A-τυπος και υπογραμμός: Tο άλμα

Η πλα­σμα­τι­κή ει­κό­να που επι­χει­ρεί να πε­ρά­σει η κυ­βέρ­νη­ση για την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί σή­με­ρα στην κοι­νω­νία, πόρρω απέ­χει από το τι πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει.

Παρά τις προ­σπά­θειες των κυ­βερ­νώ­ντων να κρύ­ψουν τα προ­βλή­μα­τα κάτω από το χάλι, και ει δυ­να­τόν να πα­τή­σουν πάνω του, ο ρε­α­λι­σμός τούς χα­λά­ει τα σχέ­δια. Η κοι­νω­νία, βρά­ζει και το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα απο­συ­ντί­θε­ται ανί­κα­νο να αντε­πε­ξέλ­θει στα ση­μεία των και­ρών.

Μόλις χθες, λίγο μετά τις 7 το πρωί σε κε­ντρι­κό δρόμο της πόλης μια κα­λο­βαλ­μέ­νη, ηλι­κιω­μέ­νη κυρία, πε­ρί­με­νε για αρ­κε­τή ώρα δίπλα σε έναν κάδο απορ­ριμ­μά­των. Οταν βε­βαιώ­θη­κε ότι δεν υπάρ­χουν διερ­χό­με­να αυ­το­κί­νη­τα και πεζοί, άπλω­σε το χέρι της να πάρει μια πλα­στι­κή τσά­ντα που πε­ριεί­χε φα­γώ­σι­μα, την οποία κά­ποιος συ­μπο­λί­της μας είχε αφή­σει, όπως εξάλ­λου συμ­βαί­νει πλέον όλο και συ­χνό­τε­ρα.

Το ότι η τσά­ντα, καλά κλει­σμέ­νη και πε­ρι­ποι­η­μέ­νη, πε­ριεί­χε φα­γώ­σι­μα, το δια­πί­στω­σα το προη­γού­με­νο βράδυ, περ­νώ­ντας από το συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο, όπου σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά συ­μπο­λί­τες μας αφή­νουν διά­φο­ρα είδη που δεν χρειά­ζο­νται, όπως ρούχα και πα­πού­τσια ή φα­γη­τό που πε­ρισ­σεύ­ει για συ­μπο­λί­τες μας που έχουν ανά­γκη.

Με με­γά­λο δι­σταγ­μό μήπως κά­ποιος την δει, η κυρία πήρε την τσά­ντα, την έκρυ­ψε κάτω από την ζα­κέ­τα της και απο­μα­κρύν­θη­κε, σχε­δόν ενο­χι­κά, με γρή­γο­ρα βή­μα­τα.

Προ­φα­νώς δεν είναι η μο­να­δι­κή που ανα­γκά­ζε­ται να πάρει φα­γη­τό πα­ρα­τη­μέ­νο επί ώρες δίπλα από έναν κάδο σκου­πι­διών, και οπωσ­δή­πο­τε αν είχε άλλη επι­λο­γή δεν θα το έκανε. Η πε­ρι­βο­λή της δεν πα­ρέ­πε­μπε σε πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νο ή ανή­μπο­ρο άτομο. Αντι­θέ­τως.

Οι συ­νειρ­μοί για το πώς από την μία μέρα στην άλλη η γυ­ναί­κα αυτή, έφτα­σε στο ση­μείο να χα­μη­λώ­νει τα μάτια από ντρο­πή πριν απλώ­σει το χέρι της, δια­δέ­χο­νταν ο ένας τον άλλον πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας την σκηνή. Πολύ εύ­κο­λα τε­λι­κά μπο­ρεί κα­νείς να βρε­θεί από την μία όχθη στην άλλη, χωρίς να υπάρ­χει κα­νέ­να δίχτυ κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας.

Τα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται είναι ασπι­ρί­νες για μια κοι­νω­νία που ψυ­χορ­ρα­γεί την ίδια ώρα που η κυ­βέρ­νη­ση προ­σβλέ­πει στον φυ­σι­κό θά­να­το όσων είναι άνω των 70 για να λύσει το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό, αφού όπως απο­δεί­χθη­κε δια στό­μα­τος Ευ­κλεί­δη Τσα­κα­λώ­του, κάθε άλλο παρά ατυ­χής ήταν η πε­ρι­βό­η­τη έκ­φρα­ση του πρω­θυ­πουρ­γού στη ΔΕΘ.

Φτά­σα­με σε ένα ση­μείο που αντί να κά­νου­με όνει­ρα, κά­νου­με μα­θη­μα­τι­κά και αντί να σχε­διά­ζου­με ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο αρ­κού­μα­στε να κά­νου­με σχέ­δια για την μέρα που ξη­με­ρώ­νει. Κι από αύριο έχει (;) ο Θεός…

«Κάνε άλμα πιο γρή­γο­ρο από τη φθορά» είχε πει ο Οδυσ­σέ­ας Ελύ­της, φαί­νε­ται όμως πως μας πρό­λα­βε η φθορά και αφού η χώρα βα­δί­ζει σε τε­ντω­μέ­νο σχοι­νί είναι αμ­φί­βο­λο για το πότε –αν- θα κα­τα­φέ­ρει να κάνει το ανα­γκαίο άλμα.