Ομιλία του Δημάρχου Ρόδου στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ με θέμα «Οδική Ασφάλεια: Προστατεύουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας»

Η ομι­λία του Δη­μάρ­χου Ρόδου Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη στην εκ­δή­λω­ση της ΟΝΝΕΔ η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο πάρκο Ρο­δι­νιού με θέμα «Οδική ασφά­λεια: Προ­στα­τεύ­ου­με τους εαυ­τούς μας και τους γύρω μας» πα­ρου­σία του προ­έ­δρου της ΟΝΝΕΔ κ. Παύ­λου Μα­ρι­νά­κη.

Φίλες & Φίλοι,

Πρώτα απ’ όλα θέλω να συγ­χα­ρώ την ΟΝΝΕΔ, και τον Πρό­ε­δρό της, Παύλο Μα­ρι­νά­κη, γι’ αυτή την πρω­το­βου­λία, που απο­δει­κνύ­ει πως οι Πο­λι­τι­κές Νε­ο­λαί­ες, έχουν χρή­σι­μο και εποι­κο­δο­μη­τι­κό ρόλο να επι­τε­λέ­σουν, στο βαθμό που προ­σα­να­το­λί­ζουν σωστά τη δράση τους, στα ου­σιώ­δη θέ­μα­τα, και νοιά­ζο­νται πραγ­μα­τι­κά για τους νέους, και τις νέες, της πα­τρί­δας μας.

Η οδική ασφά­λεια είναι πα­γκό­σμιο ζή­τη­μα. Τα στοι­χεία από την 03η Πα­γκό­σμια Δι­υ­πουρ­γι­κή Διά­σκε­ψη για την Οδική Ασφά­λεια, που βγή­καν τον Φε­βρουά­ριο, είναι πραγ­μα­τι­κά σο­κα­ρι­στι­κά. Τα τρο­χαία απο­τε­λούν την πρώτη αιτία θα­νά­του, για τις ηλι­κί­ες 5-29 χρό­νων πα­γκο­σμί­ως, με τρα­γι­κές συ­νέ­πειες στην υγεία, αλλά και την οι­κο­νο­μία. Κάθε χρόνο 1,35 εκα­τομ­μύ­ρια οδη­γοί, δι­κυ­κλι­στές, επι­βά­τες οχη­μά­των και πεζοί, χά­νουν τη ζωή τους στους δρό­μους, και άλλα 15 εκα­τομ­μύ­ρια, τραυ­μα­τί­ζο­νται σο­βα­ρά. Κα­τα­στρέ­φο­νται ζωές, και οι­κο­γέ­νειες.

Μεί­ζον θέμα είναι, και για τη χώρα μας. Μεί­ζον θέμα είναι, και για τη Ρόδο. Κάθε τόσο θρη­νού­με, ένα νέο άν­θρω­πο, που αφή­νει την τε­λευ­ταία του πνοή, στην άσφαλ­το. Δεν έχει νόημα, να πω κι εγώ τα ίδια ξύ­λι­να λόγια, που λέ­γο­νται πολ­λές φορές, σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις. Απευ­θύ­νο­μαι σε νέους αν­θρώ­πους, σέ­βο­μαι την αντί­λη­ψή τους, και θα σας πω πολύ απλά, και πολύ κα­θα­ρά, κά­ποιες, βα­σι­κές αρχές για το θέμα.

Πρώ­τον, η ζωή δεν έχει …undo. Μόνον οι υπο­λο­γι­στές, έχουν. Στη ζωή, άπαξ και κά­νεις το λάθος, το πλη­ρώ­νεις. Κι αν το κά­νεις στο δρόμο, μπο­ρεί να το πλη­ρώ­σεις, με την ίδια σου τη ζωή. Όλοι ξέ­ρου­με ποιο είναι το σωστό. Όλοι ξέ­ρου­με, πως πρέ­πει να φο­ρά­με ζώνη, στο αυ­το­κί­νη­το, ή κρά­νος στις μη­χα­νές. Όλοι ξέ­ρου­με, πως όταν δια­σκε­δά­ζου­με, ένας δεν πίνει, γιατί είναι ο οδη­γός της πα­ρέ­ας. Όλοι ξέ­ρου­με, πως η υπερ­βο­λι­κή τα­χύ­τη­τα, και η επι­κίν­δυ­νη προ­σπέ­ρα­ση, είναι οι κυ­ριό­τε­ροι πα­ρά­γο­ντες, πρό­κλη­σης τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των. Το ση­μα­ντι­κό, είναι το σωστό, που ξέ­ρου­με να το κά­νου­με, κιό­λας. Αυτό ση­μαί­νει υπεύ­θυ­νη οδική συ­μπε­ρι­φο­ρά, και είναι η μόνη απο­τε­λε­σμα­τι­κή απά­ντη­ση, στα τρο­χαία δυ­στυ­χή­μα­τα.

Δεύ­τε­ρον, η ζωή θέλει focus. Τί­πο­τα δεν μπο­ρείς να κά­νεις σωστά, αν δεν είσαι συ­γκε­ντρω­μέ­νος, σε αυτό που κά­νεις. Πόσο μάλ­λον στην οδή­γη­ση, που το κακό, θέλει κλά­σμα­τα του δευ­τε­ρο­λέ­πτου για να γίνει.

Κι εδώ επι­τρέψ­τε μου να πω, ότι ανη­συ­χώ πάρα πολύ. Σε ένα τόπο που το 95% της οι­κο­νο­μί­ας του, και των ει­σο­δη­μά­των του, εξαρ­τά­ται από τον του­ρι­σμό, το άγχος και το στρες, έχουν χτυ­πή­σει κόκ­κι­νο. Ο Κο­ρο­νο­ϊ­ός σκό­τω­σε τη φε­τι­νή σεζόν. Αυτή είναι η αλή­θεια. Κι επει­δή είμαι κάθε μέρα στο δρόμο. και σε επαφή με τους συ­μπο­λί­τες μου. δια­πι­στώ­νω δυ­στυ­χώς, πως έχο­ντας ένα σωρό έγνοιες στο μυαλό τους, δεν βλέ­πουν μπρο­στά τους. Οδη­γούν, και δεν είναι εκεί. Είναι αλλού: Στην τρά­πε­ζα, στο δά­νειο, στη δου­λειά που χά­θη­κε, στο ει­σό­δη­μα που μειώ­θη­κε, στους πε­λά­τες, που δεν ήρθαν.

Κάνω έκ­κλη­ση από αυτό το βήμα, στους συ­μπο­λί­τες μας: Προ­στα­τέψ­τε τον εαυτό σας, και τους άλ­λους. Όλα τα υπό­λοι­πα γί­νο­νται. Είναι τρα­γι­κή ει­ρω­νεία, να έχου­με πλη­ρώ­σει, τόσο βαρύ οι­κο­νο­μι­κό τί­μη­μα, εξαι­τί­ας της παν­δη­μί­ας, και τε­λι­κά να σκο­τω­νό­μα­στε στους δρό­μους. Συ­γκέ­ντρω­ση. Συ­γκέ­ντρω­ση. Συ­γκέ­ντρω­ση. Τα προ­βλή­μα­τα, θα είναι εκεί να τα σκε­φτεί­τε, και όταν θα έχετε παρ­κά­ρει. Δεν θα λύ­σε­τε κα­νέ­να, αν προ­σπα­θή­σε­τε, να το κά­νε­τε οδη­γώ­ντας. Το πι­θα­νό­τε­ρο είναι, να δη­μιουρ­γή­σε­τε ένα ακόμη. Και ίσως το πιο σο­βα­ρό.

Το τρίτο που θέλω να επι­ση­μά­νω, είναι η νο­μι­μό­τη­τα. Κα­νέ­νας δεν μπο­ρεί, και δεν πρέ­πει, να εξαι­ρεί­ται του νόμου. Ο νόμος πρέ­πει να επι­βάλ­λε­ται, και οι πα­ρα­βά­τες του, να τι­μω­ρού­νται. Δεν χω­ρά­ει δεύ­τε­ρη σκέψη, εδώ. Ξέρω πως με αυτό που λέω, δεν γί­νο­μαι ευ­χά­ρι­στος. Δεν πει­ρά­ζει…. Έχω δώσει όρκο, να είμαι χρή­σι­μος στον τόπο μου. Όχι ευ­χά­ρι­στος.

Το δί­λημ­μα, δεν είναι πρό­στι­μο, ή μη πρό­στι­μο. Κα­λύ­τε­ρα ένας Ρο­δί­της, να είναι ζω­ντα­νός, και δυ­σα­ρε­στη­μέ­νος για το πρό­στι­μο που του επι­βλή­θη­κε, παρά να σκο­τω­θεί, με την ικα­νο­ποί­η­ση ότι δεν πλή­ρω­σε πρό­στι­μο, ποτέ.

Όλοι πρέ­πει να κά­νου­με, το σωστό. Να σε­βό­μα­στε τον εαυτό μας, τους άλ­λους και το νόμο. Αλ­λιώς όσα έργα οδο­ποι­ί­ας κι αν κά­νου­με, το πραγ­μα­τι­κό όφε­λος θα είναι μικρό. Και ο Δήμος, και η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, κά­νου­με έργα και πα­ρεμ­βά­σεις, στο οδικό δί­κτυο, Και με νέες οδο­ποι­ί­ες, και με συ­ντή­ρη­ση

του υφι­στά­με­νου οδι­κού δι­κτύ­ου, και με έργα για τη βα­τό­τη­τα της αγρο­τι­κής οδο­ποι­ί­ας. Ει­δι­κά στις πε­ρι­πτώ­σεις που έχου­με, φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές. Επί­σης φρο­ντί­ζου­με επι­με­λώς την ασφά­λεια της Δη­μο­τι­κής Συ­γκοι­νω­νί­ας, ενώ ταυ­τό­χρο­να κά­να­με και με μια πολύ με­γά­λη πα­ρέμ­βα­ση, με την έναρ­ξη της Ηλε­κτρο­κί­νη­σης, στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη.

Τί­πο­τα όμως, δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στή­σει την προ­σω­πι­κή ευ­θύ­νη, του κα­θε­νός μας ως οδη­γού. Γι’ αυτό και έχου­με πολύ με­γά­λη ανά­γκη, να δη­μιουρ­γή­σου­με μια νέα κουλ­τού­ρα, ασφα­λούς οδή­γη­σης. Ξε­κι­νώ­ντας από τα σχο­λεία, από τα παι­διά, και τους εφή­βους. Και σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, ανα­βαθ­μί­ζου­με, το Πάρκο Κυ­κλο­φο­ρια­κής Αγω­γής, του Δήμου Ρόδου, ώστε να έχει ου­σια­στι­κό­τε­ρο ρόλο, & συμ­με­το­χή, στην Ανά­πτυ­ξη της Κυ­κλο­φο­ρια­κής Συ­νεί­δη­σης.

Ωστό­σο, οι με­μο­νω­μέ­νες προ­σπά­θειες, φαί­νε­ται πως δεν είναι ικα­νές, να κα­λύ­ψουν το κενό, μιας κα­θο­λι­κής και συ­ντο­νι­σμέ­νης προ­σπά­θειας, εκ­παί­δευ­σης του μα­θη­τι­κού πλη­θυ­σμού, στο θέμα της οδι­κής ασφά­λειας. Και προς τα εκεί πρέ­πει να κι­νη­θού­με, άμεσα.

Επι­πλέ­ον, είναι εξί­σου ση­μα­ντι­κό, να πα­ρέ­χο­νται Εκ­παι­δευ­τι­κά Προ­γράμ­μα­τα, ακόμη και μέσω δια­δι­κτύ­ου, για την οδική ασφά­λεια. Προ­σαρ­μο­σμέ­να ει­δι­κά για κάθε ηλι­κια­κή ομάδα. Διότι, μπο­ρεί οι νέοι να έχουν άγνοια κιν­δύ­νου, όμως και πολ­λοί με­γα­λύ­τε­ροι συ­μπο­λί­τες μας, έχουν έλ­λει­ψη συ­ναί­σθη­σης της αδυ­να­μί­ας τους, να οδη­γούν πλέον σωστά.

Εμείς σαν Δήμος Ρόδου, έχου­με κάθε διά­θε­ση συ­νερ­γα­σί­ας με την Πο­λι­τεία, με τα αρ­μό­δια Υπουρ­γεία, και τους φο­ρείς. Με ακα­δη­μαϊ­κά ιδρύ­μα­τα, και ιν­στι­τού­τα, για την υλο­ποί­η­ση μιας τέ­τοιας προ­σπά­θειας, εκ­παί­δευ­σης και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, από τα παι­διά του νη­πια­γω­γεί­ου, μέχρι την τρίτη ηλι­κία.

Κάθε δράση για την οδική ασφά­λεια, δεν κο­στί­ζει. Αξί­ζει. Αξί­ζει ζωές! Η οδή­γη­ση είναι, «η πιο επι­κίν­δυ­νη κα­θη­με­ρι­νή μας συ­νή­θεια». Αν ανα­λο­γι­στού­με, ότι την τε­λευ­ταία 5ετία εί­χα­με, πε­ρισ­σό­τε­ρους από 4.000 νε­κρούς, στην Ελ­λά­δα, σε τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα. Ή αν ανα­λο­γι­στού­με, πως στις ηλι­κί­ες 15-45 ετών, τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα, απο­τε­λούν την πρώτη αιτία θα­νά­του. Είναι πολύ σο­βα­ρό ζή­τη­μα, για να το προ­σπερ­νά­με. Ει­δι­κά όταν τα πράγ­μα­τα δυ­σκο­λεύ­ουν, όπως συμ­βαί­νει σή­με­ρα, και απαι­τεί­ται μια νέα προ­σέγ­γι­ση, σε­βα­σμού και ευ­θύ­νης.

Η επί­τευ­ξη του στό­χου, της μεί­ω­σης των τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των, προ­ϋ­πο­θέ­τει συ­νε­χείς πρω­το­βου­λί­ες, και και­νο­τό­μες δρα­στη­ριό­τη­τες. Με ανά­λο­γο πε­ριε­χό­με­νο.

Συγ­χα­ρη­τή­ρια και πάλι στην ΟΝΝΕΔ, για τη ση­με­ρι­νή εκ­δή­λω­ση, και την ανά­δει­ξη της κρι­σι­μό­τη­τας του ζη­τή­μα­τος.

Ει­δι­κά σε μια πε­ρί­ο­δο, με­γά­λων δυ­σκο­λιών, που για να κα­τα­φέ­ρου­με να αντα­πε­ξέλ­θου­με, θα πρέ­πει πάνω απ’ όλα, να προ­σέ­χου­με και να νοια­ζό­μα­στε, ο ένας τον άλλο.

Ευ­χα­ρι­στώ για την προ­σο­χή σας.