Τον κώδωνα κινδύνου κρούουν τα κέντρα φιλοξενίας γυναικών

Μπορεί εδώ και χρόνια οι ανθρω­πι­στι­κές οργα­νώ­σεις να κρούουν τον κώδωνα του κιν­δύ­νου αλλά η βία κατά των γυναι­κών παρα­μέ­νει ένα μεγάλο κοι­νω­νικό πρό­βλημα. Την 25η Νοεμ­βρίου, Παγκό­σμια Ημέρα Εξά­λει­ψης της βίας κατά των γυναι­κών, οργα­νώ­σεις προ­σπα­θούν να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουν το κοινό.

Οι στα­τι­στι­κές που αφορούν την ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία είναι σοκα­ρι­στι­κές: το 2015 κάθε τρεις μέρες στη Γερ­μα­νία μια γυναίκα πέθαινε από το χέρι του βίαιου συντρό­φου της. «Όταν λέμε αυτό το νούμερο όλοι πιστεύ­ουν ότι μιλάμε για άλλες χώρες. Αλλά στη Γερ­μα­νία υπάρχει πρό­βλημα βίας όπως και σε όλες τις άλλες χώρες» λέει η Μπετίνα Μετς, διευ­θύ­ντρια της διε­θνούς επι­τρο­πής της UN Women στη Γερ­μα­νία .Έτσι υπό το hashtag #JedenDrittenTag, δηλαδή «Κάθε τρεις μέρες» ξεκί­νησε μια καμπά­νια κατά της βίας κατά των γυναι­κών.

«Πάντα σκε­φτό­μουν ότι έφταιγα εγώ»

Πολλές γυναί­κες όταν κατα­φέ­ρουν να ξεφύ­γουν από τους βίαιους συντρό­φους τους ζητούν βοήθεια στα κέντρα υπο­στή­ρι­ξης και φιλο­ξε­νίας. «Αισθάν­θηκα ότι δημιουρ­γή­θηκε ένα κενό στην ψυχή μου κατά τη διάρ­κεια αυτής της σχέσης. Ότι έκλεψε την ψυχή μου και την έφαγε», λέει η Βικτό­ρια, προ­σπα­θώ­ντας να περι­γρά­ψει τον εφιάλτη που έζησε με τον πρώτο σύζυγο της. Μέρες ολό­κλη­ρες την κλεί­δωνε στο σπίτι, την ήλεγχε και την ταπεί­νωνε. Μια μέρα που η πόρτα δεν ήταν κλει­δω­μένη βρήκε το κου­ρά­γιο να δρα­πε­τεύ­σει.

Μετά το δια­ζύ­γιο έφτιαξε και πάλι τη ζωή της. Ξεκί­νησε μια και­νού­ρια σχέση με έναν άνδρα στορ­γικό. Η Βικτό­ρια επέ­στρεψε στο σχολείο, έμεινε έγκυος όταν η βία ξέσπασε και πάλι στο σπίτι της. Φωνές, ταπεί­νωση αλλά και σωμα­τική βία. Η νεαρή γυναίκα φλέρ­ταρε με την ιδέα να θέσει τέλος στη ζωή της. «Πάντα σκε­φτό­μουν ότι έφταιγα εγώ. Έψαχνα τα λάθη σε εμένα» λέει σήμερα η 28χρονη μιλώ­ντας στη DW.

Με την κόρη της ζει σε ένα κέντρο υπο­στή­ρι­ξης γυναι­κών στην Κολωνία μαζί με πολλές άλλες γυναί­κες που είχαν ίδιες ή παρό­μοιες εμπει­ρίες. Τα κέντρα υπο­στή­ριξη φιλο­ξε­νίας είναι σημα­ντική βοήθεια για αυτές τις γυναί­κες, ωστόσο οι δυνα­τό­τη­τες τους είναι πολύ περιο­ρι­σμέ­νες.

«Σε μια πόλη του ενός εκα­τομ­μυ­ρίου υπάρ­χουν συνο­λικά 20 θέσεις. Στο πρώτο κέντρο υπάρχει χώρος για δέκα γυναί­κες με δώδεκα παιδιά και στο δεύτερο για δέκα γυναί­κες με 14 παιδιά. Για μια πόλη με ένα εκα­τομ­μύ­ριο κατοί­κους αυτό είναι παρά πολύ λίγο» λέει η Χαμίλα Βασίρι εργα­ζό­μενη του συλ­λό­γου «Γυναί­κες στη­ρί­ζουν γυναί­κες» που δια­χει­ρί­ζο­νται τα κέντρα φιλο­ξε­νίας γυναι­κών.

Κέντρα χωρίς χρη­μα­το­δό­τηση

Η χρη­μα­το­δό­τηση των εν λόγω κέντρων, από τα οποία υπάρ­χουν περίπου 350 συνο­λικά στη Γερ­μα­νία, δεν είναι πάντα εύκολη. Τα χρήματα προ­έρ­χο­νται εν μέρει από δωρεές και εν μέρει από τους δήμους και τις κοι­νό­τη­τες.

Μπορεί αρκετές γυναί­κες να μπορούν να μείνουν σε οικο­γε­νειακά και φιλικά τους πρόσωπα ή ακόμη και να βρουν δικό τους σπίτι αλλά ο κίν­δυ­νος να τους εντο­πί­σει ο πρώην σύντρο­φος είναι μεγάλος. Αντί­θετα οι διευ­θύν­σεις των κέντρων φιλο­ξε­νίας γυναι­κών δεν δημο­σιεύ­ο­νται κι έτσι οι γυναί­κες και τα παιδιά τους προ­στα­τεύ­ο­νται.

Στο κέντρο που μένει η Βικτό­ρια βρήκε μια δεύτερη οικο­γέ­νεια όπως λέει: «Η δύναμη που βρήκαμε όλες για να ξεφύ­γουμε από τις βίαιες κατα­στά­σεις μας συνδέει. Εδώ στη­ρί­ζει η μία την άλλη και χτί­ζουμε την αδύναμη ψυχή που κατα­στρά­φηκε από τη βία».

Πηγή: enikonomia.gr