Μητροπολίτης Ρόδου για την Γέννηση του Θεανθρώπου: Θεία εντολή η προστασία των παιδιών και η διαβίωση τους σε ένα κόσμο , που δεν παράγει βία και μισανθρωπία

Γεμάτο με διδαχές  που δεν θα πρέπει για κανένα λόγο, να περά­σουν απα­ρα­τή­ρη­τες αλλά να γίνουν φάρος για όλους είναι το μήνυμα του Σεβα­σμιο­τά­του Μητρο­πο­λί­του Ρόδου κ. Κύριλ­λου για την Γέννηση του Θεαν­θρώ­που που πλη­σιά­ζει.

«Στα Χρι­στού­γεννα ο Θεός απο­κα­λύ­πτει την ανε­κτί­μητη αξία του παιδιού, όχι με λόγια, αλλά με τον τρόπο της παρου­σίας Του. Ως Θείο Βρέφος, αγιάζει κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο. Έτσι, το παιδί δεν είναι απλώς μια ελπίδα για το μέλλον αλλά, πολύ περισ­σό­τερο, φορέας του παρό­ντος της Βασι­λείας Του», σημειώ­νει ο Σεβα­σμιό­τα­τος.

Η προ­στα­σία των παιδιών είναι θεία εντολή

Ωστόσο, καθώς στε­κό­μα­στε, ανα­φέ­ρει, με δέος μπροστά στη φάτνη, οι καρδιές μας λυγί­ζουν από λύπη για τα παιδιά του σημε­ρι­νού κόσμου των οποίων η ζωή δεν γνω­ρί­ζει την ειρήνη της Βηθλεέμ.

«Η κατα­στρο­φική αυτή βία αντηχεί σήμερα σε ανα­ρίθ­μη­τες μορφές: στη θανά­τωση παιδιών μέσω του πολέμου και του μίσους, στη σιωπηλή εξό­ντωση των αγέν­νη­των, στην αισχρή εκμε­τάλ­λευση των ανη­λί­κων, στην εγκα­τά­λειψη και την κακο­ποί­ηση από γονείς και κοι­νω­νι­κές ομάδες, με κάθε πράξη που τραυ­μα­τί­ζει την αξιο­πρέ­πεια των μικρό­τε­ρων και πιο ευά­λω­των.Δεν μπο­ρούμε να σιω­πούμε μπροστά σε τέτοιο πόνοΗ προ­στα­σία των παιδιών δεν είναι απλώς κοι­νω­νική υπο­χρέ­ωση· είναι θεία εντολή»

Το μήνυμα για την εορτή της Γέν­νη­σης του Ιησού είναι το ακό­λουθο:

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά.

Στε­κό­μα­στε εκ νέου και εφέτος ενώπιον της Φάτνης της Βηθλεέμ, όπου τελεί­ται το μέγα και παρά­δοξο θαύμα. Σήμερα εγεν­νήθη « δι̉ ημάς Παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός». Σήμερα ο ουρανός και η γη ευφραί­νο­νται, οι Άγγελοι και οι άνθρω­ποι πνευ­μα­τι­κώς συμπα­νη­γυ­ρί­ζουν. Σήμερα όλοι και όλα ενώ­νο­νται. Ο Λόγος του Πατρός σαρ­κού­ται, γίνεται άνθρω­πος και αγιάζει όλη τη φύση, απο­κα­λύ­πτο­ντας την ανε­κτί­μητη αξία του ανθρω­πί­νου προ­σώ­που. Ο Άχρονος Θεός δέχεται αρχή και εισέρ­χε­ται στον κόσμο ώστε να μας χαρίσει την αιω­νιό­τητα. Ο αχώ­ρη­τος χωρεί­ται εν σπηλαίω και περι­βάλ­λε­ται από την αγνή στοργή της Πανα­γίας και την προ­στα­σία του  δικαίου Ιωσήφ. Ο Πλού­σιος πτω­χεύει για μας ώστε εμείς να γίνουμε πλού­σιοι. Ο Ταπει­νός Θεάν­θρω­πος φανε­ρώ­νε­ται, υψώ­νο­ντας το ανθρώ­πινο γένος. Σήμερα ο Ήλιος της Δικαιο­σύ­νης ανέ­τειλε και η φιλαν­θρω­πία του Θεού απλώ­νε­ται σε όλο τον κόσμο ως φως ανέ­σπερο, χαρί­ζο­ντας ελπίδα και σωτηρία σε κάθε ψυχή που διψά να γευτεί την αγάπη, που πονά και αναζητά παρη­γο­ριά, και που αγωνιά να προ­σεγ­γί­σει την αλήθεια, να ανα­κα­λύ­ψει το νόημα της ζωής και να συνα­ντή­σει αγνή ανθρω­πιά.

Η φιλαν­θρω­πία του Θεού, που φανε­ρώ­νε­ται στη Γέννηση του Χριστού, δεν έχει ιδιο­τέ­λεια· «ο αχώ­ρη­τος παντί» χωρεί­ται στη φάτνη, όχι για να ζητήσει, αλλά για να χαρίσει. Ο προ­αιώ­νιος Θεός γίνεται θείο Βρέφος και εισέρ­χε­ται στην ανθρώ­πινη ιστορία χωρίς αξιώ­σεις. Το Βρέφος της Βηθλεέμ δεν προ­σφέ­ρει δύναμη που επι­βάλ­λε­ται, αλλά αγάπη που σιωπά και παρα­μέ­νει. Έτσι, απο­κα­λύ­πτε­ται ότι η σωτηρία δεν γεν­νιέ­ται από την ισχύ, αλλά από τη σχέση· όχι από τον φόβο, αλλά από την εμπι­στο­σύνη. Μέσα στην αδυ­να­μία του Θείου Βρέφους λάμπει η δύναμη της θείας ταπεί­νω­σης. Δεν υπάρχει τίποτε που να συγκι­νεί και να ελκύει περισ­σό­τερο τον Θεό από την ταπεινή φρο­ντίδα και το ενδια­φέ­ρον για τον συνάν­θρωπο.

Τοιου­το­τρό­πως η γέννηση του Χριστού κατα­λύει την αγριό­τητα των τυράν­νων. Μέσα από το φως του Θείου Βρέφους κάθε μορφή βίας απο­κα­λύ­πτε­ται ως σκοτάδι. Η Γέννηση φέρνει ειρήνη στη γη, όπως το είχε προ­α­ναγ­γεί­λει ο Προ­φή­της: «Παιδίον θα γεν­νη­θεί για μας … που θα φέρει ειρήνη» (Ησαΐα 9,6). Αυτό τονίζει και ο Από­στο­λος Παύλος με έμφαση: «Αυτός, ο Χριστός, είναι η ειρήνη μας» (Εφεσ. 2,14). Ποιός μπορεί να δει την εικόνα του Χριστού εν τη φάτνη και να μη γαλη­νέ­ψει; Ποιός μπορεί να γιορ­τά­σει το γεγονός της Ενσάρ­κω­σης και να μη μιμηθεί τον Χριστό, ο Οποίος προ­σφέ­ρει και προ­σφέ­ρε­ται, ο Οποίος δέχεται δώρα και ο Ίδιος μοι­ρά­ζει τα δικά Του δώρα; Ποιός μπορεί να μην ακο­λου­θή­σει  τους τρεις Μάγους, που Του προ­σφέ­ρουν δώρα, και να μην προ­σφέ­ρει και αυτός τα πολύ­τιμα δώρα της αγαλ­λί­α­σης, της ειρήνης και της συμπό­νιας στον συνάν­θρωπο; Γιατί όποιος προ­σφέ­ρει τον εαυτό του στον συνάν­θρωπό του είναι σαν να τον έχει προ­σφέ­ρει στον Χριστό.

Συνη­θί­ζε­ται μέσα στις γιορτές να δίνουμε δώρα στα παιδιά για να τους δεί­ξουμε την αγάπη μας, και καλώς κάνουμε. Στα Χρι­στού­γεννα ο Θεός απο­κα­λύ­πτει την ανε­κτί­μητη αξία του παιδιού, όχι με λόγια, αλλά με τον τρόπο της παρου­σίας Του. Ως Θείο Βρέφος, αγιάζει κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο. Έτσι, το παιδί δεν είναι απλώς μια ελπίδα για το μέλλον αλλά, πολύ περισ­σό­τερο, φορέας του παρό­ντος της Βασι­λείας Του.

Ωστόσο, καθώς στε­κό­μα­στε με δέος μπροστά στη φάτνη, οι καρδιές μας λυγί­ζουν από λύπη για τα παιδιά του σημε­ρι­νού κόσμου των οποίων η ζωή δεν γνω­ρί­ζει την ειρήνη της Βηθλεέμ. Η κραυγή και ο πόνος των αθώων δεν στα­μα­τάει. Οι εξου­σίες του κόσμου τούτου συνε­χί­ζουν αυτό που έκανε ο Ηρώδης, που με βία επι­χεί­ρησε να αφα­νί­σει το Θείο Βρέφος, να εξου­δε­τε­ρώ­σει τη δύναμη της αγάπης και να αμαυ­ρώ­σει την αγνό­τητα της ανθρώ­πι­νης ύπαρξης, ώστε να μη χάσει την εξουσία του πάνω στους ανθρώ­πους.

Η κατα­στρο­φική αυτή βία αντηχεί σήμερα σε ανα­ρίθ­μη­τες μορφές: στη θανά­τωση παιδιών μέσω του πολέμου και του μίσους, στη σιωπηλή εξό­ντωση των αγέν­νη­των, στην αισχρή εκμε­τάλ­λευση των ανη­λί­κων, στην εγκα­τά­λειψη και την κακο­ποί­ηση από γονείς και κοι­νω­νι­κές ομάδες, με κάθε πράξη που τραυ­μα­τί­ζει την αξιο­πρέ­πεια των μικρό­τε­ρων και πιο ευά­λω­των.

Δεν μπο­ρούμε να σιω­πούμε μπροστά σε τέτοιο πόνο. Το Παιδί της Βηθλεέμ, που έγινε πρό­σφυ­γας και μεγά­λωσε υπό τη σκιά της βίας, ταυ­τί­ζε­ται με κάθε παιδί του οποίου η ζωή απει­λεί­ται, το σώμα παρα­βιά­ζε­ται, η ψυχή γίνεται αντι­κεί­μενο εκμε­τάλ­λευ­σης, και η ελπίδα του σκο­τί­ζε­ται από τον φόβο.

Η προ­στα­σία των παιδιών δεν είναι απλώς κοι­νω­νική υπο­χρέ­ωση· είναι θεία εντολή, ιερή λει­τουρ­γία που τελεί­ται στην καθη­με­ρινή ζωή των πιστών. Ο Χριστός μας τονίζει: «Ος εάν δέξηται εν παιδίον τοιού­τον επί τω ονόματί μου, εμέ δέχεται» (Ματθ. 18,5).

Ιδιαί­τερη είναι η ευθύνη των γονέων, οι οποίοι καλού­νται να γίνουν φύλακες ζωής, παρά­δειγμα αγα­πη­τι­κής σχέσης, και όχι εξου­σια­στές συνει­δή­σεων. Η γονεϊ­κό­τητα είναι ιερή δια­κο­νία. Το παιδί δεν είναι κτήμα μας, ούτε προ­έ­κταση των ανεκ­πλή­ρω­των επι­θυ­μιών μας. Είναι πρόσωπο μονα­δικό, εικόνα Θεού, κλη­ρο­νο­μιά ελευ­θε­ρίας. Κάθε λόγος που ταπει­νώ­νει, κάθε πράξη που φοβίζει, κάθε σιωπή που εγκα­τα­λεί­πει, κάθε παρα­βί­αση της ελευ­θε­ρίας που καλ­λιερ­γεί την πλε­ο­νε­ξία και την ανευ­θυ­νό­τητα χαράσ­σουν πληγές που συνο­δεύ­ουν το παιδί σε όλη του τη ζωή.

Όμως, η ευθύνη δεν σταματά στην οικο­γέ­νεια. Κάθε χρι­στια­νός, κάθε κοι­νό­τητα, κάθε ενορία καλού­νται να γίνουν τόπος προ­στα­σίας, θερα­πείας και ελπίδας. Δεν επι­τρέ­πε­ται να κλεί­νουμε τα μάτια ούτε να καλύ­πτουμε το κακό στο όνομα μιας ψευδούς ειρήνης. Η σιωπή μπροστά στην κακο­ποί­ηση είναι συνε­νοχή και η Εκκλη­σία καλεί­ται να είναι η φωνή των ανυ­πε­ρά­σπι­στων.

«Στη Βηθλεέμ γεν­νιέ­ται ο Λόγος, για να ανα­πλά­σει τους ανθρώ­πους της γης· και παίρνει σάρκα, για να κλη­ρο­νο­μή­σουμε την αφθαρ­σία». Η κλη­ρο­νο­μιά αυτή δεν είναι επί­γειος πλούτος ούτε πρό­σκαιρη ασφά­λεια, αλλά συμ­με­τοχή στην ίδια τη ζωή του Θεού. Μέσα από τη Γέννηση του Χριστού κλη­ρο­νο­μούμε κοι­νω­νία αντί για απο­μό­νωση, ελπίδα αντί για φόβο, αθα­να­σία αντί για θάνατο. Το Παιδί της Βηθλεέμ προ­σλαμ­βά­νει τη φτώχεια μας, την ευθραυ­στό­τητά μας και τη θνη­τό­τητά μας, και σε αντάλ­λαγμα μας χαρίζει τα πλούτη της θείας ζωής και την υπό­σχεση μιας Βασι­λείας που δεν δια­σα­λεύ­ε­ται.

Το θείο Βρέφος της Βηθλεέμ εμπι­στεύ­ε­ται τον εαυτό Του στη φρο­ντίδα μας, ρωτώ­ντας ποιά κλη­ρο­νο­μιά θα αφή­σουμε πίσω μας. Έχοντας λάβει τη θεία κλη­ρο­νο­μιά της εν Χριστώ ζωής, έχουμε την ευθύνη να παρα­δώ­σουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο που δεν βασί­ζε­ται στα πλούτη και την κερ­δο­σκο­πία, που δεν παράγει βία και μισαν­θρω­πία, έναν κόσμο που είναι θεμε­λιω­μέ­νος στην αξιο­πρέ­πεια και τον σεβασμό της κάθε ανθρώ­πι­νης ζωής, στη δυνα­τό­τητα να δημιουρ­γη­θούν σχέσεις αγάπης, στην αλληλο-εμπιστοσύνη, τη φιλαν­θρω­πία και την ειρήνη· έναν κόσμο που ψάλλει διαρκώς μαζί με τους αγγέ­λους το «Δόξα εν υψί­στοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώ­ποις ευδοκία».

Με αυτές τις σκέψεις προ­σεγ­γί­ζουμε την Φάτνη για να προ­σκυ­νή­σουμε τον Ενα­θρω­πή­σα­ντα Κύριε, ευχό­με­νοι εγκαρ­δίως αληθινά, ειρη­νικά, ευφρό­συνα και ευλο­γη­μένα Χρι­στού­γεννα, με ειρήνη, αγάπη, κατα­νό­ηση και ευαι­σθη­σία.

Χρι­στού­γεννα του δισχι­λιο­στού, και εικο­στού πέμπτου σωτη­ρίου έτους

Διά­πυ­ρος προς Χριστόν τεχθέ­ντα ευχέτης πάντων ημών.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†Ο  ΡΟΔΟΥ   ΚΥΡΙΛΛΟΣ