Η γεμάτη πόνο περιπέτεια ενός αδικημένου Κληρικού και η αναγνώριση από τον Θεό

Πή­ρα­με και δη­μο­σιεύ­ου­με την ακό­λου­θη επι­στο­λή:

«Μια λαϊκή πα­ροι­μία λέγει: «χί­λιες λέ­ξεις αντι­κα­θι­στούν μια ει­κό­να». Και αυτή η ει­κό­να είναι ο πατήρ Γε­ρά­σι­μος Μι­χε­λής και το θε­ά­ρε­στο και άξιο λόγου κοι­νω­φε­λές και φι­λαν­θρω­πι­κό έργο, που άφησε φεύ­γο­ντας από την ΠΑΤΜΟ, προς όφε­λος του νη­σιω­τι­κού κό­σμου και δόξα και έπαι­νο του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου, και της Μονής του Θε­ο­λό­γου. Και όμως ο ΧΡΥ­ΣΟΥΣ ΣΤΑΥ­ΡΟΣ που του φό­ρε­σε ο κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ος το 1995 στην Κου­μά­να, σε τρία χρό­νια πε­ρί­που με­τα­τρά­πη σε ΣΤΑΥ­ΡΟ ατι­μί­ας, σπί­λω­σης του ηθι­κού και άψο­γου χα­ρα­κτή­ρα του (παρά τις αδυ­να­μί­ες, τα πάθη και τα λάθη του κάθε αν­θρώ­που) και προ πά­ντων τη συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση του υπο­τι­θέ­με­νου οι­κο­νο­μι­κού σκαν­δά­λου της ΜΟΝΗΣ !!!

Και αυτός ο λε­βί­της παπάς, πάμ­πτω­χος, άστε­γος και χωρίς πε­ριου­σια­κά στοι­χεία, γιατί το σπίτι του το πού­λη­σε, ώστε με τα χρή­μα­τα αυτά να απο­πε­ρα­τώ­σει την ανα­στή­λω­ση της Κου­μά­νας. Βρί­σκε­ται άδικα κρα­τού­με­νος στις φυ­λα­κές Κο­ρυ­δαλ­λού, για λό­γους σκο­πι­μό­τη­τας, μί­σους, εκ­δί­κη­σης και αντι­ζη­λί­ας των μη αξίως φε­ρό­ντων τον τίτλο του Ιε­ρέ­ως, οι οποί­οι ανε­δεί­χθη­σαν δυ­να­τοί και πρω­το­πό­ροι με ανυ­πό­στα­τες και προ­σχε­δια­σμέ­νες συ­κο­φα­ντί­ες και με ψευ­δο­μάρ­τυ­ρες – με το αζη­μί­ω­το ως μά­θα­με – να πα­ρα­σύ­ρουν Ανώ­τα­τους και πολύ έξυ­πνους και μορ­φω­μέ­νους κλη­ρι­κούς, ακόμη και Δι­κα­στές, ώστε εδώ και αρ­κε­τό καιρό να πι­στεύ­ει ο π. Γε­ρά­σι­μος, ότι ως ένας εγκλη­μα­τί­ας, να εκτί­ει «ΠΟΙΝΗ ΘΑ­ΝΑ­ΤΟΥ», μέσα τα κο­λα­στή­ρια των φυ­λα­κών ανά­με­σα σε ΄Ελ­λη­νες, αλ­λο­δα­πούς και όχι μόνο, συ­γκρα­του­μέ­νους και στι­βαγ­μέ­νοι o ένας πάνω στον άλλο, με διά­φο­ρες με­τα­δο­τι­κές αρ­ρώ­στιες, γε­γο­νό­τα που κατά τα­κτι­κά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα θί­γουν τα κα­νά­λια και ο Τύπος, αλλά ποιός τους ακού­ει ; Και ο ίδιος να υπο­φέ­ρει με καρ­διο­λο­γι­κά και πα­θο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, χωρίς την απαι­τού­με­νη δί­αι­τα και τα ελ­λει­πή ακρι­βά φάρ­μα­κα. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα τα γνω­ρί­ζω από το βι­βλίο και μας τα επι­κύ­ρω­σε πρό­σφα­τα και φίλος μας Δι­κη­γό­ρος από Δω­δε­κά­νη­σα. Ονο­μά­ζο­μαι κυρία Φι­λιπ­πί­δου και πέ­ρα­σα μαζί με την οι­κο­γέ­νειά μου στην όμορ­φη Πάτμο, πε­ρί­που πριν δύο χρό­νια, τις δια­κο­πές μας, όπου μου δό­θη­κε η ευ­και­ρία να βρώ και να αγο­ρά­σω ένα βι­βλίο του, το οποίο δια­βά­ζο­ντάς το είπα: και λίγα έγρα­ψε, έπει­τα από αυτά τα καλά λόγια που άκου­σα να λένε οι κά­τοι­κοι της Πά­τμου και των Λει­ψών γιατί πή­γα­με κι εκεί και ακού­σα­με να σχο­λιά­ζουν δυ­σμε­νώς τους ανέ­γκι­χτους και πραγ­μα­τι­κούς ένο­χους των με­γά­λων οι­κο­νο­μι­κών σκαν­δά­λων της Μονής, που πα­ρα­μέ­νουν στο απυ­ρό­βλη­το κάτω από την ομπρέ­λα των υψηλά ιστά­με­νων, ενώ ο π. Γε­ρά­σι­μος πλη­ρώ­νει ως εξι­λα­στή­ριο θύμα, οδη­γη­θείς ως πρό­βα­τον επί σφα­γής στις αί­θου­σες των Δι­κα­στη­ρί­ων, και σή­με­ρα όλα πάνε καλά, αφού η πα­ρου­σία του εκεί τους εμπό­δι­ζε δι­΄ους λό­γους είχαν και κατά το δο­κούν «έπρε­πε να φύγει»!

Ο Γε­ρά­σι­μος όμως που υπη­ρε­τού­σε 50 χρό­νια το Μο­να­στή­ρι του, με ίδια ιερή αγάπη προς την Με­γα­λό­χα­ρη και που προ­σευ­χό­με­νος προς ΕΚΕΙ­ΝΗ, νυ­χθη­με­ρόν με τις Πα­ρα­κλή­σεις του προς ΑΥΤΗΝ και τους Χαι­ρε­τι­σμούς (απ΄ ότι μας είπε εκ των υστέ­ρων γει­τό­νάς μας και πρώην κρα­τού­με­νος) την είδε στον ύπνο του σαν οπτα­σία και τον επέ­πλι­ξε για την ολι­γο­πι­στία και ολι­γο­ρία στην υπο­μο­νή και επι­μο­νή προ­σευ­χό­με­νος, έντρο­μος και φο­βι­σμέ­νος κα­θυ­σή­χα­σε, όταν τα είπε, ότι εκεί εστά­λη γιατί είναι θέ­λη­μα Θεού, ότι τον υπε­ρα­σπί­ζε­ται και τον προ­στα­τεύ­ει οδη­γώ­ντας τα βή­μα­τά του μετά την απε­λευ­θέ­ρω­σή του σε μια δύ­σκο­λη, επί­πο­νη και εχέ­μυ­θο προς το παρόν απο­στο­λή, ωφέ­λι­μον για την ιστο­ρία της Εκ­κλη­σί­ας μας, πα­ρα­μέ­νο­ντες ενα­γω­νί­ως να μά­θου­με τι τούτο το γε­γο­νός που θα μας τα­κτο­ποι­ή­σει και θα μας ευ­χα­ρι­στή­σει.

Ας πε­ρι­μέ­νου­με κι εμείς με υπο­μο­νή προ­σευ­χό­με­νοι, και να πώ, ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα που γράφω πιο πάνω, μας τα εξι­στό­ρη­σε ο πρώην κρα­τού­με­νος, ελά­χι­στα ενή­με­ρος από τα υπο­μνή­μα­τά του.

Εμείς πα­τέ­ρα Γε­ρά­σι­με, μά­θα­με πως έχουν γρά­ψει και άλλοι, για σας καλά λόγια, τα οποία δια­βά­σα­με και επι­θυ­μού­με να σας γνω­ρί­σου­με από κοντά, ιδιαί­τε­ρα την ευ­λο­γη­μέ­νη εκεί­νη μέρα, που θα ενη­με­ρω­θού­με, με τον ίδιο τρόπο, ποιό είναι αυτό το ευ­χά­ρι­στο γε­γο­νός και ποιά η προς τιμήν σας απο­στο­λή, προς την ίδια την Πα­να­γία μας, με την αγω­νία μας να κο­ρυ­φώ­νε­ται μέρα με την μέρα, προ­σευ­χό­με­νοι να είστε πάντα καλά και ΑΞΙΟΣ !

Και αν αυτή η άδικη τα­λαι­πω­ρία σας έχει στε­να­χω­ρή­σει πολύ, θα πι­στεύ­ε­τε πως ήταν ένα κακό και εφιαλ­τι­κό όνει­ρο, μετά την απε­λευ­θέ­ρω­σή σας, αφού η ίδια η Με­γα­λό­χα­ρη με την πα­ρου­σία και την υπό­σχε­σή της, σας έδωσε το μή­νυ­μα ότι από τώρα κρα­τά­τε στο χέρι σας το ει­ση­τή­ριο για τον Πα­ρά­δει­σο, ενώ αυτοί που σας συ­κο­φά­ντη­σαν και σας έστει­λαν με πολύ χαρά και ικα­νο­ποί­η­ση στη φυ­λα­κή, εσκεμ­μέ­νως μά­λι­στα, θα αι­σθά­νο­νται τύ­ψεις της συ­νεί­δη­σής τους, και ντρο­πή που όταν θα βρί­σκε­σθε, στην αλη­θι­νή ζωή, στους κόλ­πους του Αβρα­άμ, όπως λέγει και η πα­ρα­βο­λή του Ευαγ­γε­λί­ου για τον πλού­σιο με τον φτωχό Λά­ζα­ρο, θα σας φω­νά­ζουν.

Ας είναι ευ­λο­γη­μέ­νο το όνομα του Κυ­ρί­ου μας, που κάθε δο­κι­μα­σία που μας δίνει και ο Σταυ­ρός που θα ση­κώ­σου­με, θα είναι πάντα για το καλό μας, τη διόρ­θω­ση των λαθών μας, και την επι­στρο­φή κοντά Του ! Μας έλεγε το γει­το­νό­που­λό μας, ότι σας έβλε­πε ακόμα και στο προ­αύ­λιο της φυ­λα­κής, προ­σευ­χό­με­νος με το κο­μπο­σχοί­νι του και να λέγει συ­νέ­χεια από το Ψαλ­τή­ρι «Δί­κα­σον Κύριε τους αδι­κού­ντας με, πο­λέ­μη­σον τους πο­λε­μού­ντας με» και το «Λύ­τρω­σέ με από συ­κο­φα­ντί­ας αν­θρώ­πων και φυ­λά­ξω τα εντο­λάς σου» και ότι αρ­κε­τοί κρα­τού­με­νοι εξο­μο­λο­γού­ντο τα αδι­κή­μα­τά τους και εδέ­χο­ντο τις συμ­βου­λές του. Μά­λι­στα δε, από το φτωχό υστέ­ρη­μά του φί­λευε όσους κρα­του­μέ­νους είχαν κάτι ανά­γκη σε ση­μείο που τον χώρο του κοι­τώ­να του τον είχαν ονο­μά­σει «ψι­λι­κα­τζί­δι­κο της γει­το­νιάς».