O Mιχάλης που είπε «γεια χαρά νταν» στον καρκίνο παραδίδει μαθήματα αισιοδοξίας και αγάπης…

Συ­νέ­ντευ­ξη στη

Μαίρη Φώτη

Ο Μι­χά­λης Λαγός, στα 28 του χρό­νια έχει κα­τα­φέ­ρει να ξε­γε­λά­σει τον καρ­κί­νο, πα­λεύ­ει μαζί του αδια­λεί­πτως επί 3,5 χρό­νια, κι ενώ οι για­τροί τού έδι­ναν μόλις με­ρι­κές ώρες ζωής (!), σή­με­ρα απο­τε­λεί πρό­τυ­πο δύ­να­μης και θέ­λη­σης, για πολ­λούς ασθε­νείς.

Η πε­ρί­πτω­ση του Μι­χά­λη, απο­τε­λεί ση­μείο ανα­φο­ράς για τους για­τρούς αλλά και για τους καρ­κι­νο­πα­θείς που τον βλέ­πουν να τρι­γυρ­νά στους δια­δρό­μους του ογκο­λο­γι­κού νο­σο­κο­μεί­ου «Αγιος Σάβ­βας» για να εμ­ψυ­χώ­σει άλ­λους ασθε­νείς αλλά και για να δεί­ξει στους για­τρούς ότι η επι­στή­μη σε συν­δυα­σμό με την πίστη και τη θέ­λη­ση για ζωή, μπο­ρούν να κά­νουν θαύ­μα­τα.

Ο Μι­χά­λης στη συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στη «δ», μιλά για το «όμορ­φο τα­ξί­δι» όπως το χα­ρα­κτη­ρί­ζει, είναι βέ­βαιος ότι θα βγει νι­κη­τής, δίνει μα­θή­μα­τα αι­σιο­δο­ξί­ας και αγά­πης για τη ζωή, και απευ­θύ­νε­ται σε εκεί­νους που θε­ω­ρούν ότι δεν έχουν δύ­να­μη για να πα­λέ­ψουν με το «θηρίο».

• Μι­χά­λη, πότε νό­ση­σες;

Νό­ση­σα πριν από 3,5 χρό­νια, στα 25 μου.

• Πώς το ανα­κά­λυ­ψες;

Είχα έναν πόνο, χα­μη­λά στη μέση. Πήγα στον για­τρό και εκεί ανα­κα­λύ­πτω ότι έχω έναν πο­λύ­πο­δα αρ­κε­τά με­γά­λο για την ηλι­κία μου, γύρω στα 8 cm. Κά­να­με απευ­θεί­ας εξε­τά­σεις για να δούμε τι μπο­ρεί να γίνει.

• Και;

Εί­δα­με ότι εδώ στη Ρόδο δεν μπο­ρεί να γίνει κάτι, κι έφυγα για την Αθήνα, όπου μου ανα­κοί­νω­σαν ότι είχα καρ­κί­νο στο έντε­ρο, στο συ­κώ­τι και στους πνεύ­μο­νες…

• Σο­κα­ρι­στι­κό να μα­θαί­νεις ότι έχεις καρ­κί­νο και μά­λι­στα σε τρία ζω­τι­κά όρ­γα­να…

Να σας πω την αλή­θεια, χά­ρη­κα. Μπο­ρεί να ακού­γε­ται πα­ρά­ξε­νο, αλλά ήταν κάτι που είχα ευ­χη­θεί. Μέσα στην οι­κο­γέ­νειά μου, ακόμα και σε παι­διά, βιώ­σα­με διά­φο­ρες ασθέ­νειες και κάθε φορά στε­νο­χω­ριό­μουν. Μέσα μου έλεγα, «Θεέ μου, πάρε την αρ­ρώ­στια από εκεί­νους και δώσε σε εμένα, να το πε­ρά­σω εγώ». Πο­νού­σα που έβλε­πα παι­διά να πο­νά­νε και πα­ρα­κα­λού­σα τον Θεό να πο­νέ­σω εγώ, να πάρει τον πόνο τους, να μην τα­λαι­πω­ρη­θούν άλλο. Μα­κά­ρι να μπο­ρού­σα να πάρω τον πόνο όλων των παι­διών του κό­σμου…

• Όταν νοσεί ένα μέλος από μια τόσο σο­βα­ρή ασθέ­νεια, νοσεί όλη η οι­κο­γέ­νεια. Πέρα από την δική σου αντί­δρα­ση, που ομο­λο­γου­μέ­νως είναι πα­ρά­δο­ξη, πώς αντέ­δρα­σε η οι­κο­γέ­νειά σου;

Σοκ. Αρ­χι­κά υπέ­στη­σαν σοκ. Όμως ζή­τη­σα να μην κλά­ψει κα­νείς, να μην κα­τε­βά­σει τα όπλα κα­νείς και να το πα­λέ­ψου­με μαζί. Ξέρω ότι θα βγω νι­κη­τής. Η οι­κο­γέ­νειά μου, είναι το στή­ριγ­μά μου και είναι δίπλα μου εξαρ­χής, επι­λέ­ξα­με να βλέ­που­με την θε­τι­κή πλευ­ρά των πραγ­μά­των. Είναι δίπλα μου και είμαι δίπλα τους. Αυτό που εύ­χο­μαι είναι να κάνω τη δική μου οι­κο­γέ­νεια κά­ποια στιγ­μή και να μην με θά­ψουν οι γο­νείς μου, αλλά να ακο­λου­θη­θεί η φυ­σιο­λο­γι­κή ροή της ζωής, να φύ­γουν πρώ­τοι οι γο­νείς μου όποτε έρθει η ώρα.

• Πριν 3,5 χρό­νια ξε­κι­νά λοι­πόν αυτή η πε­ρι­πέ­τεια. Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη;

Ότι θα τον νι­κή­σω. Ξε­κί­νη­σα χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες, χει­ρουρ­γεία, ακτι­νο­βο­λί­ες… Εχω κάνει μέχρι στιγ­μής 28 ακτι­νο­βο­λί­ες στο έντε­ρο, έχω κάνει τέσ­σε­ρα χει­ρουρ­γεία και πε­ρί­που 75 χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες και συ­νε­χί­ζου­με… Εχω μπρο­στά μου ακόμα ένα χει­ρουρ­γείο. Και όσα έρ­θουν… Εδώ εί­μα­στε, θα τα πο­λε­μή­σου­με με ψηλά το κε­φά­λι, με χα­μό­γε­λο, με δύ­να­μη και με πίστη. Στη ζωή, σε ό,τι και να μας συμ­βεί έχου­με δύο επι­λο­γές. Ή ση­κώ­νεις το κε­φά­λι και πο­λε­μάς ή ανοί­γεις έναν λάκκο και μπαί­νεις μέσα και λες «γεια χαρά νταν» σε όλους.

• Εσύ βέ­βαια δεν είπες «γεια χαρά νταν».

Είπα. Όχι στη ζωή όμως, είπα «γεια χαρά νταν» στον καρ­κί­νο. Πα­ρ΄ό­τι οι για­τροί, όταν έγινε η διά­γνω­ση, μού είπαν ότι είχα 48 ώρες (!) ζωής μπρο­στά μου… Αντι­με­τώ­πι­σα και αντι­με­τω­πί­ζω τον καρ­κί­νο ως μια ίωση, που απλώς χρειά­ζε­ται να πάρω πιο δυ­να­τά φάρ­μα­κα και θα πρέ­πει να κάνω κά­ποιες επεμ­βά­σεις. Όταν έγινε η διά­γνω­ση, ο για­τρός μου είχε με­γά­λο φόβο, διότι ήταν σε αρ­κε­τά προ­χω­ρη­μέ­νο στά­διο, ήμουν 4ο προς 5ο, σε επί­πε­δο δη­λα­δή που δεν έχει γυ­ρι­σμό. Με­τρού­σα­με ώρες για να φύγω από τη ζωή… Σή­με­ρα, έχουν πε­ρά­σει 3,5 χρό­νια, είμαι εδώ, το πα­λεύω, το πα­λεύ­ου­με με χα­μό­γε­λο και αι­σιο­δο­ξία.

• Σή­με­ρα σε ποιο στά­διο βρί­σκε­σαι;

Βρί­σκο­μαι στο στά­διο της ίασης. Εχω σχε­δόν κα­θα­ρί­σει, και έχουν μεί­νει πολύ λίγα βλα­βε­ρά καρ­κι­νι­κά κύτ­τα­ρα στον ορ­γα­νι­σμό μου τα οποία θα φύ­γουν κι αυτά με θε­ρα­πεί­ες.

• Πριν τα κρί­σι­μα χει­ρουρ­γεία τι σκε­φτό­σουν;

Τί­πο­τα. Ότι θα μπω στο χει­ρουρ­γείο, θα βγω, θα βγάλω τα ράμ­μα­τα και θα συ­νε­χί­σω τη ζωή μου. Δεν έχω φόβο μέσα μου για το χει­ρουρ­γείο, δεν έχω φόβο μέσα μου για τις θε­ρα­πεί­ες, τη ζωή πρέ­πει να τη βλέ­που­με θε­τι­κά. Ο καρ­κί­νος για μένα δεν είναι σο­βα­ρό­τε­ρος από κά­ποιες άλλες ασθέ­νειες. Ολες οι ασθέ­νειες είναι σο­βα­ρές. Και μια ίωση, και μια γρίπη και μια πνευ­μο­νία, αν δεν τις προ­σέ­ξεις και αν δεν υπο­βλη­θείς στις κα­τάλ­λη­λες θε­ρα­πεί­ες, μπο­ρεί να απο­βούν σο­βα­ρές ασθέ­νειες ή ακόμα και μοι­ραί­ες. Όπως και ο καρ­κί­νος.

• Στη διάρ­κεια της θε­ρα­πεί­ας σου, φα­ντά­ζο­μαι θα έχεις συ­να­ντή­σει αν­θρώ­πους που έχουν κα­ταρ­ρεύ­σει μα­θαί­νο­ντας ότι έχουν νο­σή­σει από καρ­κί­νο. Που δεν έχουν την ίδια δύ­να­μη και την ίδια αι­σιο­δο­ξία με σένα. Σε πλη­σί­α­σαν άν­θρω­ποι για να πά­ρουν δύ­να­μη;

Θα σου πω κά­ποια πε­ρι­στα­τι­κά τα οποία θυ­μά­μαι έντο­να. Μια κο­πέ­λα, πιο μικρή από εμένα, σε ηλι­κία πε­ρί­που 20 ετών, έπρε­πε να χει­ρουρ­γη­θεί άμεσα, είχε καρ­κί­νο στο συ­κώ­τι, και δεν ήθελε να το κάνει. Με πήρε από το χέρι ο χει­ρούρ­γος μου, και οι νο­σο­κό­μες, και μου ζή­τη­σαν να της μι­λή­σω.

• Αυτά στο νο­σο­κο­μείο του Αγίου Σάββα;

Ναι, στον Αγιο Σάββα. Πήγα της μί­λη­σα, δέ­χθη­κε να κάνει το χει­ρουρ­γείο την επό­με­νη ημέρα, κι από όσο γνω­ρί­ζω, σή­με­ρα είναι καλά. Μια άλλη πε­ρί­πτω­ση, αφορά έναν πι­τσι­ρι­κά 17 ετών, ο οποί­ος όταν έκανε θε­ρα­πεία, αρ­νιό­ταν πει­σμα­τι­κά να ση­κω­θεί από το κρε­βά­τι. Είχε πέσει η ψυ­χο­λο­γία του, ση­κω­νό­ταν μόνο για να πάει στην τουα­λέ­τα. Του μί­λη­σα και τε­λι­κά με αυτόν τον άν­θρω­πο, κα­τε­βαί­να­με μαζί τις σκά­λες του νο­σο­κο­μεί­ου, για να πάμε να πιού­με καφέ. Κι άλλοι πολ­λοί άν­θρω­ποι ήθελα να δια­κό­ψουν τις θε­ρα­πεί­ες τους και τους βο­ή­θη­σα να πά­ρουν δύ­να­μη. Με λόγια απλά, με απλές κου­βέ­ντες… Δόξα τω Θεώ, σή­με­ρα πολ­λοί έχουν γίνει καλά.

• Δια­τη­ρεί­τε επα­φές;

Ναι, με πολ­λούς ασθε­νείς. Για να το πω αλ­λιώς, όχι με ασθε­νείς, με αν­θρώ­πους. Ξέ­ρεις, όταν κά­ποιος έχει τον καρ­κί­νο μέσα του, φεύ­γει η κακία, μένει ένας κα­θα­ρός άν­θρω­πος.

• Το έχεις φι­λο­σο­φή­σει…

Δεν θα το έλεγα. Ετσι ήμουν, έτσι έβλε­πα τα πράγ­μα­τα κι έτσι τα αντι­με­τώ­πι­ζα και προ του καρ­κί­νου. Να ζεις την κάθε μέρα, την κάθε στιγ­μή με χα­μό­γε­λο και αι­σιο­δο­ξία. Ετσι πρέ­πει.

• Δίπλα σου, ποιοι στά­θη­καν σε αυτή τη δο­κι­μα­σία;

Πρώτα και πάνω απ΄ό­λους η οι­κο­γέ­νειά μου. Όχι μόνο οι γο­νείς μου και τα αδέλ­φια μου αλλά το ευ­ρύ­τε­ρο οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον, είναι πολύ υπο­στη­ρι­κτι­κό. Και φίλοι μου. Και είναι βρά­χοι και κο­λώ­νες και τους ευ­χα­ρι­στώ πολύ γι αυτό, σε οποια­δή­πο­τε ώρα και στιγ­μή τους χρειά­στη­κα ήταν εκεί.

• Στην οι­κο­γέ­νεια και στους φί­λους σου, έδι­νες εσύ δύ­να­μη ή εκεί­νοι σε σένα;

Δί­να­με και παίρ­να­με. Οσο δί­νεις παίρ­νεις, κι όσα πε­ρισ­σό­τε­ρα δί­νεις, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρα θα ει­σπρά­ξεις.

• Υπήρ­χαν άν­θρω­ποι που έφυ­γαν από δίπλα σου;

Πάρα πολ­λοί. Θα τους πω ευ­χα­ρι­στώ, δεν έχω να πω κάτι κακό. Επι­λο­γή τους ήταν να φύ­γουν και πολ­λοί από αυ­τούς που έφυ­γαν, θεωρώ ότι δεν με απέρ­ρι­ψαν επει­δή νό­ση­σα από καρ­κί­νο αλλά επει­δή δεν μπο­ρούν οι ίδιοι να το αντι­με­τω­πί­σουν, δεν μπο­ρού­σαν να με δουν στα μάτια. Για μένα είναι λάθος αυτό. Όπως μέ­νεις δίπλα σε κά­ποιον που έχει σπά­σει το χέρι του, ή έχει ανε­βά­σει πυ­ρε­τό, έτσι πρέ­πει να κά­νεις και όταν έχει ο άλλος καρ­κί­νο.

• Στη διάρ­κεια της θε­ρα­πεί­ας σου λοι­πόν, έχα­σες φί­λους. Εκα­νες όμως άλ­λους φί­λους;

Δεν θα έλεγα φί­λους, θα έλεγα αν­θρώ­πους, οι οποί­οι ως και σή­με­ρα και πι­στεύω και στο μέλ­λον, είναι δίπλα μου και θα πα­ρα­μεί­νουν.

• Το ότι οι για­τροί σου έδι­ναν ώρες ζωής και ήδη από τότε έχουν πε­ρά­σει 3,5 χρό­νια, αυτό κάτι λέει για την δική σου στάση και αντι­με­τώ­πι­ση απέ­να­ντι στον καρ­κί­νο.

Θα σου πω ό,τι μου είπε ο για­τρός μου. Το 70% της ίασης για τον καρ­κί­νο, όπως και σε όλες τις ασθέ­νειες, έχει να κάνει με την καλή ψυ­χο­λο­γία. Αν δεν είχα καλή ψυ­χο­λο­γία, όπως και πολ­λοί άλλοι, θα εί­χα­με χαθεί σε πολύ σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα.

• Στη διάρ­κεια αυτής της δια­δρο­μής, έχεις δει όμως και αν­θρώ­πους να φεύ­γουν.

Εχω δει αν­θρώ­πους να φεύ­γουν επει­δή δεν ήθε­λαν, ή δεν μπό­ρε­σαν να το πα­λέ­ψουν. Βε­βαί­ως έχω και δει και αν­θρώ­πους να φεύ­γουν πα­ρ΄ό­τι είχαν πολύ δυ­να­τή ψυ­χο­λο­γία αλλά δυ­στυ­χώς ο καρ­κί­νος ήταν πιο δυ­να­τός. Όμως και στη δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, η καλή ψυ­χο­λο­γία τούς βο­ή­θη­σε­να ζή­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο από το χρο­νι­κό πε­ρι­θώ­ριο που τους έδι­ναν οι για­τροί. Δεν σου κρύβω ότι οι για­τροί μου, ανα­ρω­τιού­νται πώς αντέ­χω ακόμα… Δεν είναι εύ­κο­λο επί 3,5 χρό­νια αστα­μά­τη­τα να «με χτυ­πά­νε αλύ­πη­τα» με τόσα χει­ρουρ­γεία, τόσες χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες, τόσες ακτι­νο­βο­λί­ες και εγώ να είμαι όρ­θιος. Μέσα σε εννέα μήνες έκανα τέσ­σε­ρα χει­ρουρ­γεία, κι ακόμα μέχρι σή­με­ρα ο χει­ρουρ­γός μου, δεν μπο­ρεί να το πι­στέ­ψει.

• Τι δεν μπο­ρεί να πι­στέ­ψει;

Ότι θα προ­λά­βει να τα κάνει… Ο χρό­νος δεν ήταν με το μέρος μας. Μετά το τέ­ταρ­το χει­ρουρ­γείο, στον μήνα πάνω, εγώ ήμουν ευ­θυ­τε­νής δεν φαι­νό­ταν ότι έχω κάνει τέσ­σε­ρα χει­ρουρ­γεία.

• Είπες ότι βρί­σκε­σαι στο στά­διο της ίασης, τι πε­ρι­λαμ­βά­νει αυτό;

Πε­ρι­λαμ­βά­νει κι άλλες χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες… Όπως λέει και μια φίλη μου χα­ρι­το­λο­γώ­ντας, έχω απορ­ρο­φή­σει ένα πυ­ρη­νι­κό ερ­γο­στά­σιο μέχρι στιγ­μής και πάω για το δεύ­τε­ρο…! Βε­βαί­ως έχω ακόμα μπρο­στά μου κά­ποια χει­ρουρ­γεία. Ένα θα είναι, δύο θα είναι, πα­ρα­πά­νω θα είναι… Δεν μπο­ρού­με να το ξέ­ρου­με αυτό. Οσα αξιω­θώ να μου δώσει ο Θεός.

• Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου τι πε­ρι­λαμ­βά­νει;

Εχει αλ­λά­ξει δυ­στυ­χώς. Λέω δυ­στυ­χώς, διότι είμαι ένας άν­θρω­πος που πάντα ερ­γα­ζό­μουν. Όμως τώρα δεν μπορώ να ερ­γα­στώ, διότι κου­ρά­ζο­μαι πολύ εύ­κο­λα. Πα­ρ΄ό­τι θα ήθελα να δου­λέ­ψω, είμαι τώρα συ­ντα­ξιού­χος. Βέ­βαια με 360 ευρώ σύ­ντα­ξη δεν μπο­ρεί να ζήσει κα­νείς, αλλά αυτά είναι… Κατά τα άλλα, ασχο­λού­μαι με την οι­κο­γέ­νειά μου… Θα πάω στον αδελ­φό μου, θα πάω για καφέ, θα πάω να βρω τους φί­λους μου, θα κα­θί­σω σπίτι, θα ασχο­λη­θώ με το αυ­το­κί­νη­τό μου, με το μη­χα­νά­κι μου… Αυτή είναι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου.

• Πέρα από το ψυ­χο­λο­γι­κό κό­στος, σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις υπάρ­χει και το οι­κο­νο­μι­κό, ει­δι­κά όταν ζεις στην πε­ρι­φέ­ρεια και πρέ­πει τα­κτι­κά να επι­σκέ­πτε­σαι την Αθήνα. Πώς το αντι­με­τω­πί­ζεις αυτό;

Δόξα τω Θεώ. Αυτό μόνο.

• Υπήρ­ξαν στιγ­μές που είπες, δεν αντέ­χω άλλο;

Όχι.

• Γιατί σε εμένα, είπες ποτέ;

Όχι. Το ακρι­βώς αντί­θε­το είπα. Σε ευ­χα­ρι­στώ Θεέ μου που το έδω­σες σε εμένα και όχι σε κά­ποιον δικό μου.

• Στους αν­θρώ­πους που νο­σούν από καρ­κί­νο ή σε αν­θρώ­πους που νο­σούν συγ­γε­νείς τους, ή φίλοι τους, τι θα ήθε­λες να πεις;

Πρώτα απ΄ό­λα να έχουν πίστη στον εαυτό τους, στους για­τρούς, στο Θεό και στους αν­θρώ­πους που είναι γύρω τους. Θα πω και κάτι σε όσους είναι δίπλα από τους ασθε­νείς. Είναι καλό, πάντα να τους κρα­τά­νε το χέρι με αγάπη. Αν­θρω­ποι που περ­νούν αυτό το τα­ξί­δι, μπορώ να πω όμορ­φο τα­ξί­δι – όσο πα­ρά­ξε­νο κι αν ακού­γε­ται – χρειά­ζο­νται αγάπη και από την οι­κο­γέ­νεια και από τους φί­λους και ιδιαί­τε­ρα από τον άν­θρω­πο που έχουν στο πλευ­ρό τους. Είναι ωραίο, είναι λυ­τρω­τι­κό να ξέ­ρουν ότι υπάρ­χει ένας άν­θρω­πος που είναι εκεί γι αυ­τούς.

• Εχεις εσύ ένα τέ­τοιο άτομο στο πλευ­ρό σου;

Είχα, δυ­στυ­χώς ή ευ­τυ­χώς, έφυγε. Λέω δυ­στυ­χώς ή ευ­τυ­χώς, διότι ήταν επι­λο­γή του αν­θρώ­που αυτού να φύγει, δεν ήταν δική μου επι­λο­γή.

• Με τους για­τρούς, τι σχέση ανα­πτύσ­σει ο ασθε­νής;

Οι για­τροί που με ανέ­λα­βαν, από την πρώτη στιγ­μή μέχρι σή­με­ρα, είναι οι άγ­γε­λοί μου. Είναι φίλοι μου, είναι αδέλ­φια μου. Ο Θεός έδωσε σε αυ­τούς τους αν­θρώ­πους με­γα­λύ­τε­ρη δύ­να­μη, τους έδωσε αυτό το χά­ρι­σμα, για να για­τρεύ­ουν ασθε­νείς. Δεν είναι απλοί άν­θρω­ποι, έχουν δίπλα τους το Θεό, και για μένα οι για­τροί είναι το χέρι του Θεού στη γη.

• Θε­ρα­πεί­ες στη Ρόδο κά­νεις;

Στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, ναι βε­βαί­ως. Οι για­τροί εδώ, όπως και οι νο­ση­λεύ­τριες, είναι πάνω απ΄ό­λα άν­θρω­ποι, με χα­μό­γε­λο, πέρα από την κα­τάρ­τι­ση που έχουν. Μου αρέ­σει να βλέπω χα­μο­γε­λα­στούς αν­θρώ­πους γύρω μου.

• Όταν έγινε η διά­γνω­ση, σκέ­φτη­κες να πας σε άλλο για­τρό, να πά­ρεις δεύ­τε­ρη γνώμη;

Από την πρώτη στιγ­μή, που γνώ­ρι­σα τους για­τρούς μου, τους εμπι­στεύ­τη­κα με την πρώτη ματιά. Βέ­βαια, ο αδελ­φός μου έστει­λε τον φά­κε­λό μου στην Αμε­ρι­κή, στο Χάρ­βαρντ, ένα από τα κα­λύ­τε­ρα νο­σο­κο­μεία και η απά­ντη­ση των για­τρών από εκεί, ήταν να μην φύγω από τον “Αγιο Σάββα”. Ανέ­φε­ραν ότι βρί­σκο­μαι σε ένα πάρα πολύ καλό νο­σο­κο­μείο, στα χέρια εξαί­ρε­των χει­ρουρ­γών και ογκο­λό­γων και μά­λι­στα πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ότι από το Χάρ­βαρντ, πολ­λές φορές ζη­τούν τη γνώμη τους. Με την ευ­και­ρία που μου δί­νε­τε, θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω δη­μο­σί­ως τον γα­στρε­ντε­ρο­λό­γο Νι­κή­τα Πα­πα­ντω­νί­ου, τον χει­ρουρ­γό Δη­μή­τρη Κορ­κο­λή, τον πρώτο μου ογκο­λό­γο Ιω­άν­νη Σεί­ριο, τον δεύ­τε­ρο ογκο­λό­γο μου Ανα­στά­σιο Γρίβα και τον ογκο­λό­γο στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου Δη­μή­τρη Ματ­θαίο για όλα όσα έχουν κάνει για μένα. Τέλος, ιδιαι­τέ­ρως θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω και όλο τον κόσμο που στέ­κε­ται δίπλα μου όλο αυτό το διά­στη­μα και μου δίνει δύ­να­μη να συ­νε­χί­σω.