Α-τυπος και υπογραμμός: Οφειλόμενη τιμή

Στη διάρ­κεια της ζωής μας συ­να­ντιό­μα­στε με πολ­λούς αν­θρώ­πους. Συ­να­να­στρε­φό­μα­στε μαζί τους, είτε για μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα είτε για με­γά­λο. Κά­ποιοι μέ­νουν, κά­ποιοι κα­τε­βαί­νουν από το τρένο της δια­δρο­μής μας.

Ση­μα­σία έχει, τι έχει να προ­σφέ­ρει ο κάθε άν­θρω­πος, και τι έχεις να του προ­σφέ­ρεις εσύ. Προ­φα­νώς όχι υλικά αγαθά. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι, που μπο­ρεί να συ­να­να­στρα­φή­κα­με για λίγο μαζί τους κι όμως να μας έδω­σαν τόσα πολλά, που θα έχου­με να πο­ρευό­μα­στε για μια ζωή και το αντί­στρο­φο.

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Δη­μη­τρί­ου της Αστό­ριας, είχα την τύχη να συ­να­ντή­σω των πα­τέ­ρα Βα­σί­λειο Λούρο. Έναν νέο άν­θρω­πο, σεμνό, τα­πει­νό, πράο, μει­λί­χιο με λόγο κα­θη­λω­τι­κό. Η πόρτα του γρα­φεί­ου του είναι πάντα ανοι­χτή όπως και η αγκα­λιά του για όσους ζη­τούν την συμ­βου­λή και τη βο­ή­θειά του.

Ο πα­τέ­ρας Βα­σί­λειος Λού­ρος, με μια πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα προ­σω­πι­κή ιστο­ρία η οποία δεν ήθελε να δη­μο­σιο­ποι­η­θεί γιατί δεν επι­θυ­μεί να προ­βλη­θεί ο ίδιος αλλά μόνο το έργο της εκ­κλη­σί­ας, με δέ­χθη­κε στο γρα­φείο του χωρίς να με γνω­ρί­ζει, παρά το φορ­τω­μέ­νο του πρό­γραμ­μα, «γιατί αφού μου ζη­τή­σα­τε να σας μι­λή­σω για την εκ­κλη­σία, δεν θα ήταν σωστό να μην ανοί­ξω την πόρτα».

Στη διάρ­κεια της συ­νά­ντη­σης, ήταν αδύ­να­τον να λει­τουρ­γή­σω ως δη­μο­σιο­γρά­φος θέ­το­ντας ερω­τή­μα­τα για τον ρόλο της εκ­κλη­σί­ας στην ομο­γε­νεια­κή πα­ροι­κία και το ση­μα­ντι­κό έργο που επι­τε­λεί, που ήταν και ο αρ­χι­κός σκο­πός της επί­σκε­ψής μου. Προ­τί­μη­σα να ακού­σω τον κα­θη­λω­τι­κό λόγο του, που πόρρω απεί­χε από οποιασ­δή­πο­τε μορ­φής κή­ρυγ­μα, με την έν­νοια που όλοι γνω­ρί­ζου­με.

Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας ο ιε­ρέ­ας Βα­σί­λειος Λού­ρος, ένας άν­θρω­πος στη δική μου ηλι­κία, ει­λι­κρι­νής, συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος και ρε­α­λι­στής, με κέρ­δι­σε πρω­τί­στως ως (συν)άν­θρω­πος και μου έδωσε να κα­τα­λά­βω πώς πρέ­πει να είναι οι ιε­ρείς που θέ­λουν να στέ­κο­νται δίπλα στους πι­στούς και πόσο ση­μα­ντι­κός είναι ο ρόλος τους.

Προ­φα­νώς, εί­χα­με μια συ­ζή­τη­ση που δεν μπο­ρεί να δη­μο­σιο­ποι­η­θεί, όχι μόνο για το πε­ριε­χό­με­νό της, όσο και για το βα­θύ­τε­ρο νόημά της… Γιατί δεν θα μπο­ρού­σα να απο­τυ­πώ­σω στο χαρτί ούτε τον τόνο της φωνής του, ούτε την έκ­φρα­ση του προ­σώ­που του, ούτε τις κι­νή­σεις των χε­ριών του.

Αυτό όμως που μπορώ να κα­τα­θέ­σω είναι πως σί­γου­ρα ο πα­τέ­ρας Βα­σί­λειος Λού­ρος, απο­τε­λεί «φάρο» για τους Ελ­λη­νες της Νέας Υόρ­κης και της ομο­γέ­νειας, και θα πρέ­πει να απο­τε­λεί πα­ρά­δειγ­μα για άλ­λους ιε­ρείς, που ίσως έχουν αντι­λη­φθεί λάθος το ρόλο τους και τον προ­ο­ρι­σμό τους.

Στη διάρ­κεια της σύ­ντο­μης συ­νά­ντη­σής μας, πήρα πάρα πολλά, από έναν άν­θρω­πο, έναν ιερέα, που άξια είναι εκ­πρό­σω­πος Του Κυ­ρί­ου.

Η προ­σω­πι­κή αυτή εμπει­ρία δη­μο­σιο­ποιεί­ται μόνο και μόνο, ως οφει­λό­με­νη τιμή στο πρό­σω­πό του και στο έργο που επι­τε­λεί συ­νο­λι­κά αλλά και για τον κάθε ένα άν­θρω­πο ξε­χω­ρι­στά, αλλά κι επει­δή μάς λεί­πουν τέ­τοιοι ιε­ρείς από την εκ­κλη­σία. Ιε­ρείς που επι­τε­λούν λει­τούρ­γη­μα, που βρί­σκο­νται στη θέση τους από κα­θα­ρή επι­λο­γή και με από­λυ­τη συ­νεί­δη­ση για τον ρόλο τους. Που φέρ­νουν κοντά στην εκ­κλη­σία τους πι­στούς και που κά­νουν πιο ισχυ­ρή την πίστη των αν­θρώ­πων απέ­να­ντι όχι μόνο στον Θεό αλλά και στους αν­θρώ­πους…