Το αντίθετο της ανεύθυνης εξουσίας

Η Ακα­δη­μία απέ­νει­με το Βρα­βείο «Νι­κο­λά­ου Κα­ρό­λου» της Γ ́ Τά­ξε­ως των Ηθι­κών και Πο­λι­τι­κών Επι­στη­μών, για πράξη ή δράση κοι­νω­νι­κής αρε­τής και ευ­ποι­ί­ας, «στους τρεις νε­α­ρούς και ηρω­ι­κούς επι­βά­τες της αμα­ξο­στοι­χί­ας Intercity» Αν­δρέα Αλι­κα­νιώ­τη, Άγ­γε­λο Τσια­μού­ρα και στον Μι­χά­λη Κλάψη από του Λει­ψούς.  Οι ίδιοι δεν θέ­λουν να τους απο­κα­λού­με ήρωες. Λέμε συχνά πως οι κοι­νω­νί­ες μας δεν πρέ­πει να χρειά­ζο­νται τους ήρωες για να λει­τουρ­γούν καλά.  “Αλί­μο­νο στη χώρα που έχει ανά­γκη από ήρωες. Μόνο οι κακοί στρα­τη­γοί χρειά­ζο­νται ήρωες”, είχε πει ο Μπέρ­τολ Μπρεχτ. Κι επει­τα προ­κύ­πτουν οι κρί­σεις και οι με­γά­λες κα­τα­στρο­φές για να δούμε ήρωα τον δια­σώ­στη, τον πυ­ρο­σβέ­στη, τους αν­θρώ­πους της με­γά­λης προ­σπά­θειας που βα­φτί­ζου­με «ηρω­ι­κή». Ο ηρω­ι­σμός είναι εν τέλει το αντί­θε­το της ανεύ­θυ­νης εξου­σί­ας ή εκεί­νης της ανώ­νυ­μης γρα­φειο­κρα­τι­κής ακο­λου­θί­ας όπου κρύ­βο­νται οι ευ­θύ­νες. Και αυτά τα πρό­σω­πα είναι οι άν­θρω­ποι της ευ­θύ­νης δίχως να έχουν έναν θε­σμι­κό ρόλο ευ­θύ­νης.