Δ.Γάκης: “Γιατί ρε Μπάμπη;”

Άδεια­σαν όλα μέσα μου όταν άκου­σα μέσα σε λυγ­μούς τον Κώστα τον αδερ­φό του Μπά­μπη Σαρρή να μου ανα­κοι­νώ­νει ότι ο Μπά­μπης μας «έφυγε».

Είναι απί­στευ­το, αδια­νό­η­το ο κα­λύ­τε­ρος άν­θρω­πος που γνώ­ρι­σα να μας εγκα­τα­λεί­πει. Για πρώτη φορά μας εγκα­τα­λεί­πει αυτός που ήταν πάντα κοντά μας, δίπλα μας, το στή­ριγ­μα μας. Γιατί ρε φίλε;

Το μυαλό γύ­ρι­σες 40 χρό­νια πίσω όταν τον πρω­το­γνώ­ρι­σα και αρ­χί­σα­με να δί­νου­με μαζί την μάχη για την αλ­λα­γή της κοι­νω­νί­ας. Όταν ενώ­σα­με τα όνει­ρα μας για το πως θέ­λα­με να να κά­να­με τον κόσμο κα­λύ­τε­ρο. Ο Μπά­μπης δεν ήταν μόνο ένας αγνός αγω­νι­στής, ιδε­ο­λό­γος. Ήταν κυ­ρί­ως ένας άν­θρω­πος γε­μά­τος αγάπη, συ­μπό­νια, αλ­λη­λεγ­γύη. Ηταν απί­στευ­τα τα απο­θέ­μα­τα ψυχής που διέ­θε­τε, ήταν ανε­ξά­ντλη­τη η δο­τι­κό­τη­τα του. Το με­γά­λο παιδί, ο με­γά­λος φίλος, ο με­γά­λος πα­τέ­ρας για πολ­λούς απο εμάς στον οποί­ον προ­σφεύ­γα­με για να λύ­σου­με τα προ­βλή­μα­τα μας. Ατέ­λειω­τες ώρες κου­βέ­ντας, ατέ­λειω­τες. Με­γά­λη ευαι­σθη­σία. Δεν υπήρ­χε άν­θρω­πος που ο Μπά­μπης να τον απο­φεύ­γει. Ήταν με όλους κοντά πραγ­μα­τι­κά ήταν σε όλους δίπλα. Μια με­γά­λη ευαι­σθη­σία που είχε δη­μιουρ­γη­θεί στα παι­δι­κά του χρό­νια, στην οι­κο­γέ­νειά του, στη δια­δρο­μή της ψυ­χι­κής του δια­μόρ­φω­σης. Έχασε γρή­γο­ρα τη μη­τέ­ρα του. Ο παπα-Σαρ­ρής τα έκανε όλα τέ­λεια. Κα­τά­φε­ρε να με­γα­λώ­σει τρία αγό­ρια και μία κόρη και να δια­μορ­φώ­σει τέσ­σε­ρις υπέ­ρο­χους αν­θρώ­πους. Τον γνώ­ρι­σα τον Μπά­μπη όταν πρω­το­ήρ­θα στη Ρόδο τότε μέσα από το κομ­μου­νι­στι­κό κόμμα στην παρέα του Γιαν­νε­ζου του Νι­κο­λά­ου του Ψα­ρο­λο­γά­κη του Μαυ­ρου­δή στον ΟΤΕ. Δε σε κέρ­δι­ζαν απλά, σε κα­τα­κτού­σαν αυτοί οι Άν­θρω­ποι.

Μια άδολη δια­δρο­μή γε­μά­τη όνει­ρα, πάλη αλλά και κέφι παρέα και ψυ­χι­κό δέ­σι­μο 40 χρό­νια κοντά. Ήταν έκ­πλη­κτη η δυ­να­τό­τη­τα και ικα­νό­τη­τα του Μπά­μπη να κάνει φί­λους, να τους δίνει αλλά και εκεί­νοι να του δί­νουν τα πάντα. Φί­λους δυ­να­τούς, αδερ­φούς απο επι­λο­γή. Κου­ρά­γιο Νίκο.

Συν­δι­κα­λι­στής στον ΟΤΕ, στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο, στους συ­ντα­ξιού­χους πρό­σφα­τα μα κυ­ρί­ως συν­δι­κα­λι­στής της ζωής.

Το απο­κού­μπι όλων μας για όλα τα προ­βλή­μα­τα μας. Ανα­ρω­τιό­μουν πολ­λές φορές πως άντε­χε να μας ντα­ντεύ­ει όλους. Ήταν ο κα­λύ­τε­ρος ο πιο βαθύς μου φίλος ο Μπά­μπης. Με­γά­λη απώ­λεια. Δεν ξέρω αν μπο­ρέ­σω να ξα­να­γε­μί­σω το μέσα μου, ξέρω όμως ότι ποτέ δεν θα τον ξε­χά­σω τον Μπα­μπί­νο.

Μία μαύρη τρύπα η απώ­λεια του Μπά­μπη για την κοι­νω­νία της Ρόδου που απορ­ρο­φά ένα με­γά­λο κομ­μά­τι του συ­ναι­σθη­μα­τι­σμού μας.

Δεν ξέρω τι μπορώ να πω στην Μο­σχού­λα, την αγα­πη­μέ­νη του σύ­ντρο­φο και στα αγα­πη­μέ­να του αδέρ­φια τον Κώστα τον Αντώ­νη και την Άρ­τε­μις, σί­γου­ρα ενώνω τον βαθύ πόνο μου με το δικό τους. Στο τα­ξί­δι του ο Μπά­μπης παίρ­νει ένα με­γά­λο κομ­μά­τι της καρ­διάς μας.

Δη­μή­τρης Γάκης