Επικήδειος από το προσωπικό της εφημερίδας “Δράσις”

Ο πόνος είναι ανεί­πω­τος γιατί σή­με­ρα απο­χαι­ρε­τού­με έναν δικό μας άν­θρω­πο που υπη­ρέ­τη­σε με υπο­δειγ­μα­τι­κό ήθος και συ­νέ­πεια το κοινό καλό.

Η ρο­δια­κή κοι­νω­νία έχασε έναν σπου­δαίο άν­θρω­πο ερ­γα­τι­κό, μα­χη­τι­κό, οξυ­δερ­κή και η δη­μο­σιο­γρα­φι­κή οι­κο­γέ­νεια ένα ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι της, γι’ αυτό και είναι με­γά­λο το κενό που αφή­νεις πίσω.

Αγα­πη­μέ­νες μας Παύλο,

Το «πνευ­μα­τι­κό» σου παιδί, η εφη­με­ρί­δα «Δρά­σις» που δη­μιούρ­γη­σες με πολύ κόπο, με­ρά­κι, αλλά και ατε­λεί­ω­τες ώρες ερ­γα­σί­ας, σε κα­τέ­τα­ξε στην κο­ρυ­φή της πυ­ρα­μί­δας στο χώρο των μέσων ενη­μέ­ρω­σης του τόπου μας.

Όλοι εμείς που ήμα­σταν γύρω σου, που ερ­γα­σθή­κα­με κοντά σου και μά­θα­με πράγ­μα­τα από τις συμ­βου­λές σου και τις γνώ­σεις που με­τα­λα­μπά­δευ­ες σε κάθε έναν μας ξε­χω­ρι­στά, πρό­θυ­μα και με αί­σθη­μα ευ­θύ­νης, μας δί­νουν δύ­να­μη και κου­ρά­γιο για να συ­νε­χί­σου­με.

Προ­σω­πι­κά μου έδω­σες την ευ­και­ρία να είμαι ένας από αυ­τούς που συ­νερ­γά­σθη­καν μαζί σου, για…..ολό­κλη­ρα χρό­νια, ανα­θέ­το­ντας μου καί­ριες θέ­σεις ευ­θύ­νης και σ’ ευ­χα­ρι­στώ γι’ αυτό. Τα ατέ­λειω­τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα που πε­ρά­σα­με μαζί σου όλοι οι συ­νά­δελ­φοι, οι καλές και οι δύ­σκο­λες στιγ­μές, οι ώρες αγω­νί­ας, το εν­δια­φέ­ρον σου για κάθε ρε­πορ­τάζ, για κάθε άρθρο ή έρευ­να, έτσι ώστε να είναι σωστά τεκ­μη­ριω­μέ­νο και ολο­κλη­ρω­μέ­νο, όπως και η ικα­νο­ποί­η­ση που είχες κατά την έκ­δο­ση της εφη­με­ρί­δας, θα μεί­νουν ανε­ξί­τη­λα χα­ραγ­μέ­να στο μυαλό μας.

Τα εύ­ση­μα που έπαιρ­νες από το δη­μο­σιο­γρα­φι­κό χώρο, αλλά και από την κοινή γνώμη δι­καί­ως σε κα­τέ­τασ­σαν στην κο­ρυ­φή, γι’ αυτό άλ­λω­στε και σε απο­κα­λού­σα­με «Πα­τριάρ­χη της Δη­μο­σιο­γρα­φί­ας»…

Η όμορ­φη οι­κο­γέ­νεια που δη­μιούρ­γη­σες με την κυρία Δέ­σποι­να που στε­κό­ταν πάντα δίπλα σου, τα παι­διά σου, η Τσα­μπί­κα και ο Μι­χά­λης, τα εγ­γό­νια σου, ο Πα­νά­γος και η Παυ­λί­να που τους κα­μά­ρω­νες και θα τους κα­μα­ρώ­νεις από κει ψηλά, νιώ­θουν τυ­χε­ροί και υπε­ρή­φα­νοι για σένα και τις αξίες που τους έμα­θες… Κα­τόρ­θω­σες να τους με­τα­δώ­σεις απλό­χε­ρα τις απλές αλή­θειες της ζωής και τις αρε­τές που σε διέ­κρι­ναν.

Υπάρ­χουν στιγ­μές που τα λόγια βγαί­νουν δύ­σκο­λα.

Φεύ­γεις σή­με­ρα από κοντά μας για το με­γά­λο τα­ξί­δι, και μένει πίσω η ευ­γέ­νεια του χα­ρα­κτή­ρα σου. Η αξιο­πρέ­πεια που είχες μέχρι την τε­λευ­ταία ώρα, και ήταν αυτή που σε διέ­κρι­νε.

Δε θα σε ξε­χά­σου­με ποτέ. Αιω­νία σου η μνήμη. Καλό κα­τευό­διο…