“Eθελοντής δεν είναι μόνο όποιος μπορεί να κάνει τον πυροσβέστη ή τον διασώστη-Οι εθελοντές δεν είναι υπάλληλοί μας”

Το μήνυμα του κ. Γιώργου Υψη­λά­ντη από τον λογα­ρια­σμό του στο fb, με σαφείς υπαι­νιγ­μούς για τα περί “εθε­λο­ντών του γλυκού νερού” του Δημάρ­χου.

ΑΠΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ….Την ώρα της φωτιάς, μετράς φόβο κι αγωνία για τις περιου­σίες και τις ανθρώ­πι­νες ζωές που κιν­δυ­νεύ­ουν και οργή γιατί τα παθή­ματα δεν γίνο­νται μαθή­ματα. Στ’ απο­κα­ΐ­δια μετράς μονάχα θλίψη για το βιασμό του περι­βάλ­λο­ντος, γιατί αυτός ο βιασμός δύσκολα ξεπερ­νιέ­ται κι επου­λώ­νε­ται.

Ένα μπράβο κι ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ σ’ αυτούς που από καθήκον ή υπη­ρε­σιακή υπο­χρέ­ωση έδωσαν μάχη για να απο­τρέ­ψουν την κατα­στροφή. Το ίδιο κι ακόμα μεγα­λύ­τερο μπράβο και ευχα­ρι­στώ, σ΄ όλους εκεί­νους τους (δεν λέω ανώ­νυ­μους, γιατί όλοι έχουν όνομα) συμπο­λί­τες μας, που εθε­λο­ντικά βοή­θη­σαν με όποιο τρόπο μπόρεσε ο καθένας.

Ο εθε­λο­ντι­σμός κι οι εθε­λο­ντές πέραν της ηθικής θεώ­ρη­σης της προ­σφο­ράς τους, είναι και (κυνικά μιλώ­ντας) πρα­κτικά χρή­σι­μοι στην κοι­νω­νία και στις δομές της (δήμος, περι­φέ­ρεια, υπη­ρε­σίες, κλπ) γιατί μπα­λώ­νουν τρύπες και καλύ­πτουν εγγε­νείς αδυ­να­μίες.

Αντί λοιπόν να τους απο­στρε­φό­μα­στε και να τους εγκα­λούμε, καλό είναι να τους αγκα­λιά­σουμε (δεν λέω να τους τιμή­σουμε με φαν­φά­ρες ή να τους απο­ζη­μιώ­σουμε οικο­νο­μικά για την προ­σφορά τους) και ν’ ακού­σουμε τις προ­τά­σεις και υπο­δεί­ξεις τους.

Εξ’ άλλου εθε­λο­ντής δεν είναι μόνο όποιος μπορεί να κάνει τον πυρο­σβέ­στη στις φωτιές, ή τον δια­σώ­στη. Εθε­λο­ντής είναι κι αυτός που κάνει τις φορο­λο­γι­κές δηλώ­σεις των φτωχών κι αγράμ­μα­των γερό­ντων, κι αυτός που φρο­ντί­ζει τ’ αδέ­σποτά μας, κι αυτός που κάνει δωρεάν μαθή­ματα στα παιδιά του ορφα­νο­τρο­φείου μας, κι αυτός που μαζεύει φάρμακα για τους φτωχούς, κι αυτός που νοιά­ζε­ται για το περι­βάλ­λον κι η κα Ευαγ­γε­λία που καθα­ρί­ζει χρόνια τώρα τους δρόμους γύρω από τα φανάρια στην Εθνικής Αντί­στα­σης και σταματώ εδώ γιατί θ’ αδικήσω πάρα πολλούς. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν την ανάγκη ανά­δει­ξης της προ­σφο­ράς τους ούτε από εμένα, ούτε από κανέναν άλλο. Προ­σφέ­ρουν, όποτε θέλουν και μπορούν εκεί που ξέρουν και μπορούν να προ­σφέ­ρουν. Εθε­λο­ντές είναι, δεν είναι και υπάλ­λη­λοι μας!