Η τέλεια μπλόφα…;

Γράφει ο Βάιος Καλο­πή­τας

Μετά τις δηλώ­σεις του πρώην Υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών στην εκπομπή Ιστο­ρίες νομίζω αξίζει να επα­να­δη­μο­σιευ­θεί το παρα­κάτω Άρθρο μου το οποίο παρου­σιά­ζει μια δια­σκε­δα­σμένη άποψη για τους λόγους του δημο­ψη­φί­σμα­τος…

Από την πρώτη στιγμή πολλοί χαρα­κτή­ρι­σαν την κίνηση του Πρω­θυ­πουρ­γού και του επι­τε­λείου του να διε­ξά­γει Δημο­ψή­φι­σμα ως πολι­τική μπλόφα,κατά­σταση στα άκρα…. όχι τυχαία αν σκε­φθούμε πως ο Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών διδά­σκει θεωρία παι­γνίων , κλάδο των μαθη­μα­τι­κών που μελετά τη στρα­τη­γική λήψη απο­φά­σε­ωνη οποία και πήρε το όνομά της από παι­χνί­δια σαν το πόκερ, στα οποία οι παίκτες λει­τουρ­γούν λογικά αλλά εγω­ι­στικά.

Η μπλόφα είναι μια κίνηση ρίσκου, μία στρα­τη­γική αύξησης του ποντα­ρί­σμα­τος ενώ ταυ­τό­χρονα ο παίκτης δια­θέ­τει κακό φύλλο, έτσι ώστε να εξα­πα­τή­σει τους αντι­πά­λους του. Το επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα είναι να ανα­γκά­σει όλους τους αντι­πά­λους να κάνουν πάσο, να τους εξου­δε­τε­ρώ­σει δηλαδή δια της εξα­πά­τη­σης. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν θέλει να συμ­με­τέ­χει στο παίγνιο μέχρι τέλους γιατί θα δούν ότι είναι ‘’άδειος’’.

Οι διά­φο­ροι θεω­ρη­τι­κοί της θεωρίας παι­γνίων ανα­λύ­ουν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που αξίζει να κάνει κανείς μπλόφα,

Όταν έχει δώσει την αίσθηση στο τραπέζι ότι είναι συντη­ρη­τι­κός παίκτης, παρά όταν παίζει πολλά φύλλα και επι­θε­τικά.

Όταν ο αριθμός αντι­πά­λων είναι μικρός.

Όταν οι αντί­πα­λοι δεν είναι υπο­ψια­σμέ­νοι και ο εγω­ι­σμός τους είναι σε χαμηλά επίπεδα

Το σημα­ντι­κό­τερο δε , όταν αυτό που έχει να κερ­δί­σει είναι πολ­λα­πλά­σιο αυτού που ρισκά­ρει

Η Ελλη­νική κυβέρ­νηση η οποία εμφα­νί­ζε­ται ως τον βασικό παίκτη στην διάρ­κεια των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων έχει υπο­πέ­σει πάρα πολλές φορές σε αντι­φά­σεις και μάλλον θεω­ρεί­ται ένας ‘’επιθετικός παίκτης , ένας απρό­βλε­πτος παίκτης’’ . Ταυ­τό­χρονα τα βάζει με 18 χώρες ενώ οι εγω­ι­σμοί των ηγετών τους είναι αυτή την στιγμή σε υψηλά επίπεδα. Αυτό που προ­κύ­πτει βάσει της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας της, προ­σπα­θεί να ‘’ανεβάσει το ποντάρισμα’’ αθροί­ζο­ντας το ‘’όχι’’ των πολιτών και κερ­δί­ζο­ντας μια υπο­θε­τική υπο­χώ­ρηση των ηγετών της Ευρώπης διεκ­δι­κώ­ντας μια καλύ­τερη συμ­φω­νία. Ουσια­στικά ρισκά­ρει πολλά μάλλον για να κερ­δί­σει ελά­χι­στα.

Διάφορα προ­βλή­ματα της πολι­τι­κής επι­στή­μης, της ψυχο­λο­γίας, των κοι­νω­νι­κών και οικο­νο­μι­κών επι­στη­μών μπορούν να μοντε­λο­ποι­η­θούν ως παίγνια.

Σε κάθε περί­πτωση πρό­κει­ται για μια μπλόφα υπό τις χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες. Μια ‘’κακή μπλόφα’’.Μόνο ένας αρχά­ριος , ένας ερα­σι­τέ­χνη­ςκά­ποιος που δεν έχει συνεί­δηση, ένας ‘’παράλογος παίκτης’’ θα έπαιζε έτσι το παίγνιο.

Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ

‘’όταν δεν σου αρέσει το παι­χνίδι όπως έχει στηθεί , απλά ανα­πο­δο­γυ­ρί­ζεις το τραπέζι ‘’

Μια σημα­ντική παρά­με­τρος είναι η υπο­κει­με­νι­κό­τητα του ποντα­ρί­σμα­τος , και της αντα­μοι­βής.Το τι δια­κυ­βεύ­ε­ται εξαρ­τά­ται από την αντί­ληψη που έχει ο κάθε παίκτης για το ποντά­ρι­σμα και την αντα­μοιβή , Π.χ Σε ένα παίγνιο συμ­με­τέ­χουν ο Σίμων , ο Χρήστος και ο Λάζαρος .Αν η αντα­μοιβή είναι ένα αση­μέ­νιο νόμισμα, οι τρεις παίκτες έχουν περίπου την ίδια αντί­ληψη για τα οφέλη ενός αση­μέ­νιου νομί­σμα­τος.Αν όμως είναι ένα χάλκινο νόμισμα οικο­γε­νεια­κό­κει­μή­λιο ενός από τους παίκτες του Λάζαρου ας πούμε , αμέσως αλλάζει όλο το παι­χνίδι διότι αλλάζει η αντί­ληψη του επάθλου για όλους τους παίκτες. Ουσια­στικά αλλάζει η προ­θυ­μία τους να ρισκά­ρουν γιατί το έπαθλο έχει ξεχω­ρι­στή αξία για τον καθένα. (Περι­μέ­νουμε τον Λάζαρο να ρισκά­ρει περισ­σό­τερο γιατί αντα­μοιβή όπως την εκλαμ­βά­νε­ται θα είναι μεγα­λύ­τερη.)

Προ­σθέ­το­ντας αυτή την παρά­με­τρο στο παίγνιο οι κινή­σεις του βασικού παίκτη , (της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης) αρχί­ζουν να φαί­νο­νται πιο επαγ­γελ­μα­τι­κές . Για έναν λογικό παίκτη το ρίσκο των κινή­σεων του είναι ανάλογο του πόθου του για την αντα­μοιβή .

Μήπως το πραγ­μα­τικό παίγνιο παί­ζε­ται στην Ελλάδα και όχι στις Βρυ­ξέλ­λες, μήπως το τραπέζι έχει στηθεί εντός των συνόρων, μήπως αυτό που προσ­δοκά δεν είναι η υπο­θε­τική υπο­χώ­ρηση των ηγετών της Ευρώπης , μήπως είναι η συσπεί­ρωση , μήπως είναι το σκηνικό στην Ελλάδα, μήπως είναι κάτι άλλο …; Μήπως προ­σπα­θεί να ανε­βά­σει το ποντά­ρι­σμα αυξά­νο­ντας το λαϊκό αίσθημα και κερ­δί­ζο­ντας μία πολι­τική απο­ποί­ηση ευθυνών ανε­ξαρ­τή­του απο­τε­λέ­σμα­τος ;

Όποιες και να είναι οι προ­θέ­σεις του ‘’βασικού παίκτη’’ οι κοι­νω­νι­κές προ­ε­κτά­σεις των απο­φά­σεων του είναι ολέ­θριες

*Το άρθρο είχε δημο­σιο­ποι­η­θεί στις 3/7/2015