Πρόταση – ψήφισμα του ΠΑΜΕ στο Εργατικό Κέντρο Ρόδου

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ (Π.Α.ΜΕ) ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΤΟΥ ΕΚΡ

Κατα­θέ­τουμε ψήφισμα και καλούμε την πλειο­ψη­φία του ΕΚΡ να καταγ­γεί­λει την δικα­στική απόφαση, που κατα­δί­κασε 24 αγω­νι­στές εργάτες χαλυ­βουρ­γούς, σαν μια προ­α­πο­φα­σι­σμένη ενέρ­γεια, που στρέ­φε­ται ενάντια στο δικαί­ωμα της απερ­γίας και στο­χεύει στην κατα­στολή των εργα­τι­κών και λαϊκών αγώνων.

«Συνά­δελ­φοι.

Μπροστά στην οργά­νωση της Πρω­το­μα­γιά­τι­κης Απερ­γίας πρέπει να πάρουμε συγκε­κρι­μέ­νες απο­φά­σεις που θα στο­χεύ­ουν τον πραγ­μα­τικό αντί­παλο, που δεν είναι άλλος από την δικτα­το­ρία των Μονο­πω­λίων της ΕΕ και των άλλων καπι­τα­λι­στι­κών κρατών –ενώσεων.

Είναι επι­στη­μο­νικά ασυμ­βί­βα­στη η θέση της ΓΣΕΕ που θέλει τους εργάτες και τις εργά­τριες στο μαντρί της ΕΕ και ταυ­τό­χρονα να ζουν χωρίς ανεργία, χωρίς σμπα­ρα­λια­σμέ­νες εργα­σια­κές σχέσεις, με Συλ­λο­γι­κές Συμ­βά­σεις Εργα­σίας, με το δικαί­ωμα στην Απεργία. Η ΓΣΕΕ ουδέ­ποτε κατα­δί­κασε αλλά αντί­θετα με ευλά­βεια υπη­ρέ­τησε και εξα­κο­λου­θεί να υπη­ρε­τεί μέσα από Ευρω­ε­νω­σιακά προ­γράμ­ματα (ΙΝΕ –ΓΣΕΕ)το Μνη­μό­νιο των Μνη­μο­νίων από το 1992, το Οικο­νο­μικό Σύνταγμα της ΕΕ, δηλ. την Συνθήκη του Μάα­στριχτ.

Μέσα στην παρα­τε­τα­μένη βαθιά καπι­τα­λι­στική κρίση η ΕΕ και τα κόμματα που την υπη­ρε­τούν εξει­δι­κεύ­ο­ντας τις απο­φά­σεις όλα αυτά τα χρόνια προ­χω­ρούν πιο απο­φα­σι­στικά και φορ­τώ­νουν μέρα με την ημέρα χωρίς τελειωμό ασήκωτα τα βάρη στην εργα­τική τάξη και τα λαϊκά στρώ­ματα, όπως με τη «Στρα­τη­γική Ευρώπη 2020», το «Σύμφωνο για το ευρώ+», το «Δημο­σιο­νο­μικό Σύμφωνο», την «Ενι­σχυ­μένη Οικο­νο­μική Δια­κυ­βέρ­νηση» και το «Ευρω­παϊκό Εξάμηνο».

Τους σιδε­ρέ­νιους μηχα­νι­σμούς δηλαδή των διαρκών μνη­μο­νίων και της συνε­χούς μείωσης του «κόστους εργα­σίας ανά μονάδα προ­ϊ­ό­ντος», που από την 1-1-2014 γενι­κεύ­τη­καν για όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ.Τ αντερ­γα­τικά μέτρα της ΕΕ, που ψήφισαν οι πολι­τι­κοί εκπρό­σω­ποι του κεφα­λαίου στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο (14 – 17 Απρίλη 2014), στην τελευ­ταία συνε­δρί­ασή του πριν τις ευρω­ε­κλο­γές, περι­λαμ­βά­νο­νται 115 αντι­λαϊκά νομο­θε­τικά κείμενα, οδηγίες, κανο­νι­σμοί, εκθέ­σεις και ψηφί­σματα για την ενί­σχυση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας των ευρω­ε­νω­σια­κών μονο­πω­λίων μέσα από την ένταση της εκμε­τάλ­λευ­σης της εργα­τι­κής τάξης και των λαϊκών στρω­μά­των.

Στο οπλο­στά­σιο τους έχουν μια σειρά από κοι­νο­τι­κές οδηγίες κατά παραγ­γε­λία την επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων της ΕΕ, όπως την οδηγία για την «από­σπαση εργα­ζο­μέ­νων στα πλαίσια παροχής υπη­ρε­σιών – 96/71/EK» [COM (2012) 0131], καταρ­γώ­ντας στην πράξη τους όποιους περιο­ρι­σμούς στις επι­χει­ρή­σεις να επι­λέ­γουν σαν έδρα τους χώρες με κατα­κρε­ουρ­γη­μένα δικαιώ­ματα με τσα­κι­σμένα μερο­κά­ματα και μισθούς , κατεύ­θυνση που υπα­γο­ρεύ­ται και από το «Σύμφωνο για το Ευρώ» καθώς και την Απόφαση του Συμ­βου­λίου για την «τριμερή σύνοδο κορυφής» [COM (2013) 0740 -31.10.2013].

Συνά­δελ­φοι. Τα νέα μαζί με τα παλιά αντερ­γα­τικά τερα­τουρ­γή­ματα συν­δέ­ο­νται άμεσα με την οδηγία για την απε­λευ­θέ­ρωση παροχής υπη­ρε­σιών στην εσω­τε­ρική αγορά (γνωστή και ως «οδηγία Μπολ­κε­στάιν») και τις απο­φά­σεις του Ευρω­δι­κα­στη­ρίου στις υπο­θέ­σεις «Viking Line» (υπόθεση C-438/05 της 11/12/2007) και «Laval» (υπόθεση C-341/05 της 18/12/2007).

Θυμί­ζουμε ότι με την «οδηγία Μπολ­κε­στάιν» καταρ­γεί­ται κάθε «εθνικό εμπόδιο» για την εγκα­τά­σταση των επι­χει­ρή­σεων και την παροχή υπη­ρε­σιών σε οποιο­δή­ποτε κράτος – μέλος της ΕΕ. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα οι απο­φά­σεις των δικα­στη­ρίων της ΕΕ που έκριναν παρά­νο­μες τις απερ­γίες των συν­δι­κά­των των Φιν­λαν­δών ναυ­τερ­γα­τών και των Σουηδών οικο­δό­μων, επειδή παρα­βιά­ζουν τη «θεμε­λιώδη ελευ­θε­ρία» που κατο­χυ­ρώ­νουν οι Συν­θή­κες της ΕΕ, την ελευ­θε­ρία κίνησης του κεφα­λαίου.

Δεν στα­μα­τούν μόνον στην ψήφιση πλειά­δας αντερ­γα­τι­κών μέτρων, αλλά με κάθε τρόπο προ­σπα­θούν να απλωθεί σιγή νεκρο­τα­φείου στο σύνολο της εργα­τι­κής τάξης της ΕΕ με το χτύπημα του απερ­για­κού δικαιώ­μα­τος και την κατάρ­γηση των ΣΣΕ (εθνικών – σε όποια κράτη-μέλη υπάρ­χουν – και κλα­δι­κών).

Με τον «Κανο­νι­σμό Μόντι ΙΙ», η κάθε απεργία πρέπει να σέβεται τις οικο­νο­μι­κές ελευ­θε­ρίες κίνησης του κεφα­λαίου, που καθιέ­ρωσε η Συνθήκη του Μάα­στριχτ, ενώ υπο­χρε­ώ­νει τα κράτη – μέλη να ενη­με­ρώ­νουν τα άλλα κράτη – μέλη των οποίων οι επι­χει­ρή­σεις τους θίγο­νται από μία απερ­γιακή κινη­το­ποί­ηση, καθώς και την Επι­τροπή για τα μέτρα που παίρ­νουν ή που σκο­πεύ­ουν να πάρουν για να στα­μα­τή­σουν την απεργία, όταν θίγει τις οικο­νο­μι­κές ελευ­θε­ρίες του κεφα­λαίου.

Συνά­δελ­φοι. Για την επι­τυ­χία αυτών των αντερ­γα­τι­κών μέτρων που στο­χεύ­ουν στην ενί­σχυση των ευρω­παϊ­κών μονο­πω­λίων έχει θέση και ρόλο πολύ σημα­ντικό απέ­να­ντι στις σύγ­χρο­νες λαϊκές ανάγκες ,που αφορούν την μόνιμη και σταθερή, το δικαί­ωμα στην πρό­σβαση για την απο­κλει­στικά δωρεάν χωρίς επι­χει­ρη­μα­τική δράση Υγεία, Πρόνοια, Περί­θαλψη, παροχή Φαρ­μά­κου, Παιδεία, το δικαί­ωμα στην ξεκού­ραση και τον Πολι­τι­σμό, την Κατοι­κία, καθώς και την αντι­με­τώ­πιση της παροχής στο Νερό την Ενέρ­γεια και τις Μετα­φο­ρές σαν κοι­νω­νικά αγαθά και όχι σαν πανά­κριβα εμπο­ρεύ­ματα, η εργα­τική αρι­στο­κρα­τία των Ευρω­παϊ­κών Συν­δι­κά­των – ETUC/CES, ο «κοι­νω­νι­κός εται­ρι­σμός»». Ηδη, από τις 14-12-1970, με την Απόφαση 70/532/ΕΟΚ, η τότε ΕΟΚ είχε καθιε­ρώ­σει τη λεγό­μενη «μόνιμη επι­τροπή απα­σχό­λη­σης», ως «το κατάλ­ληλο φόρουμ για τις δια­βου­λεύ­σεις με τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους».

Με την απόφαση 2003/174/ΕΚ της 6ης Μάρτη 2003 θεσπί­στηκε η «τρι­με­ρής κοι­νω­νική σύνοδος κορυφής», που επι­ση­μο­ποί­ησε τις άτυπες συνε­δριά­σεις μεταξύ των οργα­νώ­σεων των εργο­δο­τών, της εργα­τι­κής αρι­στο­κρα­τίας και των οργάνων της ΕΕ. Με την ψήφιση στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο στις 15 Απρίλη 2014, από το μεγάλο συνα­σπι­σμό των κομ­μά­των του κεφα­λαίου, της Από­φα­σης του Συμ­βου­λίου για την «τριμερή σύνοδο κορυφής», η «τρι­με­ρής» απο­τε­λεί επίσημο όργανο της ΕΕ, στο οποίο συμ­με­τέ­χουν ο πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου, η Προ­ε­δρία του Συμ­βου­λίου και οι δύο επό­με­νες Προ­ε­δρίες, η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, η ένωση των καπι­τα­λι­στών, η Συνο­μο­σπον­δία Ευρω­παϊ­κών Επι­χει­ρή­σεων «BUSINESSEUROPE» και η Ευρω­παϊκή Συνο­μο­σπον­δία Συν­δι­κά­των ETUC-CES, όπου συμ­με­τέ­χει και ο ντόπιος εργο­δο­τι­κός – κυβερ­νη­τι­κός συν­δι­κα­λι­σμός, παλιός και νέος, οι πλειο­ψη­φίες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Να τι πρέπει λοιπόν να απο­κα­λυ­φθεί στα μάτια της εργα­τι­κής τάξης της χώρας μας . Ότι δηλ. οι κυβερ­νή­σεις της λυκο­συμ­μα­χίας της ΕΕ και των Μονο­πω­λίων της δεν είναι μόνες στον αγώνα δρόμου που έχουν ξεκι­νή­σει εδώ και δεκα­ε­τίες στο όνομα της Αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας , αλλά έχουν βαστάζο και πιστό υπηρέτη τον εργο­δο­τικό – κυβερ­νη­τικό συν­δι­κα­λι­σμό σε ευρω­ε­νω­σιακό και εθνικό επίπεδο με τις αντί­στοι­χες οργα­νώ­σεις της Ευρω­παϊ­κής Συνο­μο­σπον­δίας Συν­δι­κά­των, για τη χει­ρα­γώ­γηση της εργα­τι­κής τάξης, την καλ­λιέρ­γεια του «κοι­νω­νι­κού εται­ρι­σμού», την παρά­δοση της εργα­τι­κής τάξης στους καπι­τα­λι­στές, το χτύπημα του ταξικού εργα­τι­κού κινή­μα­τος.

Αυτό τέλος που βγάζει μάτι,εκτός αν κάποιος για δικούς του λόγους εθε­λο­τυ­φλεί και για αυτό καλούμε όλα τα μέλη της πλειο­ψη­φίας του ΕΚΡ να τοπο­θε­τη­θούν συγκε­κρι­μένα και για τον ρόλο της ΓΣΕΕ , αλλά και της Συνο­μο­σπον­δίας Ευρω­παϊ­κών Συν­δι­κά­των, είναι το αντερ­γα­τικό έκτρωμα, η οδηγία για τους «απο­σπα­σμέ­νους εργα­ζό­με­νους», που είναι απο­τέ­λε­σμα του «τρι­με­ρούς κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου», στο πλαίσιο του αιτή­μα­τος της ETUC/CES για ένα «Πρω­τό­κολλο κοι­νω­νι­κής προόδου» που τρο­πο­ποιεί τη Συνθήκη της ΕΕ, και συμ­φω­νεί τελικά με την οργά­νωση των κεφα­λαιο­κρα­τών BUSINESSEUROPE στην πρόταση που παρου­σί­ασε η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή.

Τέλος τα απο­τε­λέ­σματα από την πρό­σφατη «τριμερή κοι­νω­νική σύνοδο κορυφής», που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε πριν την «εαρινή» Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 20 Μάρτη 2014, μετα­φέρ­θη­καν αυτού­σια στην ΕΓΣΣΕ, που υπο­γρά­φηκε από τους εργο­δο­τι­κούς και κυβερ­νη­τι­κούς συν­δι­κα­λι­στές της ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ, η οποία όχι απλά επι­κυ­ρώ­νει όλο το οπλο­στά­σιο των αντερ­γα­τι­κών μέτρων (μειώ­σεις μισθών, κατάρ­γηση εργα­σια­κών δικαιω­μά­των, ΣΣΕ, κατε­δά­φιση Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης κ.λπ.) αλλά κλι­μα­κώ­νει την επίθεση του κεφα­λαίου με τη «συγκρό­τηση δικτύου συνερ­γα­σίας» μεταξύ ΓΣΕΕ – ΣΕΒ «στη βάση των παρα­κάτω θεμα­τι­κών ενο­τή­των: 1. Απα­σχό­ληση – Εκπαί­δευση – Κατάρ­τιση 2. Κοι­νω­νική Προ­στα­σία 3. Αντα­γω­νι­στι­κό­τητα 4. Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα Και­νο­το­μία»3.

Καλούμε την πλειο­ψη­φία του ΕΚΡ στο όνομα της ενω­τι­κής συμπό­ρευ­σης του εργα­τι­κού κινή­μα­τος που η ίδια κάθε φορά επι­κα­λεί­ται να κατα­δι­κά­σει την στάση της ΓΣΕΕ και της Συνο­μο­σπον­δίας των Ευρω­παϊ­κών Συν­δι­κά­των που προ­χω­ρούν χέρι-χέρι με τις ανάγκες του Κεφα­λαίου και βυθί­ζουν το σύνολο της εργα­τι­κής τάξης στην απόλυτη φτώχεια και την εξα­θλί­ωση.

ΡΟΔΟΣ 23 ΑΠΡΙΛΗ 2014