ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ομιλεί προς την «δημοκρατική» ένας επιτυχημένος Ρόδιος ηθοποιός

news room 6 λεπτά ανάγνωση
Βασίλης Γιακουμάρος

Ο Βασίλης Για­κου­μά­ρος γεν­νή­θηκε το 1980 στη Ρόδο. Αφού ολο­κλή­ρωσε τις σπουδές του στο τμήμα των Μαθη­μα­τι­κών στο πανε­πι­στή­μιο του Λούτον, απο­φά­σισε να ακο­λου­θή­σει τον δρόμο της υπο­κρι­τι­κής, εκπλη­ρώ­νο­ντας ένα μεγάλο του όνειρο.

Έπαιξε σε σημα­ντι­κές θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις, ενώ το ελλη­νικό τηλε­ο­πτικό κοινό τον γνώρισε μέσα από τις επι­τυ­χη­μέ­νες σειρές «Μαύρα Μεσά­νυ­χτα» και «Ευτυ­χι­σμέ­νοι Μαζί». Σήμερα παίζει στην παρά­σταση «Χτυ­πο­κάρ­δια στο Θρανίο», που σπάει ταμεία, ενσαρ­κώ­νο­ντας το ρόλο του Λάβδα του προ­γυ­μνα­στή της Λίζας Πετρο­βα­σίλη!

Σε συνέ­ντευξή του στη «δημο­κρα­τική» ο ταλα­ντού­χος και πολλά υπο­σχό­με­νος ηθο­ποιός μιλά για την παρά­σταση, το θέατρο, την τηλε­ό­ραση και όχι μόνο…

• Παίζετε σε μία από τις πολυ­συ­ζη­τη­μέ­νες θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις αυτής της χρονιάς. Πώς είναι να ανα­βιώ­νει κανείς τόσο αγα­πη­μέ­νες ελλη­νι­κές ταινίες όπως τα «Χτυ­πο­κάρ­δια στο Θρανίο»;

Αρχικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρό­κει­ται για θεα­τρικό έργο. Τα Χτυ­πο­κάρ­δια στο Θρανίο και πολλά άλλα έργα που βλέ­πουμε ξανά και ξανά στην τηλε­ό­ραση, ανέ­βη­καν αρχικά στο θέατρο και στη συνέ­χεια γυρί­στη­καν οι ταινίες. Εμείς δεν ανα­βιώ­νουμε την ταινία, ανα­βιώ­νουμε το θεα­τρικό έργο.

Στην ταινία, έχουν προ­στε­θεί και αφαι­ρε­θεί πράγ­ματα από το αρχικό κείμενο. Για παρά­δειγμα, η χαρα­κτη­ρι­στική σκηνή στο ζαχα­ρο­πλα­στείο με τον Γιώργο Κων­στα­ντί­νου, δεν είχε γραφτεί ποτέ από το συγ­γρα­φέα. Ήταν ένας αυτο­σχε­δια­σμός του ηθο­ποιού. Εγώ, ενσαρ­κώ­νο­ντας τον ίδιο ρόλο, δεν αντέ­γραψα τη σκηνή αυτή. Μπορεί ο κόσμος να περι­μέ­νει να τη δει, αλλά είναι κάτι που δεν υιο­θε­τή­σαμε. Και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Όπως σας εξήγησα, δεν υπάρχει στο κείμενο, το οποίο προ­σπα­θή­σαμε να ακο­λου­θή­σουμε όσο πιο πιστά γίνεται.

• Πώς αντα­πο­κρί­νε­ται το κοινό;

Ευτυχώς πάρα πολύ καλά. Πρό­κει­ται για μία οικο­γε­νειακή παρά­σταση, όπου έρχο­νται οι γονείς με τα παιδιά τους και δια­σκε­δά­ζουν πολύ. Η παρα­γωγή είναι μεγάλη και προ­σεγ­μένη. Ο θίασος απο­τε­λεί­ται από 17 ηθο­ποιούς και υπάρ­χουν πολλοί άνθρω­ποι που δου­λεύ­ουν στο παρα­σκή­νιο για το άρτιο αυτό απο­τέ­λε­σμα. Ο κ. Λάκης Λαζό­που­λος ως σκη­νο­θέ­της της παρά­στα­σης, έχει δώσει τον καλύ­τερό του εαυτό!

• Υπάρχει βέβαια και μία μερίδα του κοινού που βλέπει με σκε­πτι­κι­σμό τα έργα που αγα­πή­θη­καν μέσα από τον παλιό ελλη­νικό κινη­μα­το­γράφο. Τι απα­ντάτε σε αυτούς;

Προ­σω­πικά πιστεύω ότι η κριτική δεν πρέπει να εστιά­ζει στα έργα που ανε­βαί­νουν, αλλά στον τρόπο με τον οποίο παρου­σιά­ζε­ται καθένα από αυτά. Τη δεδο­μένη περίοδο τυχαί­νει να ανε­βαί­νουν στις θεα­τρι­κές σκηνές πολλά έργα που γνω­ρί­σαμε και αγα­πή­σαμε μέσα από τον παλιό ελλη­νικό κινη­μα­το­γράφο. Δεν μπορώ να κρίνω εάν είναι τυχαίο όλο αυτό που συμ­βαί­νει ή απλά εάν προ­κύ­πτει ως ανάγκη, πιθανόν λόγω έλλει­ψης νέων κει­μέ­νων ικανών να αγα­πή­σει και να αγκα­λιά­σει το κοινό.

Ενδε­χο­μέ­νως να τα επι­λέ­γουν οι θεα­τρι­κοί παρα­γω­γοί για λόγους ασφα­λείας. Η παρου­σί­αση ενός έργου που έχει ήδη την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης του κοινού, εμπε­ριέ­χει σαφώς μικρό­τερο ρίσκο. Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι που ο κάθε θεα­τρι­κός παρα­γω­γός κατα­φεύ­γει σε έργα που γνω­ρί­ζει το κοινό μέσα από τον ελλη­νικό κινη­μα­το­γράφο. Το ζητού­μενο όμως είναι, όταν μπαί­νεις στη δια­δι­κα­σία αυτή, να το κάνεις με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο, σεβό­με­νος τη φήμη και το brand name του κάθε έργου και προ­φα­νώς το ίδιο το κείμενο.

• Πώς είναι για ένα ηθοποιό της νέας γενιάς να συνερ­γά­ζε­ται με τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρω Κοντού, το Νίκο Γαλανό, τα «ιερά τέρατα» του ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου; Με το κ. Βουτσά παίξατε στο παρελ­θόν και στη Ρόδο…

Είναι εμπει­ρία ζωής να μοι­ρά­ζε­σαι το θεα­τρικό σανίδι με αυτούς τους ανθρώ­πους. Μόνο να πάρεις μπορείς δου­λεύ­ο­ντας μαζί τους. Ακούς τόσες ιστο­ρίες που ανοί­γουν οι ορί­ζο­ντές σου!

Όντως, με τον Κώστα Βουτσά συνερ­γά­ζο­μαι για δεύτερη φορά στην καριέρα μου, γεγονός που με χαρο­ποιεί και με τιμά πολύ! Γενικά το κλίμα είναι πολύ αρμο­νικό μεταξύ μας. Ο θίασος απο­τε­λεί­ται από ηθο­ποιούς 22 έως 87 ετών! Ο ένας σέβεται τον άλλο και όλα λει­τουρ­γούν άψογα. Περνάμε καλά.

• Έχεις δου­λέ­ψει και στο παιδικό θέατρο. Πώς είναι να παίζεις για τα παιδιά;

Το παιδικό θέατρο είναι ένα εντελώς ξεχω­ρι­στό κεφά­λαιο. Το παιδί, περι­μέ­νει να το συνε­πά­ρεις. Αν δεν το κατα­φέ­ρεις, θα το δείξει. Οι ενή­λι­κες, όσοι του­λά­χι­στον δια­θέ­τουν μία κάποια θεα­τρική παιδεία-δεν είναι καθόλου δια­δο­μένη παρεμπιπτόντως-όταν παρα­κο­λου­θούν μία παρά­σταση που δεν τους αρέσει, δεν θα αντι­δρά­σουν. Εάν σε ένα παιδί δεν αρέσει αυτό που βλέπει, δεν θα καθίσει ήσυχα στη γωνίτσα του… Είναι πιο αυθόρ­μητα και ειλι­κρινή τα παιδιά, δεν θα σκε­φτούν τις αντι­δρά­σεις τους.

Δεν είναι τόσο εύκολο το παιδικό θέατρο, δεν μπορείς να κοροϊ­δέ­ψεις τους μικρούς θεατές, είναι μεγάλη η ευθύνη.

• Έχεις γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από την τηλε­ό­ραση. Ποια η άποψή σου για τις τηλε­ο­πτι­κές σειρές σήμερα; Ποια η σχέση σου με το μέσο;

Από την αρχή ήθελα να κάνω τηλε­ό­ραση. Είναι ένα μέσο που μου αρέσει και με εκφρά­ζει. Άλλα σου προ­σφέ­ρει το θέατρο και άλλα η τηλε­ό­ραση.

Έγιναν αρκετές δου­λειές αυτή τη σεζόν και κάποιες από αυτές είναι προ­σεγ­μέ­νες. Είναι μία ανα­γνω­ρι­στική χρονιά η φετινή κατά την άποψή μου. Πιστεύω ότι θα φθά­σουμε στο σημείο να γίνο­νται τόσες δου­λειές όσες αντέχει η αγορά και να είναι πολύ καλές. Θα εκλεί­ψουν δηλαδή οι προ­χει­ρό­τη­τες και οι αρπα­χτές, εκ των πραγ­μά­των. Δεν το επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες.

• Ποια ήταν η καλύ­τερή σου στιγμή στην τηλε­ό­ραση;

Δεν μπορώ να κρίνω εγώ ο ίδιος ποια ήταν η καλύ­τερή μου στιγμή στην TV. Αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι είχα την τύχη να είμαι σε πολλές και καλές δου­λειές.

Τη σειρά «Στο καλό γλυκιά μου συμπε­θέρα» σε σενάριο του Λευτέρη Παπα­πέ­τρου και σκη­νο­θε­σία της Αμαλίας Γιαν­νί­κου την αγάπησα ιδιαί­τερα. Ο ρόλος μου είχε μεγάλο ενδια­φέ­ρον. Το πίστεψα πάρα πολύ το σίριαλ αυτό. Είχε όμως μεγα­λύ­τερη τηλε­θέ­αση στο web tv, καθώς απευ­θυ­νό­ταν κυρίως στο νεανικό κοινό, που έχει συνη­θί­σει σε άλλους ρυθμούς και είναι περισ­σό­τερο εξοι­κειω­μένο με την τεχνο­λο­γία. Η παρα­γωγή δεν μπορεί όμως να επι­βιώ­σει με αυτό τον τρόπο. Περι­μέ­νει να έχει έσοδα από την τηλε­ο­πτική δια­φή­μιση. Μπορεί λοιπόν κάποια δουλειά, όσο καλή και αν είναι, να μην κάνει επι­τυ­χία στην τηλε­ό­ραση.

Οι πρώτες μου δου­λειές στην τηλε­ό­ραση ήταν στα «Μαύρα Μεσά­νυ­χτα» και στο «Ευτυ­χι­σμέ­νοι Μαζί». Μέσα από αυτές τις σειρές συστή­θηκα στο ευρύ κοινό. Δεν σημαί­νει όμως ότι οι ρόλοι μου εκείνοι ήταν περισ­σό­τερο ή λιγό­τερο σημα­ντι­κοί από το ρόλο του Νεκτά­ριου στη …Συμπε­θέρα. Όσο και αν προ­σπα­θήσω, δεν θα μπορέσω να κατα­λήξω ποιο ρόλο αγάπησα πιο πολύ. Είναι σαν να προ­σπα­θείς να ξεχω­ρί­σεις ένα από τα παιδιά σου, δεν γίνεται!

• Πώς μπήκε όμως το θέατρο στη ζωή σου;

Μετά τις σπουδές μου επέ­στρεψα στη Ρόδο, όπου εκπλή­ρωσα τη στρα­τιω­τική μου θητεία. Αφού τελεί­ωσα με το στρατό, μετα­κό­μισα στην Αθήνα όπου μένω τα τελευ­ταία 16 χρόνια. Σπού­δασα υπο­κρι­τική και κάπως έτσι μπήκε το θέατρο στη ζωή μου. Από τότε έχω κολ­λή­σει!

• Πιστεύ­εις ότι η Ρόδος, μία μικρή επαρ­χιακή πόλη, θα μπο­ρούσε να αντέξει μία μόνιμη θεα­τρική σκηνή; Έχεις παίξει για ένα ολό­κληρο καλο­καίρι σε παρά­σταση του Θεάτρου Νοτίου Αιγαίου… Ποια η άποψή σου;

Η Ρόδος δεν μπορεί να συγκρι­θεί με μία μικρή επαρ­χιακή πόλη. Είναι ένα νησί που έχει ζωή 12 μήνες το χρόνο. Κάποτε η σεζόν διαρ­κούσε 10 μήνες, άσχετα αν τώρα έχει συρ­ρι­κνω­θεί στους έξι, τρέχα γύρευε γιατί…

Είναι ένα κοσμο­πο­λί­τικο νησί και είναι κρίμα να δια­θέ­τει ένα τέτοιο σπου­δαίο θέατρο και να είναι ρημαγ­μένο. Βλέ­πο­ντας την κατά­σταση του εθνικού θεάτρου, δεν μπορείς να περι­μέ­νεις και πολλά στον τομέα αυτό. Προ­σω­πικά με στε­νο­χω­ρεί να το βλέπω σε αυτή την κατά­ντια.

Υπάρχει βέβαια και το θέατρο της Τάφρου όπου κάποιοι θίασοι παρου­σιά­ζουν το καλο­καίρι για να τη δουλειά τους. Αρκεί όμως μόνο αυτό; Κατά την προ­σω­πική μου άποψη, όχι! Έχει ανάγκη το κοινό τις Ρόδου από καλές παρα­στά­σεις και ειδικά το χειμώνα! Απλά δεν υπάρχει χώρος για να τα φιλο­ξε­νή­σει. Κάπου εκεί ξεκι­νάνε και τελειώ­νουν όλα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.