Επιδιωκόμενες συμφωνίες Ερντογάν «α λα Τούρκα» – Γράφει ο I. Kουμπιάδης

Γράφει ο Ιωάννης Σ.

Κου­μπιά­δης, δικη­γό­ρος

Ολες οι επι­διώ­ξεις του Ερντο­γάν, ο οποίος εμφα­νί­ζε­ται να μην ορρωδεί προ ουδενός (Ε.Ε., ΗΠΑ, ΔΙΕΘΝΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ Η ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ Η ΕΝΩΣΕΩΝ ΚΡΑΤΩΝ), αλλά ακά­θε­κτος πιστεύει ότι μπορεί να συνε­χί­ζει καθη­με­ρινά τις παρα­βα­τι­κό­τη­τες και προ­κλη­τι­κό­τη­τες του και την μέχρι σήμερα συνε­χι­ζό­μενη ιταμή ρητο­ρική του, ένα και μονα­δικό στόχο έχουν, να περάσει το ΔΟΓΜΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ, δηλαδή συμ­φω­νίες Α ΛΑ ΤΟΥΡΚΑ ή αλλιώς το δόγμα της “διπλω­μα­τίας της ανα­στά­τω­σης” και της τακτι­κής της διαρ­κούς “φυγής προς τα εμπρός” (της αντι­με­τώ­πι­σης δηλ. κάθε κρίσης με τη δημιουρ­γία μίας νέας).

ΑΣ ΜΗΝ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΜΩΣ ΚΥΡΙΩΣ Σ’ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΧΟ.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΠΟΛΙΤΗ, ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ, ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΩΣ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΟΤΙ «ΕΧΟΥΝ ΓΝΩΣΙΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ» (δηλαδή ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί και επα­γρυ­πνούμε) ΔΙΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΕ ΞΗΡΑ, ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ.

Ο κ. Ερντο­γάν όμως μάλλον «ΛΟΓΑΡΙΑΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΟ» και δεν είναι τυχαία για την περί­πτωση του η φράση ότι «ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΞΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΓΑΜΠΡΟ» (ως γνωστόν η παροι­μιώ­δης αυτή φράση προήλθε από το έθιμο που επέβαλε παλιά να ξυρίσει ο κουρέας πρώτα έναν-έναν τους φίλους του γαμπρού και τελευ­ταίο αυτόν, ο οποίος πλήρωνε και τα έξοδα όλων).

Οι Αρχαίοι Έλληνες μπορεί να χρη­σι­μο­ποιού­σαν και άλλη μια παροι­μιώδη φράση: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέρο­ντες», όμως σήμερα ο δωδε­κα­νη­σια­κός λαός μπορεί άφοβα να πεί: «μη φοβού τον Ερντο­γάν και το βαθύ κράτος της Τουρ­κίας, ιταμώς απει­λού­ντες μας», κι ας τόλμησε ασεβώς και με τα «παπα­γα­λά­κια του», υπουρ­γούς και μη, μεταξύ των όσων ιταμών απειλών καθη­με­ρινά εκτο­ξεύ­ουν και στο­χεύ­ουν στους νησιώ­τες μας, ακόμη και να μας τάξει και να μας δελε­ά­σει και με Ανε­ξαρ­τη­σία των Νησιών μας!!! Σε ποιους; Στους Έλληνες Δωδε­κα­νη­σί­ους!!!

Οι οποίοι με την εκπλή­ρωση της μετά 630 συναπτά έτη και την ελλη­νική γλώσσα αλώβητη δια­τη­ρή­σα­ντες δια­κα­ούς και πολυ­πό­θη­της ενσω­μά­τω­σής μας στον εθνικό κορμό και στο πρώτο άκουσμα του εθνικού μας ύμνου και της έπαρσης της ελλη­νι­κής σημαίας γονα­τί­σαμε όλοι ευλαβώς και όχι μόνο, αλλά τρέξαμε και στα νεκρο­τα­φεία και αναγ­γεί­λαμε στους νεκρούς προ­γό­νους μας το χαρ­μό­συνο γεγονός.

Αλλά θα πρέπει να ενθυ­μού­μεθα, μελε­τώ­ντας την ιστορία μας, ότι και οι Αγγλοι όταν πλέον πήραν υπό τον έλεγχό τους τα Δωδε­κά­νησα, στα λίγα χρόνια που έμειναν, με κάθε τρόπο, αλλά πάντοτε με πλάγια μέσα, σχε­δί­α­ζαν την Αυτο­νο­μία μας, που αν συνέ­βαινε αυτό, θα έμπαι­ναν του­λά­χι­στον όλα τα πλη­σιέ­στερα στην Τουρκία ελλη­νικά νησιά μας στο στόμα του λύκου, αφού για όποιον μελε­τή­σει λίγο περισ­σό­τερο την ιστορία αυτού του τόπου, αυτή ήταν η μόνιμη επι­δί­ωξη των Τούρκων και με τότε καλο­θε­λή­τρια την Αγγλία, η οποία αφού δεν πέτυχε πια να απο­σπά­σει την συναί­νεση των άλλων μεγάλων δυνά­μεων (ΗΠΑ ΚΑΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ) για τα μονίμως στο­χευ­μένα από τη Τουρκία πλη­σιέ­στερα σ’ αυτήν ελλη­νικά νησιά, στο τέλος, επειδή σκό­ντα­φτε στην αντί­δραση και άρνηση των άλλων Μεγάλων Δυνά­μεων, έκαμε τα αδύνατα δυνατά, έστω να απο­δο­θεί στη Τουρκία μονάχα το Καστελ­λό­ριζο, αλλά και εδώ απέτυχε.

Οι Μεγάλες Δυνά­μεις τελικά στη Διά­σκεψη της Ειρήνης των Παρι­σίων, τον Φεβρουά­ριο του 1947 ενέ­κρι­ναν, έστω ακόμη και για τα δικά τους γεω­πο­λι­τι­κο­στρα­τη­γικά συμ­φέ­ρο­ντα, μετά και την απρό­σμενη θετική στάση, δια του υπουρ­γού Μολότωφ, της Ρωσίας και ενώ­θη­καν όλα τα Δωδε­κά­νησα με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα και -εννοείται- του Καστελ­λο­ρί­ζου συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου.

Έτσι δε, εκπλη­ρώ­θηκε ο αιώνιος διακαής πόθος μας και φυσικά βοήθησε και το γεγονός ότι η χώρα μας συμ­με­τείχε και συγκα­τα­λέ­γετο ανάμεσα στις νικη­φό­ρες συμ­μα­χι­κές δυνά­μεις του β’ Παγκο­σμίου πολέμου και αυτό συνε­τέ­λεσε στο να συμπλη­ρώ­σει η χώρα μας τα γεω­γρα­φικά της όρια, έστω με την ένωση μόνο της Δωδε­κα­νή­σου, χωρίς να κατα­στεί τότε δυνατό να εκπλη­ρω­θεί και να γίνει δεκτό και τα άλλο δίκαιο ενω­σιακό αίτημα-πόθος της μητέρας Πατρί­δας μας και για την Κύπρο.

Σήμερα, τελειώ­νο­ντας αυτό το μικρό γράφημά μου, αφού θα ακο­λου­θή­σουν και επόμενα, μπο­ρούμε να πούμε εν πλήρει συνει­δή­σει ότι υπάρχει η ανέ­κα­θεν σε κάθε κρίσιμη στιγμή εθνική αρραγής συνοχή και ενότητα, κι ας γκρι­νιά­ζουν όσοι κομ­μα­τι­κοί δημο­σιο­λο­γού­ντες πολι­τευό­με­νοι ή μη, οι οποίοι δεν θέλουν ετούτες τις κρί­σι­μες για το έθνος ώρες να μην ξεχνούν την παλιά τους τέχνη του αστόχως και ακαίρως στο­χεύ­ειν σε κάθε προ­φο­ρικό ή γραπτό λόγο τους, εκτός από τον ιταμό Ερντο­γάν και τον κομματικό-συνήθως τον κυβερ­νώ­ντα – αντί­παλο!!!