Μένει στην Αυστραλία και με τη μαγεία του ραδιοφώνου και τη δύναμη του διαδικτύου συντροφεύει τους ακροατές του και στη Ρόδο

Ο Γιάννης Σιδέρης, στις χρυσές εποχές του ραδιο­φώ­νου στη Ρόδο, συντρό­φευε τις νύχτες και τις μέρες μας, τις χαρές και τις λύπες μας, τα καρ­διο­χτύ­πια και τις απο­γοη­τεύ­σεις μας…

Κάπως έτσι πέρασαν περισ­σό­τερα από 30 χρόνια, με τον Γιάννη να έχει μετα­κο­μί­σει πλέον στην Αυστρα­λία αλλά οι δεσμοί με τους ακρο­α­τές του δεν χάθηκαν ποτέ!

Με τη μαγεία του ραδιο­φώ­νου και τη δύναμη του δια­δι­κτύου, εξα­κο­λου­θεί να συντρο­φεύει τους ακρο­α­τές του στη Ρόδο κι ας βρί­σκε­ται χιλιά­δες μίλια μακριά, διευ­ρύ­νο­ντας το κοινό του όχι μόνο στην Αυστρα­λία αλλά και όπου υπάρχει Ελληνας, κρα­τώ­ντας πάντα στη μνήμη του εκείνο το 12χρονο αγόρι που χάλασε επί­τη­δες την τηλε­ό­ραση της γιαγιάς του για να φτιάξει τον πρώτο του πει­ρα­τικό σταθμό στο Παρα­δείσι…

• Γιάννη, η για περίπου 30 χρόνια περι­πλά­νησή σου στα ερτζιανά, ξεκί­νησε από τη Ρόδο και κατέ­ληξε στην Αυστρα­λία, όπου βρί­σκε­ται σήμερα.

Μπορεί να είναι και περισ­σό­τερα από 30 χρόνια..! Οταν ήμουν 12 ετών, είχα φτιάξει έναν πομπό από ένα σχέδιο που είχα δει σε ένα περιο­δικό! Μια Κυριακή του 1986, σκέ­φτηκα ότι αυτά που χρεια­ζό­μουν για να φτιάξω τον πομπό, τα έχει η ασπρό­μαυρη τηλε­ό­ραση της γιαγιάς μου. Οταν λοιπόν εκείνη πήγε στην εκκλη­σία, έριξα νερό στην τηλε­ό­ραση και την χάλασα επί­τη­δες! Τότε πήρα τα εξαρ­τή­ματα που ήθελα, κι έφτιαξα ένα δικό μου πομπου­δάκι στο Παρα­δείσι, όπου έμενα και από εκεί ξεκί­νησε ουσια­στικά όλη η δια­δρομή. Μια μέρα καθό­μα­σταν με την παρέα στο χωριό, κι απο­φα­σί­σαμε ότι θέλαμε να πάμε στη Ρόδο για να δούμε πώς είναι οι ραδιο­φω­νι­κοί σταθμοί, να πάρουμε μια ιδέα. Θυμάμαι είχαμε περάσει από τον 9,59, το Ράδιο Κόσμος και από το Ράδιο Απόλλων όπου εκεί με είδε ο Μπάμπης ο Χατζη­ρή­γας, τον οποίον αποκαλώ δάσκαλο και μέχρι σήμερα, παρότι έχει φύγει από τη ζωή, τον κρατάω στη μνήμη μου και τηρώ τις συμ­βου­λές του και τις υπο­σχέ­σεις που του έδωσα. Ο Μπάμπης για εμένα, ήταν το πρώτο μου σχολείο ουσια­στικά. Με έμαθε πολλά πράγ­ματα, όσα δεν έμαθα στο σχολείο ακόμα και στην ελλη­νική γλώσσα που είχα σοβαρές ελλεί­ψεις λόγω του ότι είχα έρθει από την Αυστρα­λία οκτώ ετών και είχα αρκετά κενά. Επι­πλέον, μου μετέ­δωσε την αγάπη για το ραδιό­φωνο… Δεν το βλέπω ως επάγ­γελμα, το ραδιό­φωνο μου αρέσει γιατί δια­σκε­δά­ζει, κρατάει παρέα στον κόσμο. Τι να πρω­το­θυ­μηθώ από αυτή τη δια­δρομή…

• Ηρθες στη Ρόδο οκτώ ετών και πόσων ετών έφυγες ξανά για την Αυστρα­λία;

Μετά από 32 χρόνια.

• Τι σε οδήγησε πίσω;

Εργα­ζό­μουν στο αερο­δρό­μιο, είχα μια πολύ καλή θέση και έπαιρνα καλά χρήματα. Ημουν στην Ολυ­μπιακή και μετά την κατάρ­ρευσή της πήγα στην Swissport. Ομως, στον καιρό της οικο­νο­μι­κής κρίσης, φτάσαμε στο σημείο να παίρ­νουμε μισθό 480 ευρώ συν 320 ευρώ σε κου­πό­νια του σούπερ μάρκετ! Είχε φύγει πρώτος ο αδελφός μου για την Αυστρα­λία το 2011, ο οποίος επίσης εργα­ζό­ταν στο αερο­δρό­μιο, στην Aegean και ήταν ανάμεσα σε εκεί­νους που απο­λύ­θη­καν. Οταν έφτασε στην Αυστρα­λία και τακτο­ποι­ή­θηκε, με παρό­τρυνε να έρθω κι εγώ για μια καλύ­τερη ζωή. Πράγ­ματι, το 2012 παίρνω την απόφαση και 21 Ιουνίου πάτησα το πόδι μου στην Αυστρα­λία. Αρχικά πήγα στο Ντάρ­γουιν όπου ήταν ο αδελφός μου και πλέον είμαι στο Σίδνεϊ.

• Φτάνεις λοιπόν στην Αυστρα­λία, βρί­σκεις δουλειά, εγκα­θί­στα­σαι, αλλά το ραδιό­φωνο δεν το ξεχνάς.

Οχι. Παρά το απαι­τη­τικό ωράριο και τις ώρες που χρειά­ζο­μαι για να πάω και να έρθω από την εργασία μου, το ραδιό­φωνο δεν το ξέχασα. Μπορεί η φύση της δου­λειάς μου να μην μου επι­τρέ­πει να κάνω καθη­με­ρινή εκπομπή αλλά όμως κάθε σαβ­βα­το­κύ­ριακο κάνω εκπομπή η οποία έχει μεγάλη απήχηση στους Ελληνες που βρί­σκο­νται εδώ, στους Ροδίτες ακρο­α­τές μου που μας ακούνε στο νησί μέσω του δια­δι­κτύου αλλά και σε Ελληνες σε όλον κόσμο. Οι ακρο­α­τές μου, πιστεύω ότι έχουν εκτι­μή­σει τον αυθορ­μη­τι­σμό μου και την ειλι­κρί­νειά μου όλα αυτά τα χρόνια, γι αυτό και έχουμε δημιουρ­γή­σει αυτούς τους ισχυ­ρούς δεσμούς. Θυμάμαι, λίγο πριν φύγω για την Αυστρα­λία είχαμε πάει για φαγητό με την παρέα στα Στεγνά και ήρθε ένας κύριος και με ρώτησε αν είμαι ο Γιάννης ο Σιδέρης, διότι είχε ακούσει την φωνή μου και την ανα­γνώ­ρισε. Οταν του είπα ότι όντως είμαι ο Σιδέρης, που είπε “φίλε, είμαι 68 χρονών, σε άκουγα για χρόνια όταν ήμουν νυχτο­φύ­λα­κας στην ΕΚΟ!”

• Μίλησε μας για τον ραδιο­φω­νικό σου σταθμό στην Αυστρα­λία.

Είναι μου­σι­κός, ψυχα­γω­γι­κός και παί­ζουμε όλα τα είδη της ελλη­νι­κής μου­σι­κής, όλων των ετών. Από παλιά ρεμπέ­τικα μέχρι τα λεγό­μενα σύγ­χρονα εμπο­ρικά. Οι ακρο­α­τές είναι Ελληνες μετα­νά­στες, Ελλη­νο­αυ­στρα­λοί δεύ­τε­ρης και τρίτης γενιάς αλλά και άλλες εθνι­κό­τη­τες! Ετυχε μια φορά να πάω σε ένα λιβα­νέ­ζικο εστια­τό­ριο όπου έπαιζε ελλη­νική μουσική και μετά άκουσα το σποτάκι του σταθμού μου! Εχει τύχει να ακούσω το σταθμό μου να παίζει και σε ελλη­νικά μαγαζιά εδώ στην Αυστρα­λία. Εκπέμπω και ψηφιακά και δια­δι­κτυακά και έχω ακρο­α­τή­ριο σε αρκετά μέρη του κόσμου.

• Οι ραδιο­φω­νι­κοί δεσμοί με τη Ρόδο δια­τη­ρού­νται;

Ναι, βεβαίως! Με βάση τα στα­τι­στικά στοι­χεία που έχω από την πλατ­φόρμα που φιλο­ξε­νεί τον σταθμό δια­δι­κτυακά, η Ρόδος παρα­μέ­νει ισχυρός πυλώνας και ευχα­ρι­στώ όλους τους φίλους μου εκεί που με ακούνε και με προ­τι­μάνε τόσα χρόνια. Εχω ακροατή μέχρι και από την Κορέα (!) ο οποίος επι­κοι­νώ­νησε μαζί μου και μου είπε ότι είναι Ελληνας από την Αρτα που σπου­δά­ζει εκεί ιατρική. Αυτή είναι η δύναμη του ραδιο­φώ­νου αλλά και του δια­δι­κτύου. Γίνεται συν­δε­τι­κός κρίκος. Μια μέρα, αν τύχει κάτι και δεν κάνω εκπομπή τα μηνύ­ματα πέφτουν βροχή και από την Ελλάδα, και από ομο­γε­νείς του εξω­τε­ρι­κού ανά τον κόσμο. Από την Γερ­μα­νία μέχρι την Αμερική και από την Χιλή μέχρι την Κορέα!

• Σε ακο­λού­θη­σαν τρόπον τινά οι ακρο­α­τές σου από τη Ρόδο στην Αυστρα­λία.

Ναι, η ιδέα για τη δημιουρ­γία δια­δι­κτυα­κού ραδιο­φώ­νου στη Ρόδο ήταν του Δημήτρη Παλλά κι έπειτα συνέ­χισα μόνος μου.

• Εζησες τις λεγό­με­νες χρυσές εποχές του μέσου, πριν την εμφά­νιση του δια­δι­κτύου, τότε που η Ρόδος περ­νούσε τη μέρα της και ξενυ­χτούσε πάνω από ένα ραδιο­φω­νάκι…

Ναι, άλλες εποχές, μαγικές… Εγω ξεκί­νησα από το Ράδιο Απόλλων και ακο­λού­θη­σαν το Ράδιο Κρόνος, το Ράδιο Κολοσ­σός, το Ράδιο Ακρό­πολη, ο Best FM και τελευ­ταίος μου σταθμός ήταν το Ράδιο Melody. Επειτα πήραμε την απόφαση να προ­χω­ρή­σουμε σε δια­δι­κτυακό ραδιό­φωνο το 2008, διότι πλέον τα ερτζιανά άρχισαν να “σβήνουν”. Εζησα μια από τις καλύ­τε­ρες εποχές της ζωής μου στο ραδιό­φωνο, που αναπολώ μέχρι σήμερα. Κλείνω τα μάτια μου και κάνω flash back… Κάθε φορά που κάνω εκπομπή ή ασχο­λού­μαι με τον σταθμό μου, έχω τον ίδιο ενθου­σια­σμό που είχα και τότε. Περά­σαμε όμορφες στιγμές οι παρα­γω­γοί εκείνης της περιό­δου και δεν ξεχνιού­νται. Γιορτές, χαρές, πίκρες, πάνω από ένα ραδιο­φω­νάκι. Οι ακρο­α­τές ήταν δεμένοι με το ραδιό­φωνο αλλά και με τους ίδιους τους παρα­γω­γούς, ήμασταν μια μεγάλη παρέα. Το ίδιο κάνω και σήμερα, ακόμα και στην εποχή του δια­δι­κτύου. Οι εκπο­μπές γίνο­νται αφι­λο­κερ­δώς, δεν έχω κανένα οικο­νο­μικό όφελος από το ραδιό­φωνο, κι αν κάποια μπάνερ μπαί­νουν στην ιστο­σε­λίδα μας, αυτό γίνεται με δική μου πρω­το­βου­λία, προ­κει­μέ­νου να βοηθήσω ανθρώ­πους που εκτιμώ. Εχω βοη­θή­σει αρκε­τούς νέους καλ­λι­τέ­χνες, οι περισ­σό­τε­ροι από τους οποίους με προ­σεγ­γί­ζουν μόνοι τους και εγώ τους δίνω βήμα και χώρο. Δεν ζω από το ραδιό­φωνο, το ραδιό­φωνο το αγαπώ και το κάνω με αγάπη από την καρδιά μου. Εχω συνερ­γά­τες που κάνουν εκπο­μπές με την ίδια αγάπη, όπως είναι ο Λάμπρος Κων­στα­ντά­ρας από την Αθήνα, αφού η τεχνο­λο­γία πλέον επι­τρέ­πει αυτές τις συνερ­γα­σίες από οποιο­δή­ποτε μέρος του κόσμου.

• Ο σχε­δια­σμός είναι να παρα­μεί­νεις εκεί;

Ναι, οι συν­θή­κες εδώ είναι πολύ καλύ­τε­ρες από ό,τι την Ελλάδα και οι μισθοί σου επι­τρέ­πουν να ζεις αξιο­πρε­πώς με την προ­ο­πτική να πάρεις σύνταξη κάποια στιγμή! Εχω δύο παιδιά, ο ένας είναι στα 25 και ζει στη Ρόδο και έχω κάνει και ένα δεύτερο παιδί από δεύτερο γάμο στην Αυστρα­λία, οπότε πρέπει να σκεφτώ και το δικό τους μέλλον και πώς μπορώ να τα στηρίξω. Εδώ υπάρχει οικο­νο­μική ασφά­λεια και μια φορο­λο­γική στα­θε­ρό­τητα, που σου επι­τρέ­πουν να σχε­διά­σεις το μέλλον σου, κάτι που στην Ελλάδα δεν συμ­βαί­νει. Οταν λάβω την σύνταξή μου, κι αφού εξα­σφα­λίσω τα παιδιά μου, το πιθα­νό­τερο είναι να μετα­κο­μίσω στις Φιλιπ­πί­νες απ’ όπου κατά­γε­ται η σύζυγός μου, παρά πίσω στην Ελλάδα. Εξάλλου στη Ρόδο «ταξι­δεύω» ραδιο­φω­νικά και οι δεσμοί παρα­μέ­νουν ισχυροί μέσω της εκπο­μπής μου, της μου­σι­κής, του δια­δι­κτύου και της σχέσης που έχουμε καλ­λιερ­γή­σει με τους ακρο­α­τές…