Το Ελεγκτικό Συνέδριο απέρριψε την αναπροσαρμογή της σύνταξης εκλιπόντος συνταξιούχου Δωδεκανήσιου βουλευτή

Με απόφαση της ελάσ­σο­νος Ολο­μέ­λειας του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου απορ­ρί­φθηκε η από 2 Απρι­λίου 2015 αίτηση 5 συγ­γε­νών εκλι­πό­ντος το έτος 2014 συντα­ξιού­χου βου­λευτή της Δωδε­κα­νή­σου κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου για την αναί­ρεση από­φα­σης του ΙΙ Τμή­μα­τος που απέρ­ριψε αίτημα για την ανα­προ­σαρ­μογή της σύντα­ξής του.

Με την τελευ­ταία απόφαση απορ­ρί­φθηκε συγκε­κρι­μένα η από 20.6.2008 έφεση του συντα­ξιού­χου βου­λευτή κατά της από 21.6.2007 πράξης της 43ης Διεύ­θυν­σης του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους, απορ­ρι­πτι­κής αίτησής του για την ανα­προ­σαρ­μογή της σύντα­ξής του με βάση το σύνολο των απο­δο­χών του Προ­έ­δρου της Εθνικής Επι­τρο­πής Τηλε­πι­κοι­νω­νιών και Ταχυ­δρο­μείων.

Πιο συγκε­κρι­μένα ο (τότε) εκκαλών – ενάγων, δικαιο­πά­ρο­χος των αναι­ρε­σειου­σών κλη­ρο­νό­μων του, δικαιώ­θηκε από 3.6.1989 βου­λευ­τική σύνταξη, που ανα­προ­σαρ­μό­σθηκε στη συνέ­χεια αυξη­τικά με πράξεις της αρμό­διας Διεύ­θυν­σης του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους.

Με αίτησή του προς το Γενικό Λογι­στή­ριο του Κράτους, επι­κα­λού­με­νος τις 13, 23 και 24/2006 απο­φά­σεις του Ειδικού Δικα­στη­ρίου του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος, με τις οποίες έγινε δεκτό ότι «γεν­νά­ται ευθύνη του Δημο­σίου προς απο­ζη­μί­ωση των ενώπιόν του προ­σφευ­γό­ντων εν ενερ­γεία δικα­στι­κών λει­τουρ­γών κατ’ εφαρ­μογή του άρθρου 105 Εισ.Ν.Α.Κ., λόγω της κατά παρά­βαση του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος παρά­λει­ψης των οργάνων της νομο­θε­τι­κής εξου­σίας να θεσπί­σουν ρύθμιση, με την οποία οι απο­δο­χές των Προ­έ­δρων των Ανω­τά­των Δικα­στη­ρίων να ανέρ­χο­νται κατά το κρίσιμο στην ένδικη κατά περί­πτωση υπόθεση χρονικό διά­στημα του­λά­χι­στον στο αυτό ύψος με τις απο­δο­χές του Προ­έ­δρου της Εθνικής Επι­τρο­πής Τηλε­πι­κοι­νω­νιών και Ταχυ­δρο­μείων, οι δε απο­δο­χές των λοιπών δικα­στι­κών λει­τουρ­γών να δια­βαθ­μί­ζο­νται ανα­λό­γως», ζήτησε την ανα­προ­σαρ­μογή της σύντα­ξής του με βάση το σύνολο των απο­δο­χών του Προ­έ­δρου της Εθνικής Επι­τρο­πής Τηλε­πι­κοι­νω­νιών και Ταχυ­δρο­μείων, στο ύψος των οποίων, όπως έγινε δεκτό με τις ανωτέρω απο­φά­σεις, πρέπει κατ’ ευθεία εφαρ­μογή των άρθρων 26, 87 παρ. 1 και 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος να ανα­βαθ­μι­στούν οι απο­δο­χές των Προ­έ­δρων των Ανώ­τα­των Δικα­στη­ρίων.

Η αίτησή του αυτή απορ­ρί­φθηκε, με την από 21.6.2007 έγγραφο (πράξη) της 43ης Διεύ­θυν­σης του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους, με την αιτιο­λο­γία αφενός μεν ότι οι απο­φά­σεις του Ειδικού Δικα­στη­ρίου παρά­γουν κατά το άρθρο 8 του ν. 3038/2002 τα απο­τε­λέ­σματά τους μόνο έναντι των δια­δί­κων της δίκης, αφε­τέ­ρου δε ότι με την 17/2006 απόφαση του ίδιου ως άνω Δικα­στη­ρίου έγινε αντί­θετα δεκτό ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται παρά­νομη παρά­λειψη των οργάνων της νομο­θε­τι­κής εξου­σίας να ανα­βαθ­μί­σουν τις απο­δο­χές των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών στο ύψος των απο­δο­χών του Προ­έ­δρου της Εθνικής Επι­τρο­πής Τηλε­πι­κοι­νω­νιών και Ταχυ­δρο­μείων και κατ’ επέ­κταση δεν θεμε­λιώ­νε­ται από αυτούς δικαί­ωμα απο­ζη­μί­ω­σης κατά το άρθρο 105 Εισ.Ν.Α.Κ..

Με την από 20.6.2008 έφεση, ο ανωτέρω ζήτησε να ακυ­ρω­θεί η πράξη αυτή και να ανα­προ­σαρ­μο­σθεί ανα­λό­γως η σύνταξή του, ενώ με την σωρευ­θείσα αγωγή ζήτησε να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο οφείλει να του κατα­βά­λει, νομι­μο­τό­κως από τότε που κατέστη ληξι­πρό­θε­σμη κάθε επι­μέ­ρους συντα­ξιο­δο­τική παροχή, άλλως από την υποβολή της σχε­τι­κής αίτησής του προς το Γενικό Λογι­στή­ριο του Κράτους, άλλως από της επι­δό­σεως της αγωγής, ως απο­ζη­μί­ωση το ποσό των 109.324,12 ευρώ, προς απο­κα­τά­σταση της ζημίας που υπέστη από την παρά­νομη στέρηση των κατά τα ως άνω αυξη­μέ­νων συντα­ξιο­δο­τι­κών παροχών του για το χρονικό διά­στημα από 1.7.2000 έως 31.12.2007, επι­πλέον δε ζήτησε να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο οφείλει να του κατα­βά­λει το ποσό των 10.000,00 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης.

Ακο­λού­θως, το δικάσαν ΙΙ Τμήμα δέχθηκε ότι αβα­σί­μως αιτείτο ο ανωτέρω την από 1.7.2000 μέχρι 31.12.2007 ανα­προ­σαρ­μογή της σύντα­ξής του με βάση τις απο­δο­χές Προ­έ­δρου Ανω­τά­του Δικα­στη­ρίου ανα­βαθ­μι­σμέ­νες στο ύψος του συνόλου των απο­δο­χών του Προ­έ­δρου της Εθνικής Επι­τρο­πής Τηλε­πι­κοι­νω­νιών και Ταχυ­δρο­μείων, αφού δεν υφί­στα­ται τέτοια πάγια μισθο­λο­γι­κού περιε­χο­μέ­νου διάταξη για τους Προ­έ­δρους των Ανω­τά­των Δικα­στη­ρίων (και τους λοιπούς δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς), ώστε να δικαιω­θούν οι μεν εν ενερ­γεία βου­λευ­τές, σύμφωνα με την απόφαση της Βουλής που ελήφθη κατά την ΚΔ΄/22.12.1964 Συνε­δρί­ασή της και δια­τη­ρή­θηκε σε ισχύ με το άρθρο 1 παρ. 1 του Ζ΄/1975 Ψηφί­σμα­τος, αντί­στοι­χου ποσού βου­λευ­τική απο­ζη­μί­ωση, οι δε συντα­ξιού­χοι βου­λευ­τές, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 4 παρ. 2 του ν.δ. 99/1974, όπως η τελευ­ταία αντι­κα­τα­στά­θηκε με το άρθρο 29 παρ. 1 του ν. 1694/1987, αντί­στοιχη κατ’ αύξηση ανα­προ­σαρ­μογή της βου­λευ­τι­κής τους σύντα­ξης.

Περαι­τέρω, δέχθηκε ότι ούτε κατ’ εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του άρθρου 5 παρ. 9 του ν. 3620/2007 και της κατ’ εξου­σιο­δό­τηση αυτών εκδο­θεί­σας 2/1601/0022/30.1.2008 κοινής από­φα­σης των Υπουρ­γών Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών και Δικαιο­σύ­νης, ο τότε εκκαλών εδι­καιούτο ανα­λό­γου κατ’ αύξηση ανα­προ­σαρ­μο­γής της συντά­ξεώς του, αφού με τις δια­τά­ξεις αυτές χορη­γή­θηκε στους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς εφάπαξ έκτακτη οικο­νο­μική παροχή – ενί­σχυση, που δεν έχει τα εννοιο­λο­γικά χαρα­κτη­ρι­στικά τής, έστω και για περιο­ρι­σμένο χρονικό διά­στημα (και ειδι­κό­τερα από 1.1.2003 έως 31.12.2007), ανα­βάθ­μι­σης του ισχύ­ο­ντος για αυτούς ειδικού μισθο­λο­γίου, με συνέ­πεια να απο­κλεί­ε­ται και οποια­δή­ποτε αντί­στοιχη μετα­βολή της βου­λευ­τι­κής απο­ζη­μί­ω­σης και κατ’ επέ­κταση της βου­λευ­τι­κής σύντα­ξης.

Με βάση τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες παρα­δο­χές το Τμήμα απέρ­ριψε την έφεση – αγωγή ως αβάσιμη.