Οι κάτοικοι της Απολακκιάς μετρούν τις πληγές τους – Μόνοι τους ξεκίνησαν εργασίες αποκατάστασης!

Τις πλη­γές τους με­τρούν οι κά­τοι­κοι της Απο­λακ­κιάς, λίγα 24ωρα μετά το ξέ­σπα­σμα της πύ­ρι­νης λαί­λα­πας, που κα­τέ­κα­ψε καλ­λιέρ­γειες χι­λιά­δων στρεμ­μά­των, προ­κα­λώ­ντας τε­ρά­στιες ζη­μιές.

Η επί­σκε­ψη του υπουρ­γού Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης Βαγ­γέ­λη Απο­στό­λου στην πε­ριο­χή και οι δια­βε­βαιώ­σεις του για άμεση κα­τα­βο­λή απο­ζη­μιώ­σε­ων, δεν έκαμ­ψε τις ανη­συ­χί­ες των αγρο­τών οι οποί­οι, όπως δή­λω­σαν στην «δη­μο­κρα­κτι­κή», φο­βού­νται ότι οι δαι­δα­λώ­δεις γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, θα επι­φέ­ρουν με­γά­λες κα­θυ­στε­ρή­σεις και οι ίδιοι δεν μπο­ρούν μέχρι τότε «να μεί­νουν με σταυ­ρω­μέ­να χέρια».

Αυτό που επεί­γει, όπως λένε, είναι η άμεση απο­κα­τά­στα­ση του δι­κτύ­ου άρ­δευ­σης, το οποίο έχει κα­τα­στρα­φεί πλή­ρως, ώστε να πε­ρι­σώ­σουν ό,τι έχει απο­μεί­νει από τις καλ­λιέρ­γειες σε πρώτη φάση και σε επό­με­νη, να προ­σπα­θή­σουν να κα­τα­στή­σουν και πάλι γό­νι­μα τα χω­ρά­φια τους.

Χθες, από νωρίς το πρωί, κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής με δικά τους έξοδα και μέσα, επι­χει­ρού­σαν να απο­κα­τα­στή­σουν βλά­βες του δι­κτύ­ου άρ­δευ­σης και να αντι­κα­τα­στή­σουν σω­λή­νες, ώστε να κερ­δί­σουν χρόνο μέχρι οι το­πι­κές αρχές να στεί­λουν συ­νερ­γεία για να ξε­κι­νή­σουν τις εκτε­τα­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις.

Ο πρό­ε­δρος της δη­μο­τι­κής κοι­νό­τη­τας Απο­λακ­κιάς κ. Στά­θης Δια­μα­ντής δή­λω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην «δη­μο­κρα­τι­κή»: «Κα­ή­κα­με και μεί­να­με μο­νά­χοι. Αν και θα πε­ρί­με­νε κα­νείς να έχουν ήδη ξε­κι­νή­σει οι ερ­γα­σί­ες για την απο­κα­τά­στα­ση του δι­κτύ­ου ύδρευ­σης, μέχρι στιγ­μής δεν έχει γίνει τί­πο­τα. Εί­μα­στε μόνοι μας και μόνοι μας πα­λεύ­ου­με. Την Τρίτη, η πλα­τεία του χω­ριού μας γέ­μι­σε από κόσμο με την επί­σκε­ψη του υπουρ­γού και των το­πι­κών πα­ρα­γό­ντων, σή­με­ρα όμως εί­μα­στε πάλι μόνοι. Οι καλ­λιέρ­γειες που σώ­θη­καν, δεν μπο­ρούν να πο­τι­στούν και αν κα­θυ­στε­ρή­σουν επι­πλέ­ον οι ερ­γα­σί­ες, τότε θα χα­θούν κι αυτές». Ο κ. Στ. Δια­μα­ντής, πρό­σθε­σε ότι οι συγ­χω­ρια­νοί του πήραν την κα­τά­στα­ση στα χέρια τους, ξε­κι­νώ­ντας από μόνοι τους ερ­γα­σί­ες.

Ο πρό­ε­δρος της Δη­μο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας, δέ­χε­ται συ­νε­χώς τα αγω­νιώ­δη ερω­τή­μα­τα των συγ­χω­ρια­νών του για το πότε θα ξε­κι­νή­σουν οι ερ­γα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης στην πε­ριο­χή, όμως ούτε ο ίδιος έχει σαφή ει­κό­να, αφού δεν είναι εκεί­νος που μπο­ρεί να κι­νή­σει τις δια­δι­κα­σί­ες.

«Οι δια­δι­κα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης των ζη­μιών, και ει­δι­κά του δι­κτύ­ου άρ­δευ­σης, έπρε­πε να ξε­κι­νή­σουν χθες. Οσο περ­νά­νε οι ημέ­ρες, η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται ακόμα πιο δύ­σκο­λη. Ο κό­σμος πα­λεύ­ει μόνος του να με­τα­φέ­ρει σω­λή­νες, να απο­κα­τα­στή­σει ό, τι μπο­ρεί για να κα­τα­φέ­ρει να πο­τί­σει τα χω­ρά­φια που σώ­θη­καν. Αυτό που φο­βό­μουν, έγινε», λέει ο κ. Δια­μα­ντής.

Οι κά­τοι­κοι, έχουν πλέον επι­κε­ντρω­θεί στην επό­με­νη μέρα, προ­σπα­θώ­ντας με ίδια μέσα, μέχρι στιγ­μής, να αντι­με­τω­πί­σουν την δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση στην οποί­αν πε­ρι­ήλ­θαν από την μία στιγ­μή στην άλλη και μά­λι­στα, σε πε­ρί­ο­δο συ­γκο­μι­δής με απο­τέ­λε­σμα να υπο­στούν τε­ρά­στια οι­κο­νο­μι­κή ζημιά.

Ο πρό­ε­δρος της δη­μο­τι­κής κοι­νό­τη­τας, κα­τα­βάλ­λει κάθε δυ­να­τή προ­σπά­θεια ώστε να φτά­σουν τα συ­νερ­γεία στην πε­ριο­χή,  να ξε­κι­νή­σουν οι ερ­γα­σί­ες το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τόν και το χωριό να επα­νέλ­θει στους γνώ­ρι­μους ρυθ­μούς του, όμως αυτό, φαί­νε­ται, πως δεν θα είναι εύ­κο­λη υπό­θε­ση.

Οι κά­τοι­κοι της Απο­λακ­κιάς δια­μαρ­τύ­ρο­νται, λέ­γο­ντας πως δεν είναι δυ­να­τόν να περ­νά­νε οι ημέ­ρες χωρίς να γί­νε­ται τί­πο­τα. «Πε­ρι­μέ­νου­με τα συ­νερ­γεία για να κα­τα­φέ­ρου­με τα μα­ζέ­ψου­με τα κομ­μά­τια μας, δεν είναι δυ­να­τόν να περ­νά­νε οι μέρες και να μην γί­νε­ται τί­πο­τα. Μι­λά­με για την επι­βί­ω­σή μας και κά­ποιοι πρέ­πει να το κα­τα­λά­βουν πριν να είναι αργά», δή­λω­σε στην «δ» κά­τοι­κος της πε­ριο­χής που ένα με­γά­λο  μέρος των καλ­λιερ­γειών του κα­τα­στρά­φη­κε από τη φωτιά και πα­λεύ­ει να σώσει ένα μικρό χω­ρά­φι που σώ­θη­κε την τε­λευ­ταία στιγ­μή.