«Εν χορώ και οργάνοις»

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Μέσα σε κλίμα πανη­γυ­ρικό «εν χορώ και οργά­νοις» το οικο­νο­μικό επι­τε­λείο και κατ΄ε­πέ­κταση η κυβέρ­νηση ανα­κοί­νωσε την έγκριση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού για το έτος 2019 από την Κομι­σιόν. Παράλ­ληλα δε οι Ευρω­παίοι από την μια συγ­χαί­ρουν την κυβέρ­νηση για τα περι­βό­ητα πλε­ο­νά­σματα που κατά­φερε να πετύχει, από την άλλη μέσω της έκθεσης συμ­μόρ­φω­σης την μέμ­φο­νται διότι δεν έχει προ­χω­ρή­σει στις απαι­τού­με­νες μεταρ­ρυθ­μί­σεις και υπο­χρε­ώ­σεις της όπως π.χ την επι­στροφή των οφειλών προς τους ιδιώτες. Και στο σημείο αυτό εντο­πί­ζε­ται ο από­λυ­τος παρα­λο­γι­σμός. Μα αν ήταν συνεπής στις υπο­χρε­ώ­σεις της θα μπο­ρούσε να επαί­ρε­ται για υπερ­πλε­ό­να­σμα; Ρητο­ρικό το ερώτημα.

Ωστόσο όπως όλα δεί­χνουν δεν θα περι­κο­πούν οι συντά­ξεις και αυτό είναι θετικό. Είναι θετικό διότι οι συντα­ξιού­χοι δεν δύνα­νται να αυξή­σουν περαι­τέρω το μηνιαίο εισό­δημα τους από άλλους πόρους, διότι οι συντά­ξεις συντη­ρούν άνεργα παιδιά και χαρ­τζι­λι­κώ­νουν εγγόνια. Ωστόσο η μη περι­κοπή των συντά­ξεων (ακόμη δεν έχει απο­σα­φη­νι­στεί αν το μέτρο καταρ­γεί­ται ή ανα­βάλ­λε­ται) δεν απο­τε­λεί θρίαμβο για τον οποίο πρέπει να ανε­βαί­νουν τόσο πανη­γυ­ρικά οι τόνοι.

Την εφαρ­μογή του μέτρου η κυβέρ­νηση την επέβαλε και δύο φορές τη ψήφισε. Ανα­τρέ­χο­ντας πίσω στο 2014 τότε που το περι­βό­ητο mail Χαρ­δού­βελη -που τόσο λοι­δο­ρή­θηκε πανταχόθεν-, προ­έ­βλεπε μια υπο­τυ­πώδη μείωση προ­ερ­χό­μενη από την προ­σω­πική διαφορά των υψηλών συντά­ξεων αλλά τότε ο Πρω­θυ­πουρ­γός υπο­σχό­ταν την 13η σύνταξη. Δεν χρειά­ζε­ται να επα­να­λαμ­βα­νό­μα­στε για το τι περι­κο­πές ακο­λού­θη­σαν στη συνέ­χεια, οι οποίες δεν είναι συγκρί­σι­μες με των προη­γού­με­νων από το 2015 ετών περι­κο­πές, διότι οι οικο­νο­μική συγκυ­ρία ( το έλλειμμα) ήταν δια­φο­ρε­τική και μη συγκρί­σιμη.

Προ­κει­μέ­νου λοιπόν να μην περι­κο­πούν οι συντά­ξεις η κυβέρ­νηση κόβει μέτρα για τους ανέρ­γους, για τις επι­χει­ρή­σεις ακόμα και για τους μαθητές και μειώνει το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων.

Προ­ση­λω­μένη στο υπερ­πλε­ό­να­σμα για να μοι­ρά­ζει κοι­νω­νικό μέρισμα κόβει τις επεν­δύ­σεις και στερεί ρευ­στό­τητα από την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία. Τα στοι­χεία από το Γενικό Λογι­στή­ριο του Κράτους είναι απο­κα­λυ­πτικά σχετικά με την μη επι­στροφή φόρων ύψους 770 εκ . Είναι απο­κα­λυ­πτική η φορο­δο­τική κόπωση και εξα­σθέ­νηση των Ελλήνων που στα χρόνια της κρίσης οι οφειλές τους προς το Δημόσιο τρι­πλα­σιά­στη­καν.

Το 2014 οι οφει­λέ­τες δεν ξεπερ­νού­σαν το 1.000.000 και πλέον αγγί­ζουν τα 4 εκ με ένα μεγάλο ποσοστό να οφείλει έως 5.000 € στο ελλη­νικό δημόσιο όντες πλέον αντι­μέ­τω­ποι με κατα­σχέ­σεις και πλει­στη­ρια­σμούς. Υπάρχει αλήθεια κάποιο μέτρο ανα­κού­φι­σης για όλους αυτούς που σήκωσαν τη βίαιη δημο­σιο­νο­μική λιτό­τητα και προ­σαρ­μογή;

Είναι εντελώς ανα­κό­λουθο να υπό­σχε­σαι την νομο­θε­τική αύξηση των μισθών όταν οι επι­χει­ρή­σεις δεν μπορούν να αντα­πο­κρι­θούν, όταν δεν προ­νο­είς για την τόνωση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, όταν η ανά­πτυξη είναι αναι­μική. Τα χρόνια πριν την κρίση οι κυβερ­νή­σεις νομο­θε­τού­σαν τις αυξή­σεις αλλά τότε υπήρχαν χρήματα από κοι­νο­τι­κές επεν­δύ­σεις και δανεικά. Τώρα με την οικο­νο­μία καθη­λω­μένη πως θα μπο­ρέ­σει να αντα­πο­κρι­θεί μια μικρή ή πολύ μικρή επι­χεί­ρηση;

Μπορεί λοιπόν η κυβέρ­νηση να επαί­ρε­ται και να μιλά για άνθηση της οικο­νο­μίας αλλά η γενι­κό­τερη εικόνα και η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι απο­καρ­διω­τική. Το χρη­μα­τι­στή­ριο βου­λιά­ζει. Το δεκα­ε­τές ομόλογο κινεί­ται σε απα­γο­ρευ­τικά επι­τό­κια ενώ το τρα­πε­ζικό σύστημα παρου­σιά­ζει μια ακα­τά­σχετη αιμορ­ρα­γία με τις τρα­πε­ζι­κές μετοχές να έχουν χάσει το 50% της αξίας τους. Τα δε 40 δις της ανα­και­φα­λαιο­ποί­η­σης έχουν εξαϋ­λω­θεί. Οι αγορές είναι επι­φυ­λα­κτι­κές απέ­να­ντι στην Ελλάδα, επεν­δύ­σεις δεν έρχο­νται, η ανά­πτυξη κινεί­ται στα ιστο­ρικά χαμηλά της έναντι των προ­βλε­πό­με­νων στόχων αλλά υπάρχει μέρισμα για τα χαμηλά και ευάλωτα κοι­νω­νικά στρώ­ματα. Για την μεσαία τάξη υπάρχει κάτι; Υπάρχει άραγε ακόμη μεσαία τάξη;