ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Σταφύλια εξαιρετικής ποιότητας έφερε ο φετινός τρύγος των αμπελώνων της Ρόδου

news room 5 λεπτά ανάγνωση
κρασί

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Εξαι­ρε­τι­κής ποιό­τη­τας οινο­στά­φυλα απέ­δω­σαν οι αμπε­λώ­νες της Ρόδου στο φετινό τρύγο που πια διάγει τις τελευ­ταίες του ημέρες για φέτος.

Ο καλός καιρός της περα­σμέ­νης Άνοιξης, η απουσία θερινών βρο­χο­πτώ­σεων και το δροσερό μελτέμι δια­μόρ­φω­σαν ιδα­νι­κές συν­θή­κες για τα στα­φύ­λια, που κατά κοινή ομο­λο­γία είναι τα καθα­ρό­τερα από όσα έχουν τρυ­γη­θεί τα τελευ­ταία χρόνια. Αυτό σημαί­νει ότι το 2020 θα εγγρα­φεί ως μια ποιο­τική χρονιά για το ροδί­τικο κρασί.

«Έχουμε μια πολύ καλή χρονιά, ειδικά στις λευκές ποι­κι­λίες, με καθαρά στα­φύ­λια, χωρίς σαπίλες, με καλή ωρι­μό­τητα και καλούς βαθμούς. Είναι σπάνιο το φαι­νό­μενο να έχουμε τέτοιους καρπούς» δήλωσε προς τη «δημο­κρα­τική» ο οινο­λό­γος της «Έμερυ» Στέργος Χατζη­σάβ­βας. Ο ίδιος, υπη­ρε­τεί τη συγκε­κρι­μένη θέση για περισ­σό­τερα από 30 χρόνια, γι’ αυτό και η εμπει­ρία του προσ­δί­δει ακόμα μεγα­λύ­τερη βαρύ­τητα στη δια­πί­στωσή του αυτή.

Ξεκί­νησε η ζύμωση

Αθήρι, Μαν­δη­λα­ριά (ή Αμορ­γιανό), Μοσχάτο, Merlot, Syrah, Cabernet Sauvignon είναι οι ποι­κι­λίες που κυριαρ­χούν στη Ρόδο. Για όλες έχει ξεκι­νή­σει η δια­δι­κα­σία της ζύμωσης και αυτή θα συνε­χι­στεί μέχρι το τέλος του Σεπτέμ­βρη. Είναι η εποχή του μούστου και των χημικών αντι­δρά­σεων που πλου­τί­ζουν το κρασί με αρώματα φρούτων και μια ολό­κληρη παλέτα γεύσεων γεμάτες τανίνες.

Οι μετρή­σεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στα στα­φύ­λια της Ρόδου απο­τυ­πώ­νουν γενικά καλές βαθ­μο­λο­γίες. Στις λευκές ποι­κι­λίες, όπου ο κύκλος της ζύμωσης έχει ολο­κλη­ρω­θεί, φαί­νε­ται ότι ο τίτλος σακ­χά­ρων κυμαί­νε­ται γύρω από τους 11,5 βαθμούς (Be) και φυσιο­λο­γι­κές οξύ­τη­τες. Το Αθήρι, και φέτος, απέ­δειξε πόσο σπου­δαία και σταθερή ποι­κι­λία είναι.

Σε ό,τι αφορά τα ερυθρά στα­φύ­λια, οι δείκτες σακ­χά­ρων φτάνουν σε υψη­λό­τε­ρους βαθμούς, γύρω από τους 12,5 be, ενώ σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις μετρή­θη­καν τίτλοι 14 Be.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι οι δείκτες αυτοί απο­τυ­πώ­νουν μόνο τη γενική εικόνα και προ­κύ­πτουν από τις μετρή­σεις που έχουν κάνει οι οινο­λό­γοι. Η δια­φο­ρο­ποί­ηση από οινο­ποιείο σε οινο­ποιείο της Ρόδου μπορεί να παρου­σιά­ζει σημα­ντι­κές απο­κλί­σεις σε βαθμούς και οξύ­τη­τες και αυτές οφεί­λο­νται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο οι οινο­ποιοί επι­λέ­γουν τα στα­φύ­λια που αγο­ρά­ζουν.

Μια μικρή ιστορία

Παλαιό­τερα, στα αμπε­λουρ­γικά χωριά της Ρόδου, η εποχή λήξης του τρύγου συνο­δευό­ταν από γιορτές, μου­στα­λευ­ριά, κρασί παλαιάς εσο­δείας και γλέντι στις πλα­τείες. Οι γυναί­κες έβγαζαν το μαντήλι από το κεφάλι και το έπιαναν στο χέρι, για χορό συρτό. Έδιναν έτσι μια νοητή συνέ­χεια του αμπε­λώνα προς τον οικισμό, σε μια άρρηκτη σχέση εξάρ­τη­σης, αλλά και φρο­ντί­δας. Η κοι­νό­τητα φρό­ντιζε τους αμπε­λώ­νες και οι αμπε­λώ­νες την κοι­νό­τητα.

Τα έσοδα από τον τρύγο για τους κατοί­κους των Φανών, Καλα­βάρ­δων, Εμπωνα, και Αρχαγ­γέ­λου ήταν τέτοια ώστε οι οικο­γέ­νειες εξα­σφά­λι­ζαν την κάλυψη μεγάλου μέρους των ετήσιων αναγκών τους. Για τις ανάγκες του τρύγου χρεια­ζό­ταν μεγάλος αριθμός εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, κυρίως για να τηρηθεί η ανάγκη τα στα­φύ­λια γρήγορα να φύγουν από το αμπέλι, να οδη­γη­θούν στα σημεία ζύγισης κι από εκεί στην Cair ή στην Emery. Το μεγάλο ζητού­μενο ήταν να μην κατα­πο­νη­θεί ο καρπός τους. Για το λόγο αυτό ήταν συχνό το φαι­νό­μενο να μετα­κι­νού­νται κάτοι­κοι από διάφορα χωριά προς τις περιο­χές της συγκο­μι­δής ώστε ο τρύγος να ολο­κλη­ρω­θεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Μέχρι εκείνη την περίοδο, η ποιό­τητα και η γεύση του κρασιού ρυθ­μι­ζό­ταν στο χωράφι, εν αντι­θέ­σει με τον σύγ­χρονο οίνο που δέχεται μεγα­λύ­τερη τεχνική υπο­στή­ριξη προ­κει­μέ­νου να απο­δώ­σει συγκε­κρι­μέ­νες γεύσεις και αρώματα.

Όλα αυτά μέχρι και τα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’80 απο­τε­λού­σαν την πραγ­μα­τι­κό­τητα στα χωριά της Ρόδου.

Όλα άλλαξαν όταν τα ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα οδή­γη­σαν σε εκτε­τα­μέ­νες ανα­μπε­λώ­σεις, εκρί­ζωση τοπικών ποι­κι­λιών (κυρίως της Μαν­δη­λα­ριάς) και αντι­κα­τά­στασή τους με άλλες, βελ­τιω­τι­κές – εισα­γω­γής. Και­νού­ρια ονόματα έφτασαν στα αμπέλια της Ρόδου. «Καμπερνέ» (Cabernet Sauvignon) και «Γκρενάζ» (Grenache Rouge) φυτεύ­θη­καν παντού, παρότι η ανάγκη γι’ αυτά τα κλήματα ήταν περιο­ρι­σμένη. Οι παρα­γω­γοί πεί­σθη­καν ότι φυτεύ­ο­ντας αυτές τις ποι­κι­λίες θα μπο­ρού­σαν να επι­τύ­χουν καλύ­τε­ρες τιμές πώλησης. Εκείνα τα χρόνια δεν βρέθηκε ένας αρμό­διος να πει στους αγρότες ότι οι βελ­τιω­τι­κές ποι­κι­λίες επι­τυγ­χά­νουν μεν καλύ­τε­ρες τιμές, όμως η στρεμ­μα­τική τους απόδοση είναι ελά­χι­στη.

Ετσι, όσοι έπεσαν στην παγίδα φύτευ­σης βελ­τιω­τι­κών ποι­κι­λιών, στη συνέ­χεια είδαν την παρα­γωγή τους να υπο­πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται και μαζί με αυτήν και τα εισο­δή­ματά τους.

Το τελικό χτύπημα δόθηκε μέσα από τα ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα ορι­στι­κής εκρί­ζω­σης των αμπε­λώ­νων. Τα χωράφια που ήταν γεμάτα κλήματα μεγάλης ηλικίας, μαζί με εκείνα των νέων ποι­κι­λιών, χάθηκαν ορι­στικά.

Η παρα­γωγή στα­φυ­λιού στη Ρόδο στη δεκα­ε­τία του ’80 έφτανε τους 18.000 τόνους. Σήμερα, μετά βίας φτάνει τους 4000 τόνους.

Μία από τις φωτο­γρα­φίες που συνο­δεύ­ουν το ρεπορ­τάζ είναι από το αρχείο του γεω­πό­νου Γιάννου Ελε­νί­τσα και έχει απα­θα­να­τί­σει τη φόρτωση κοφι­νιών γεμάτων λευκά στα­φύ­λια σε καρότσα ενός τρακτέρ. Η φωτο­γρα­φία είχε ληφθεί στη δεκα­ε­τία του ’80 στον Αρχάγ­γελο και το τρακτέρ με την καρότσα φορ­τω­μένη θα έπαιρνε το δρόμο για το τότε εργο­στά­σιο της CAIR στην περιοχή όπου σήμερα βρί­σκε­ται η μαρίνα Ρόδου.

Ξημε­ρώ­νει και­νού­ρια εποχή για το κρασί

«Παρα­τη­ρούμε τα τελευ­ταία χρόνια μια καλή στροφή της κοι­νω­νίας προς το κρασί» δήλωσε προς τη «δημο­κρα­τική» ο επι­χει­ρη­μα­τίας και παρα­γω­γός οίνου κ. Βαγ­γέ­λης Τατάκης. «Ο κόσμος αναζητά το καλό κρασί, κυρίως οι νέοι της Ρόδου το ζητούν, θέλουν να μάθουν για τις ποι­κι­λίες, ξέρουν να συν­δυά­ζουν τις γεύσεις και αυτό είναι πολύ θετικό».

Επι­πρό­σθετα, σήμερα στη Ρόδο υπάρ­χουν πολλά μικρά οινο­ποιεία, που δίνουν εξαι­ρε­τι­κές ετι­κέ­τες κρασιού. Αρκετά από αυτά έχουν πίσω τους πολυετή ιστορία, κυρίως στον Εμπωνα, στα Απόλ­λωνα και στον Θεολόγο. Δυστυ­χώς, οι παρα­γω­γοί από τις Φάνες που σήμερα έχουν στο νησί τη μεγα­λύ­τερη παρα­γωγή στα­φυ­λιού, στο χωριό όπου λει­τούρ­γησε το πρώτο εργο­στά­σιο της CAIR, δεν έχουν κατα­φέ­ρει να δημιουρ­γή­σουν μια δική τους ετικέτα κρασιού.

Παρόλα αυτά, υπάρχει πάντοτε χρόνος και η ζήτηση δημιουρ­γεί κίνητρα. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό και ενθαρ­ρυ­ντικό το γεγονός της εκ νέου καλ­λιέρ­γειας μιας παλιάς γηγε­νούς (νησιώ­τι­κης) ποι­κι­λίας αμπέλου. Το «Μαυ­ρα­θήρι», κυρίως γνωστό στη Σαντο­ρίνη, επα­νεμ­φα­νί­σθηκε στις πλαγιές του Ατά­βυ­ρου και φέτος έδωσε την πρώτη του παρα­γωγή. Ως κρασί θα το κυκλο­φο­ρή­σει η Emery. Την ίδια στιγμή η CAIR ετοι­μά­ζει νέες γεύσεις, το ίδιο και ο Τατάκης, ο Καμπι­λαυ­κάς, ο Αλε­ξαν­δρής, ο Κου­νά­κης, ο Πασ­σά­λης στη Θολό, ο Πιπέρης στ’ Απόλ­λωνα και τόσοι άλλοι που δου­λεύ­ουν με μεράκι για την παρα­γωγή του θείου αυτού δώρου. Είναι πια βέβαιο· ξημε­ρώ­νει μια και­νού­ρια εποχή για το νησί.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.