Η πρωτιά του πρόσφυγα Ζυλιέν στις Πανελλαδικές

«Ευχα­ρι­στώ την Ελλάδα που με στήριξε. Ευχα­ρι­στώ όλους εδώ στην Κόνιτσα, που με βοή­θη­σαν να σταθώ στη ζωή και να προ­χω­ρήσω». Με αυτά τα λόγια, ο 20χρονος Ζυλιέν, που «δρα­πέ­τευσε» από την Αφρική τον Νοέμ­βριο του 2011 και σήμερα είναι πρώτος εισα­κτέος στο ΤΕΙ Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών Πειραιά με 18.500 μόρια, μιλάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τον δικό του προ­σω­πικό αγώνα στη νέα πατρίδα του, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά απο­κα­λεί την Ελλάδα.

Συνα­ντή­σαμε τον Ζυλιέν στο Κέντρο Προ­στα­σίας Ανη­λί­κων Προ­σφύ­γων της Κόνι­τσας, όπου δια­μέ­νει τα τελευ­ταία τρία χρόνια. Η χαρά του ξεχει­λί­ζει και τη μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας. «Θέλω να αφιε­ρώσω αυτή την επι­τυ­χία στους γονείς και τα αδέλφια μου, που δεν υπάρ­χουν πια στη ζωή» λέει και προ­σπα­θεί να κρύψει τα δάκρυα που κυλούν από τα μάτια του. Όταν έφτασε στην Ελλάδα ήταν 16 χρόνων. Τον πρώτο καιρό αντι­με­τώ­πισε μεγάλες δυσκο­λίες. Ως «παρά­νο­μος μετα­νά­στης», έμεινε για τρεις μήνες στα κρα­τη­τή­ρια του Έβρου και στη συνέ­χεια περι­πλα­νή­θηκε στο κέντρο της Αθήνας, ώσπου τον Οκτώ­βριο του 2012, με εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία, φιλο­ξε­νή­θηκε στο Κέντρο της Κόνι­τσας.

Οι υπάλ­λη­λοι του Κέντρου θυμού­νται πως τότε ο Ζυλιέν δεν μίλαγε ελλη­νικά, ήταν πάντα θλιμ­μέ­νος, σκε­πτι­κός και το μονα­δικό αίτημά του ήταν να πάει σε σχολείο. Οι υπεύ­θυ­νοι απο­φά­σι­σαν να εγγρά­ψουν τον νεαρό πρό­σφυγα από την Αφρική, στο ΕΠΑΛ της Κόνι­τσας.

«Οι γονείς μου, πάντα μού έλεγαν ότι το πιο σημα­ντικό στη ζωή είναι η παιδεία. Εγώ αυτό το κράτησα» εξηγεί ο Ζυλιέν, όταν τον ρωτάμε για τη θέλησή του να συνε­χί­σει στο σχολείο, που απρό­σμενα είχε δια­κό­ψει στην πατρίδα του, αλλά και για τη δύσκολη ελλη­νική γλώσσα, την οποία με επί­πο­νες και επί­μο­νες προ­σπά­θειες κατά­φερε να μάθει. Όπως ανα­φέ­ρει, το Κέντρο της Κόνι­τσας, από την πρώτη στιγμή, καθώς η καθηγήτρια-φιλόλογος Γιάννα Νίκου του παρέ­διδε μάθημα Ελλη­νι­κών τα απο­γεύ­ματα.

Στις περισ­σό­τε­ρες κου­βέ­ντες του, ο Ζυλιέν επι­κα­λεί­ται τον Θεό, στον οποίο όπως μας απο­κα­λύ­πτει, προ­σεύ­χε­ται καθη­με­ρινά. Πάνω στο γραφείο του, μας δείχνει την Καινή Διαθήκη, «φυλαχτό» από τη μητέρα του, πριν την απο­χω­ρι­στεί για πάντα, βίαια. Οι άνθρω­ποι της Κόνι­στας λένε πως πολλές φορές είδαν τον Ζυλιέν να ανη­φο­ρί­ζει με τα πόδια το βουνό και να πηγαί­νει στην Μονή Στομίου, το ησυ­χα­στή­ριο του Αγίου Παϊσιου.

Το ΕΠΑΛ της Κόνι­τσας ήταν για τον νεαρό μία οικο­γέ­νεια, γιατί, όπως μας περι­γρά­φει, οι συμ­μα­θη­τές και οι καθη­γη­τές του τον αγκά­λι­σαν από την πρώτη στιγμή. Ήταν ο πρώτος μαθητής στην τάξη, κάθε χρόνο, και το απο­λυ­τή­ριό του γράφει 19,8.

Τον περα­σμένο Αύγου­στο, ο Ζυλιέν έκανε αίτηση για χορή­γηση προ­σφυ­γι­κού ασύλου. «Θέλω να νιώθω ασφαλής και να έχω διεθνή προ­στα­σία, σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης. Θέλω να προ­χω­ρήσω για να γίνω χρή­σι­μος και σημα­ντι­κός άνθρω­πος για την κοι­νω­νία. Να προ­σφέρω, όσο μπορέσω, στην Ελλάδα που με βοήθησε» είναι η απά­ντησή του στο ερώτημα για το πώς βλέπει τώρα το μέλλον του.

Τον ελεύ­θερο χρόνο του, ο νεαρός ζει με ανα­μνή­σεις από την οικο­γέ­νεια που έχασε και τον τόπο του. Γιός πολι­τι­κού, αν και γύρισε σελίδα στη ζωή, δεν δια­γρά­φει από τη μνήμη του τον αγώνα του πατέρα του και των συμπα­τριω­τών του για τη δημο­κρα­τία.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ