Σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε χθες Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, στο ανώτατο δικαστικό επίπεδο, καθώς απορρίφθηκε το αίτημα προσωρινής διαταγής που είχε κατατεθεί στο πλαίσιο αίτησης αναστολής εκτέλεσης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου.
Η διαδικασία κινήθηκε από αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που συνδέεται με κοινωνικές δομές στον Δήμο Ρόδου, απέναντι σε 38 εργαζόμενούς της, με αντικείμενο την αναστολή της εκτέλεσης δικαστικής κρίσης που αφορά δώρα εορτών και επίδομα αδείας.
Για λογαριασμό της εταιρείας παρέστη ο δικηγόρος κ. Νικόλαος Πέρος, ενώ για λογαριασμό των εργαζομένων παρέστησαν οι δικηγόροι κ.κ. Απόστολος Γκατζιός και Μανώλης Παπαϊωάννου.
Η απόρριψη του αιτήματος προσωρινής διαταγής σημαίνει πρακτικά ότι, στο μεσοδιάστημα, δεν τίθεται σε ισχύ ένα άμεσο προσωρινό φρένο στην εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης, μέχρι να κριθούν τα επόμενα δικονομικά βήματα που συνδέονται με την αίτηση αναστολής.
Η δικαστική απόφαση που βρίσκεται στον πυρήνα της αντιδικίας εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου στο πλαίσιο ειδικής διαδικασίας περιουσιακών διαφορών, όπου εντάσσονται και εργατικές διαφορές.
Το αντικείμενο της αγωγής ήταν αξιώσεις για δώρα Χριστουγέννων, δώρα Πάσχα και επίδομα αδείας. Οι εργαζόμενοι υποστήριξαν ότι υπάγονταν σε μισθολογικό πλαίσιο που συνδεόταν με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ότι οι μηνιαίες αποδοχές τους δεν υπερέβαιναν το όριο των 3.000,00 ευρώ σε δωδεκάμηνη βάση, ενώ περιέγραψαν διαδοχικές περικοπές και την τελική κατάργηση των επιδομάτων, με κορύφωση την πλήρη κατάργηση από 01-01-2013 βάσει του ν 4093/2012.
Στο δικόγραφο και στις προτάσεις τους προέβαλαν, μεταξύ άλλων, ισχυρισμούς περί αντισυνταγματικότητας και αντίθεσης σε υπερνομοθετικής ισχύος ρυθμίσεις, ενώ ιδιαίτερο βάρος δόθηκε και στην ύπαρξη προηγούμενων τελεσίδικων αποφάσεων σε συναφείς αγωγές για προγενέστερα έτη, οι οποίες, σύμφωνα με το σκεπτικό, παρήγαγαν δεδικασμένο για μέρος των κρίσιμων ζητημάτων.
Η απόφαση έκανε δεκτή εν μέρει την αγωγή ως προς 36 από τους 38 εργαζόμενους και απέρριψε την αγωγή ως προς 2 από αυτούς. Για την πλειονότητα, επιδικάστηκε ποσό 3.250,00 ευρώ ανά εργαζόμενο για το χρονικό διάστημα από 01-01-2019 έως 31-03-2022. Για ορισμένες ειδικές περιπτώσεις εργαζομένων, λόγω διαφοροποίησης στο διάστημα απασχόλησης, επιδικάστηκαν ποσά 2.500,00 ευρώ, με αντίστοιχες αναλύσεις ως προς Πάσχα, άδεια και Χριστούγεννα, προσαρμοσμένες στα έτη που κρίθηκαν για τον κάθε εργαζόμενο. Η απόφαση προέβλεψε την καταβολή νόμιμων τόκων από τον χρόνο που κάθε παροχή κατέστη απαιτητή, μέχρι την ολοσχερή εξόφληση. Παράλληλα, κήρυξε την απόφαση προσωρινά εκτελεστή ως προς τα ποσά που επιδικάστηκαν και επέβαλε δικαστική δαπάνη 300 ευρώ σε βάρος της εναγόμενης.
Με βάση τα οικονομικά δεδομένα της υπόθεσης όπως έχουν αποτυπωθεί, το συνολικό ύψος των αξιώσεων, μαζί με τόκους, προσεγγίζει περίπου τα 170.000 ευρώ, στοιχείο που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη βαρύτητα των αιτημάτων που ακολούθησαν στο επίπεδο της αναστολής εκτέλεσης.
Στο σκεπτικό της πρωτόδικης απόφασης αποτυπώνεται ότι μέρος των εργαζομένων είχε ήδη δικαστική ιστορία με την ίδια εργοδοτική πλευρά, για προγενέστερα χρονικά διαστήματα, με αποφάσεις που, μετά την πορεία των σχετικών ενδίκων μέσων και τη μη επαναφορά τους, κατέστησαν τελεσίδικες. Το δικαστήριο έκρινε ότι σε νέο κύκλο διεκδικήσεων, όταν δεν έχει μεταβληθεί το ουσιαστικό νομικό καθεστώς και η βασική έννομη σχέση, το δεδικασμένο λειτουργεί δεσμευτικά ως προς τα κρίσιμα ζητήματα που έχουν ήδη κριθεί. Έτσι, η υπόθεση δεν αντιμετωπίστηκε ως μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά ως συνέχεια μιας αλυσίδας αξιώσεων για διαφορετικά έτη, στη βάση της ίδιας εργασιακής σχέσης και των ίδιων μισθολογικών περικοπών.
