Κωνσταντίνος Στουραΐτης – Μια πολυμηχανή της μουσικής

Τον ξέ­ρα­με σαν έναν καλό jazz κι­θα­ρί­στα, αλλά ο Κω­στα­ντί­νος παί­ζει εξαι­ρε­τι­κό κο­ντρα­μπά­σο, ενώ μα­θαί­νει και τρο­μπέ­τα. Μια «πο­λυ­μη­χα­νή» της μου­σι­κής δη­λα­δή!

Του αρέ­σει ο ήχος της «Blue Note» αλλά και το hip-hop των ’90s. Ο άν­θρω­πος που τον ξέρει πιο καλά κι από τον εαυτό του είναι ο «Φού­ρης». Ο σπου­δαί­ος πια­νί­στας, ορ­γα­νί­στας και δά­σκα­λος της νέας γε­νιάς τζαζ μου­σι­κών, o Γιώρ­γος Κο­ντρα­φού­ρης. Τον ξε­χώ­ρι­σε στο Ιόνιο Πα­νε­πι­στή­μιο, όπου τού δί­δα­σκε jazz piano, σύ­νο­λα και αρ­μο­νία. Ο Κων­στα­ντί­νος ήταν μόνο 19 ετών.

Πάνε ήδη 10 χρό­νια από τότε που ο μέ­ντο­ράς του τον κά­λε­σε να πάρει μέρος στη μα­γι­κή τριά­δα του «Baby Trio», η οποία συ­μπλη­ρώ­νε­ται απο­κλει­στι­κά από τα­λα­ντού­χους μου­σι­κούς, που δεν έχουν ακόμα κλεί­σει τα 25.  Ένα «κρυφό σχο­λειό» της τζαζ.

Σύ­ντο­μα θα κυ­κλο­φο­ρή­σει από αυτό το magic 3 το «The Big 4».  Ένας δί­σκος του οποί­ου οι συν­θέ­σεις ανή­κουν στο «αφε­ντι­κό» και στον «Στού­ρα» -όπως τον λένε μόνο οι φίλοι- που ηχο­γρα­φή­θη­καν στο στού­ντιο Sierra, με τον Γιάν­νη Πα­πα­δού­λη στα τύ­μπα­να και τον Γιώρ­γο Κα­ριώ­τη «επί των ήχων», για την Puzzlemuzik.

Από την αρχή

Γεν­νή­θη­κε το 1991 στη Ρόδο από έναν Κα­στελ­λο­ρι­ζιό για­τρό πα­τέ­ρα ο οποί­ος υπη­ρε­τού­σε στο εκεί νο­σο­κο­μείο. Από αυτόν άκου­σε τα πρώτα τζαζ δι­σκά­κια: το ιστο­ρι­κό «Kind of Blue» του Miles ήταν το άλ­μπουμ που ξε­χώ­ρι­σε από την αρχή. Ο Κω­στα­ντί­νος όμως ήταν «ροκάς»! Μετά τους Beatles και τον Michael Jackson των πρώ­των χρό­νων, ήρθαν οι Αυ­στρα­λοί hard rock AC/DC. Αυτοί τον έκα­ναν να πιά­σει τα χέρια του την πρώτη του ηλε­κτρι­κή κι­θά­ρα.

Ο δά­σκα­λός του, ο Emil Polimenov, ένας Βούλ­γα­ρος ερω­τι­κός με­τα­νά­στης στη Ρόδο, ήταν ο μόνος που τότε ήξερε και έπαι­ζε καλά τζαζ. Συ­νερ­γά­της κά­πο­τε του αεί­μνη­στου τζαζ πια­νί­στα, συν­θέ­τη και ενορ­χη­στρω­τή Milcho Leviev, είχε δια­κρι­θεί στην πα­τρί­δα του πριν φτά­σει στο νησί και ανα­λά­βει τον 14χρονο μα­θη­τή του.

Αρ­χι­κά, του μά­θαι­νε αυτά που ο μα­θη­τής του ήθελε να μάθει: Black Sabbath και Rainbow. Σιγά – σιγά τον ει­σή­γα­γε στην τζαζ δι­δά­σκο­ντάς του τα ακόρ­ντα και την αρ­μο­νία της. Είχε σκοπό να τον «εξο­πλί­σει» κα­τάλ­λη­λα, πριν εκτε­θεί στον ήχο της.

Η πρώτη του κι­θά­ρα ήταν μια μπλε «Godin», απο­μί­μη­ση μιας Telecaster. Αυτή όμως που παί­ζει συχνά μέχρι και σή­με­ρα στις εμ­φα­νί­σεις του είναι μια μαύρη Les Paul, ήδη 16 ετών. Στις πιο «επί­ση­μες» στιγ­μές, ο «Στού­ρα» βγά­ζει από το οπλο­στά­σιό του μια Gibson ES165 – μο­ντέ­λο Herb Ellis.

Από τη Ρόδο, ο Κων­στα­ντί­νος βρέ­θη­κε στο «αντι­δια­γώ­νιο» νησί: την Κέρ­κυ­ρα. Στο τμήμα τζαζ σπου­δών του Ιό­νιου Πα­νε­πι­στη­μί­ου, οι δά­σκα­λοί του τού με­τέ­δω­σαν τις γνώ­σεις τους και την αγάπη τους για τη μου­σι­κή. Εκτός από τον Κο­ντρα­φού­ρη ήταν οι: Ρα­κό­που­λος, Αν­δρε­ά­δης, Κα­λαν­τζής, Δη­μη­τριά­δης και Κτι­στά­κης -συχνά απλή­ρω­τοι για το έργο τους.

Για πρώτη φορά στην Κέρ­κυ­ρα το 2010 -για ένα σε­μι­νά­ριο- και αρ­γό­τε­ρα στην Αθήνα, ο Γιώ­της Σα­μα­ράς του έκανε ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα. «Με έκανε ικανό να αξιο­ποι­ή­σω τις ελά­χι­στες τότε γνώ­σεις μου. Σπου­δαί­ος δά­σκα­λος και μου­σι­κός!» θυ­μά­ται ο Κ. Στου­ρα­ΐ­της.

Από την Κέρ­κυ­ρα στη Νέα Υόρκη

Μια νύχτα Δευ­τέ­ρας με το τρίο του Κο­ντρα­φού­ρη, στο «Αλά­βα­στρον» της οδού Δα­μά­ρε­ως, στη διάρ­κεια του soundcheck, ο δά­σκα­λος του είπε: «Σή­με­ρα είναι τα γε­νέ­θλια του Thelonious Monk». Kι έπαι­ξαν τη μου­σι­κή του το ίδιο βράδυ. Ο Κων­στα­ντί­νος ήξερε απ’ έξω τις πε­ρισ­σό­τε­ρες συν­θέ­σεις του πρω­το­πό­ρου πια­νί­στα του bebop.  Όταν όμως ο «αρ­χη­γός» τον κά­λε­σε να παί­ξει με το αυτί το Monk’s Dream, αυτό ήταν «βά­πτι­σμα του πυρός» για τον νέο κι­θα­ρί­στα, που για κάτι τέ­τοιες στιγ­μές νιώ­θει ευ­λο­γη­μέ­νος. Επει­δή πήρε την «εκ­παί­δευ­ση του δρό­μου»!

Με ένα διά­λειμ­μα 2-3 ετών στην Αθήνα, για τις πρώ­τες δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις με το «Baby Trio» ή στα jam sessions που ορ­γά­νω­νε ο Σε­ρα­φείμ Μπέλ­λος στο Party Bar και τις Κυ­ρια­κές στο Urban, στου Ζω­γρά­φου, ο Κ. Στου­ρα­ΐ­της βρέ­θη­κε στο Queens College της Νέας Υόρ­κης.

Εκεί συ­νά­ντη­σε σπου­δαί­ους δα­σκά­λους. Τον Antonio Hart, τον πια­νί­στα Jeff Patton, τον τρο­μπε­τί­στα Michael Mossman και στην τζαζ κι­θά­ρα τους Paul Bollenback και Peter Bernstein. Στα jam sessions στο Χάρ­λεμ ή στο West Village, που διαρ­κού­σαν έως το ξη­μέ­ρω­μα, έπαι­ξε δίπλα στον Roy Hargrove, τον Ku-umba Frank Lacy και τον Winard Harper από τους Harper Brothers.

Επι­στρέ­φο­ντας στην Αθήνα, το κλίμα που βρήκε ήταν ευ­χά­ρι­στο. Η μικρή αλλά ανερ­χό­με­νη τζαζ σκηνή της πρω­τεύ­ου­σας τον υπο­δέ­χτη­κε με θε­τι­κά συ­ναι­σθή­μα­τα. Εκτός από τον «Φούρη», έπαι­ξε με φί­λους από το Ιόνιο, αλλά και κα­τα­ξιω­μέ­νους ήδη μου­σι­κούς σαν τον ντρά­μερ Σπύρο Πα­να­γιω­τό­που­λο, τους σα­ξο­φω­νί­στες Τάκη Πα­τε­ρέ­λη, Δη­μή­τρη Τσάκα, Βα­σί­λη Ξε­νό­που­λο ή τον τρο­μπο­νί­στα Αντώ­νη Αν­δρέ­ου.

Συ­νερ­γα­σί­ες και ηχο­γρα­φή­σεις

Το άλ­μπουμ «Urban Jazz» του «Baby Trio», με τον Βα­σί­λη Πο­δα­ρά δίπλα στο όρ­γα­νο του Κο­ντρα­φού­ρη και τη δική του κι­θά­ρα, υπήρ­ξε η πρώτη του studio εμπει­ρία. Κα­λε­σμέ­νοι τους ήταν ο Dean Bowman (η φωνή των Screaming Headless Torsos), ο Αντώ­νης Αν­δρέ­ου (τρο­μπό­νι) και ο  Άγ­γε­λος Πο­λυ­χρό­νου στα «εθνι­κά» κρου­στά.  Ήταν ένας δί­σκος εκρη­κτι­κός, βα­σι­σμέ­νος στις original συν­θέ­σεις του Γιώρ­γου Κο­ντρα­φού­ρη, που ακού­γο­νται «φρέ­σκες» και σή­με­ρα.

Το κα­λο­καί­ρι του 2021 συ­να­ντή­θη­κε με τον «προ­πά­το­ρα» της ελ­λη­νι­κής τζαζ, τον ντρά­μερ Γιώρ­γο Τρα­ντα­λί­δη. Συμ­με­τεί­χε στην ηχο­γρά­φη­ση του θαυ­μά­σιου νέου δί­σκου του, ο οποί­ος κι­νεί­ται ανά­με­σα στη mainstream τζαζ με την latin.

«Mr K»

O Quincy Jones, o Snoop Dogg και ο John Coltrane συ­να­ντή­θη­καν -άθελά τους- στις συν­θέ­σεις του «Mr K», πρώ­του προ­σω­πι­κού του δί­σκου, τον οποίο μπο­ρεί να ακού­σει κα­νείς στο Soundcloud πλη­κτρο­λο­γώ­ντας τ’ όνομά του.

Με αρχή το κα­λο­καί­ρι του 2017 στη Νέα Υόρκη, και τέλος στην Αθήνα του 2019, ο Κων­στα­ντί­νος ηχο­γρά­φη­σε ένα άλ­μπουμ που είναι το κα­τα­στά­λαγ­μα των εμπει­ριών του και των ακου­σμά­των του από τα παι­δι­κά του χρό­νια μέχρι και σή­με­ρα. Πε­ριέ­χει οκτώ τρα­γού­δια σε ύφος soul – funk – jazz – hip-hop και δύο ακόμα ορ­χη­στρι­κές συν­θέ­σεις του.

Στους συμ­με­τέ­χο­ντες, πέραν του Γιώρ­γου Κο­ντρα­φού­ρη και του ράπερ MC Yinka, ο φάνκι ντρά­μερ Mike Clark -μέλος των ”Headhunters” του Herbie Hancock- o Jason Marshall, βα­ρύ­το­νο σα­ξό­φω­νο με τον Roy Hargrove και ο «πα­γκό­σμιος» πο­λυ­πνευ­στός Gilad Atzmon, ο οποί­ος ζει και δη­μιουρ­γεί τα δύο τε­λευ­ταία χρό­νια στην Αθήνα.

Ο δεύ­τε­ρος ανα­με­νό­με­νος δί­σκος του Κων­στα­ντί­νου Στου­ρα­ΐ­τη ηχο­γρα­φή­θη­κε το 2018 στη Νέα Υόρκη με ένα διε­θνές τρίο: ο David Wong στο μπάσο και ο Γιώρ­γος Μα­νιά­της (drums) παί­ζουν μαζί του σε εννέα συν­θέ­σεις σε ύφος hard bop, αλλά με τον ήχο ενός guitar trio. Πι­θα­νός τί­τλος του νέου δί­σκου το «Washington Square Dog». Εν ανα­μο­νή λοι­πόν.

Με τον Gilad Atzmon

Τον Κων­στα­ντί­νο Στου­ρα­ΐ­τη συ­νά­ντη­σα για πρώτη φορά να παί­ζει κο­ντρα­μπά­σο, στο πλευ­ρό του Gilad Atzmon, στο 10ο Φε­στι­βάλ «Jazz στο Πάρκο», στις αρχές του Σε­πτέμ­βρη του 2021. Πέρα από τα τζαζ «live» τους, οι δύο συ­νερ­γά­τες και φίλοι μου­σι­κοί γρά­φουν και ηχο­γρα­φούν στο στού­ντιο του Atzmon, μου­σι­κές για κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές ται­νί­ες, πα­ραγ­γε­λί­ες εται­ριών πα­ρα­γω­γής από τις ΗΠΑ. Jazz, funk αλλά και world jazz ιδιώ­μα­τα εναλ­λάσ­σο­νται, με τη συμ­με­το­χή μου­σι­κών σαν τον Αρ­γε­ντί­νο Roman Gomez στο bandoneon, τον Γρη­γό­ρη Θε­ο­δω­ρί­δη στο κο­ντρα­μπά­σο και τον Γιώρ­γο Κω­στε­λέ­το, στα τύ­μπα­να.

Ακρο­ά­σεις

Ο Κων­στα­ντί­νος Στου­ρα­ΐ­της ακού­ει πολλή μου­σι­κή. Προ­τι­μά τον ήχο της τζαζ της «Blue Note», το hip hop και τον ήχο της τζαζ κι­θά­ρας του Grant Green, του Wes Montgomery και του Kenny Burrell, αλλά και από τους σύγ­χρο­νους, του Ed Cherry και του Bobby Broom. Σε κά­ποιες πε­ριό­δους της ζωής του, «ακού­ει» στ’ αυτιά του μου­σι­κές που τον κά­νουν να νιώ­θει όμορ­φα μ’ αυτές. Κά­ποιες τις κα­τα­γρά­φει στο κι­νη­τό, περ­πα­τώ­ντας στον δρόμο, άλλες απ’ αυτές σε παρ­τι­τού­ρες, και άλλες τις ηχο­γρα­φεί επι­τό­που, στο home studio του.

Αυτή την εποχή έχει στα σκα­ριά ένα κουαρ­τέ­το με πρω­τα­γω­νι­στή τον εξαι­ρε­τι­κό τρο­μπε­τί­στα και παλιό καλ­λι­τε­χνι­κό διευ­θυ­ντή της Big Band του Δήμου Αθη­ναί­ων Μάνο Θε­ο­δο­σά­κη. Γι’ αυτό ακού­ει πολύ τις τρο­μπέ­τες του Kenny Dorham και του Lee Morgan και μου­σι­κές του Benny Golson και του Hank Mobley. Το κουαρ­τέ­το εμ­φα­νί­ζε­ται ήδη στις αθη­ναϊ­κές σκη­νές με τους Γρη­γό­ρη Θε­ο­δω­ρί­δη στο κο­ντρα­μπά­σο και Γιάν­νη Πα­πα­δού­λη στα τύ­μπα­να.

Κα­λύ­τε­ρες μέρες;

Ο Κ. Στου­ρα­ΐ­της πε­ρι­μέ­νει ότι, μετά το τέλος της παν­δη­μί­ας, ο κό­σμος θα δεί­ξει ενερ­γά την προ­τί­μη­σή του στις μου­σι­κές των μελών της αθη­ναϊ­κής τζαζ σκη­νής. «Έχω την αί­σθη­ση πως, μετά το lockdown, η ζω­ντα­νή μου­σι­κή έχει λεί­ψει πολύ από τον κόσμο. Με λίγη τύχη, τη χρο­νιά που έχει μόλις αρ­χί­σει, θα δούμε όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρους χώ­ρους να ενερ­γο­ποιού­νται» μας λέει.

«Τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια συ­νερ­γά­στη­κα με μου­σι­κούς τους οποί­ους θαυ­μά­ζω και εκτι­μώ. Πρό­σφα­τη γνω­ρι­μία μου -το κα­λο­καί­ρι του 2021, στη Μήλο- ήταν με τον Peter Elias. Κα­να­δός στην κα­τα­γω­γή, ο Elias ζει μό­νι­μα στο νησί των Κυ­κλά­δων και είναι ένας εξαι­ρε­τι­κός κα­τα­σκευα­στής κο­ντρα­μπά­σων. Πε­λά­τες του είναι μέλη της Chicago Symphony Orchestra και ο ίδιος είναι ένας πολύ καλός ερ­μη­νευ­τής του ακου­στι­κού μπά­σου».

Ο Κων­στα­ντί­νος Στου­ρα­ΐ­της θέλει μόνο να παί­ζει καλή μου­σι­κή, μα­κριά όμως από τη «νύχτα». Εστιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο στη δι­δα­σκα­λία και στις ηχο­γρα­φή­σεις ήχων απο­λαυ­στι­κών και αι­σιο­δο­ξεί ότι θα παί­ζει και θα συν­θέ­τει όσο του το επι­τρέ­πουν οι -συχνά αντί­ξο­ες- συν­θή­κες. Και οι δυ­νά­μεις του.

Πηγή avgi.gr