πολι­τι­κών που κατα­λύ­ουν την αρχή της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων του φορέα του του­ρι­σμού, επι­λέ­γο­ντας τη δια­θε­σι­μό­τητα 42 υπαλ­λή­λων μονίμων και ΙΔΑΧ του Υπουρ­γείου Του­ρι­σμού, από την επι­στροφή εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ ή τη δήμευση των περιου­σιών όσων ευθύ­νο­νται για την κατα­σπα­τά­ληση δημο­σίου χρή­μα­τος τα προη­γού­μενα χρόνια. Η οικο­νο­μική επι­βά­ρυνση του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου για την εξό­φληση των οφειλών που βρί­σκο­νταν σε εκκρε­μό­τητα πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σε μια εξαετία, γεγονός που μαρτυρά το απείρως μεγα­λύ­τερο οικο­νο­μικό μέγεθος, σε σύγκριση με το σημε­ρινό ισο­δύ­ναμο των μισθών των 42 υπαλ­λή­λων που έθεσε σε δια­θε­σι­μό­τητα. Η υπουρ­γός εφαρ­μό­ζει πολι­τι­κές που ωφελούν το Κεφά­λαιο και τους υπο­στη­ρι­κτές του, γεγονός που απο­δει­κνύ­ε­ται και από το ότι επι­τρέ­πει την ατι­μω­ρη­σία αυτών που δεν επέ­λυ­σαν τα ανα­ρίθ­μητα λιμνά­ζο­ντα θέματα και υπάρ­χο­ντα προ­βλή­ματα, όπως εκείνα της Διεύ­θυν­σης Επο­πτείας Καζίνο, της οποίας την αρμο­διό­τητα και μέρος των υπαλ­λή­λων της ξεφορ­τώ­θηκε ως «αμάρ­τημα», αντί να ανα­τρέ­ψει τις άθλιες πολι­τι­κές επι­λο­γές και πρα­κτι­κές που υπη­ρε­τεί μέχρι σήμερα. Εκείνες τις πολι­τι­κές που επέ­τρε­ψαν να ανέρ­χο­νται τα δια­φυ­γό­ντα κέρδη σε εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ και την αγορά να λει­τουρ­γεί ανε­ξέ­λεγ­κτα, με τις υπη­ρε­σίες να μην εισα­γά­γουν σύγ­χρο­νους θεσμούς και όργανα για τη ρύθμιση της αγοράς παι­γνίων και να μην ενερ­γούν για:

– την επα­νε­ξέ­ταση των συμ­βά­σεων, μεταξύ του Δημο­σίου και των εννέα επι­χει­ρή­σεων των καζίνο,τη μη αδειο­δό­τηση ενός και μόνο καζίνο (βλ. Καζίνο Φλώ­ρι­νας) που από το 1995 ανα­μέ­νει την άδεια λει­τουρ­γίας του και το οποίο, μετά τη δικαί­ωση του από τα Ελλη­νικά Δικα­στή­ρια, απο­ζη­μιώ­νε­ται από το Ελλη­νικό Δημόσιο με ποσά που προ­φα­νώς ξεπερ­νούν τα υπο­τι­θέ­μενα κέρδη του, εάν βρι­σκό­ταν σε λει­τουρ­γία,

– τη μη εφαρ­μογή της Ευρω­παϊ­κής Οδηγίας – εδώ και δέκα πέντε χρόνια και μέχρι σήμερα – για την ενιαία τιμή του εισι­τη­ρίου εισόδου στα καζίνο, ώστε να έχουν απο­δο­θεί τα ανα­λο­γού­ντα στο Ελλη­νικό Δημόσιο, σύμφωνα με την απόφαση των Ευρω­παϊ­κών Δικα­στη­ρίων. Στα οποία, σημειώ­στε ότι, ανέ­τρε­ξαν οι αντα­γω­νι­στές – επι­χει­ρη­μα­τίες των καζίνο για τις μεταξύ τους οικο­νο­μι­κές δια­φο­ρές, ενώ το Ελλη­νικό Δημόσιο όλα αυτά τα χρόνια είχε το ρόλο του θεατή, όπως κάνει και σήμερα που δεν διεκ­δι­κεί το οφει­λό­μενο ποσό των 200.000.000 ευρώ περίπου υπέρ του, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής.

Επίσης, για το γεγονός ότι, προ­κει­μέ­νου να μεγι­στο­ποι­η­θεί ο αριθμός των υπαλ­λή­λων σε δια­θε­σι­μό­τητα από το Υπουρ­γείο Του­ρι­σμού, δεν εξαί­ρεσε τρί­τε­κνους και υπάλ­λη­λους που αντι­με­τω­πί­ζουν απο­δε­δειγ­μένα σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την κοι­νω­νική της αναλ­γη­σία. Επέλεξε, επι­πλέον, να θέσει στη δοκι­μα­σία της από­λυ­σης σαράντα δύο υπαλ­λή­λους, με δικαί­ωμα υπο­γρα­φής (βλ. Δημο­σιο­ϋ­παλ­λη­λικό Κώδικα), γεγονός που σημαί­νει ότι, κάθε ένας από αυτούς έφερε την ευθύνη των διοι­κη­τι­κών του πράξεων, αντί των 51 συνερ­γα­τών που δεν έχουν δικαί­ωμα υπο­γρα­φής εγγρά­φων και άρα δεν φέρουν καμία ευθύνη, αλλά ούτε και δια­θέ­τουν πολυετή εμπει­ρία στο αντι­κεί­μενο του του­ρι­σμού. Επέλεξε, έτσι, να συντη­ρή­σει το φαι­νό­μενο του πελα­τεια­κού κράτους με την επι­μή­κυνση της εργα­σια­κής ‘ομηρίας’ των πενήντα ενός υπαλ­λή­λων, ώστε να είναι διαρκώς εξαρ­τώ­με­νοι από τις εντολές και τις απο­φά­σεις των κομ­μά­των της συγκυ­βέρ­νη­σης, αντί­θετα με τους ισχυ­ρι­σμούς της περί του αντι­θέ­του.

Οι πενήντα ένας (51) προ­α­να­φε­ρό­με­νοι υπάλ­λη­λοι προ­κύ­πτουν από τους:

α) είκοσι δύο (22) συνερ­γά­τες της, που προ­στέ­θη­καν στους ήδη πέντε (5) υπη­ρε­τού­ντες στο Υπουρ­γικό της γραφείο, το οποίο είχε συστα­θεί με την από 06.07.2012/2095 σχετική Απόφαση, εξα­ντλώ­ντας το χρη­μα­τικό όριο του κωδικού, προ­κει­μέ­νου να πιστω­θούν οι αμοιβές τους.

β) είκοσι τέσ­σε­ρις (24) μετα­κλη­τούς υπαλ­λή­λους του Γενικού Γραμ­μα­τέα Του­ρι­στι­κών Υπο­δο­μών και Επεν­δύ­σεων κου Ιωάννη Πυρ­γιώτη, οι οποίοι προ­έρ­χο­νται από την (πρώην) Γενική Γραμ­μα­τεία Ολυ­μπια­κής Αξιο­ποί­η­σης. Οι υπάλ­λη­λοι αυτοί, είχαν προ­σλη­φθεί στα­διακά, από το 1998 έως το 2003, για τις ανάγκες των Ολυ­μπια­κών Αγώνων και μόνο, αλλά συνέ­χι­σαν να πλη­ρώ­νο­νται για οκτώ επί πλέον ολό­κληρα χρόνια μετά τη λήξη της σύμ­βα­σης τους (ΦΕΚ Α160/10-8-12) και παρα­μέ­νουν στις θέσεις τους επι­βα­ρύ­νο­ντας μέχρι και σήμερα το Ελλη­νικό Δημόσιοî.

Ο Σύλ­λο­γος καταγ­γέλ­λει, επίσης, την υπουργό για:

– Την πολι­τική της αλα­ζο­νεία, απο­τέ­λε­σμα της οποίας είναι η λήψη απο­φά­σεων που δε στο­χεύ­ουν σε ένα Εθνικό Στρα­τη­γικό Σχέδιο για τον Του­ρι­σμό στην υπη­ρε­σία του πολίτη, του εργα­ζό­με­νου και της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας.

– Την περι­φρό­νηση που έχει επι­δεί­ξει απέ­να­ντι σε έγγραφα και προ­φο­ρικά δια­βή­ματα του Συλ­λό­γου Υπαλ­λή­λων του Υπουρ­γείου Του­ρι­σμού. Με τον οποίο δε δια­βου­λεύ­τηκε ούτε μια φορά από την ημε­ρο­μη­νία ανά­λη­ψης της θέσης ευθύνης της στο Υπουρ­γείο Του­ρι­σμού και για κανένα από τα ζητή­ματα που ανα­φέ­ρο­νταν είτε σε υπο­μνή­ματα είτε σε καταγ­γε­λίες του Συλ­λό­γου, ακόμη και όταν επρό­κειτο για θέματα υγιει­νής και ασφά­λειας του προ­σω­πι­κού. Προ­κα­λεί εντύ­πωση ωστόσο, η απαί­τηση από κάθε συμ­βαλ­λό­μενη εται­ρεία καθα­ρι­σμού, τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια (2011-2014), να μην μετα­βάλ­λε­ται το προ­σω­πικό που επι­με­λεί­ται απο­κλει­στικά το γραφείο της υπουρ­γού.

– Τη μη στήριξη της εφαρ­μο­γής πολι­τι­κών για την εναρ­μό­νιση ανάμεσα στην επαγ­γελ­μα­τική και την ιδιωτική-οικογενειακή ζωή των υπαλ­λή­λων, καθώς δεν υιο­θε­τεί, για παρά­δειγμα, την ιδέα δημιουρ­γίας παι­δι­κού σταθμού για τα παιδιά των υπαλ­λή­λων.

– Τη μη τήρηση της αρχής της ίσης μετα­χεί­ρι­σης επί ομοίων περι­πτώ­σεων, όπως της κατ‘επιλογή έκδοσης από­φα­σης σε θέματα που αφορούν είτε τις υπη­ρε­σια­κές μετα­βο­λές υπαλ­λή­λων (μετά­ταξη από κλάδο σε κλάδο) του φορέα και ύστερα από σύμφωνη γνώμη του Υπη­ρε­σια­κού Συμ­βου­λίου, είτε τις μετα­κι­νή­σεις υπαλ­λή­λων σε άλλες Δ/νσεις.

– Την αδια­φο­ρία και την αδρά­νειά της ως προς τη διευ­κό­λυνση του Συλ­λό­γου στο θέμα της εθε­λο­ντι­κής αιμο­δο­σίας, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι δεν λαμ­βά­νει υπόψη της κανένα διάβημα, όπως των επι­συ­να­πτό­με­νων επι­στο­λών του Εθνικού Κέντρου Ανα­φο­ράς Αιμ/κών Δια­θέ­σεων του Γενικού Νοσο­κο­μείου Αθηνών ‘Λαϊκό’, αλλά και πρό­τα­σης για τη διάθεση άλλου κατάλ­λη­λου χώρου στο ισόγειο του κτιρίου. Το απο­τέ­λε­σμα αυτής της αδρά­νειας ήταν η μετα­φορά του δια­τι­θέ­με­νου μέχρι σήμερα χώρου αιμο­λη­ψιών σε νέο χώρο, ο οποίος είναι ακα­τάλ­λη­λος για την πραγ­μα­το­ποί­ησή τους.