Προειδοποιεί για τις επιπτώσεις της ελληνικής ανθρωπιστικής κρίσης Αυστριακός οικονομολόγος

“Στην Ελ­λά­δα η σο­βα­ρό­τη­τα της κα­τά­στα­σης έχει δια­στά­σεις μιας αν­θρω­πι­στι­κής κα­τα­στρο­φής και είναι στρου­θο­κα­μη­λι­σμός να λέει κά­ποιος ότι δεν τον εν­δια­φέ­ρει, ότι δεν πλη­ρώ­νει γι’ αυ­τούς, όπως είναι απο­λύ­τως αφε­λές να πι­στεύ­ει ότι αυτό δεν θα έχει επι­πτώ­σεις σε εμάς”, προει­δο­ποιεί ο γνω­στός αυ­στρια­κός οι­κο­νο­μο­λό­γος, και κα­θη­γη­τής του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Kingston στο Λον­δί­νο, ΄Εν­γκελ­μπερτ Στόκ­χα­μερ, σε ση­με­ρι­νή μακρά συ­νέ­ντευ­ξή του στην αυ­στρια­κή εφη­με­ρί­δα “Βίνερ Τσάι­τουνγκ”.

Πα­ρα­πέ­μπο­ντας στη με­γά­λη κρι­τι­κή, που, όπως λέει, ασκεί­ται ως προς τη δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης στην Ελ­λά­δα, ο αυ­στρια­κός οι­κο­νο­μο­λό­γος ση­μειώ­νει ότι κα­νο­νι­κά το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο πρέ­πει να εξε­τά­ζει τη μα­κρο­πρό­θε­σμη δυ­να­τό­τη­τα απο­πλη­ρω­μής προ­τού χο­ρη­γή­σει δά­νεια, κάτι, που σύμ­φω­να με τους επι­κρι­τές, δεν συ­νέ­βη στην πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δας, καθώς δεν εξε­τά­στη­κε επα­κρι­βώς η βιω­σι­μό­τη­τα των δα­νεί­ων.

Στην ερώ­τη­ση για το αν η Ελ­λά­δα θα είναι ποτέ σε θέση να απο­πλη­ρώ­σει τα χρέη της απα­ντά “όχι, εάν η Ευ­ρώ­πη δεν κάνει μια ρι­ζι­κή αλ­λα­γή στην οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή της”, προ­τεί­νο­ντας ο ίδιος μια ση­μα­ντι­κά πιο επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή στις χώρες του κέ­ντρου και μια οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή που θα επι­τρέ­πει έναν υψη­λό­τε­ρο πλη­θω­ρι­σμό.

Όπως διευ­κρι­νί­ζει, υπάρ­χουν δύο μέ­θο­δοι για την έξοδο από το υψηλό χρέος, είτε με μια αύ­ξη­ση του πλη­θω­ρι­σμού είτε με μια δια­γρα­φή χρέ­ους, ενώ μια τρίτη εκ­δο­χή θα ήταν με τό­νω­ση της ανά­πτυ­ξης, κάτι που δεν είναι δυ­να­τό για την Ελ­λά­δα.

Στην πα­ρα­τή­ρη­ση του συ­ντά­κτη ότι αυτά θυ­μί­ζουν τον οι­κο­νο­μο­λό­γο συ­νά­δελ­φό του, τον Έλ­λη­να υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών Γιάνη Βα­ρου­φά­κη, ο ΄Εν­γκελ­μπερτ Στόκ­χα­μερ το­νί­ζει πως θε­ω­ρεί “πολύ καλό, ότι κά­ποιος όπως ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης βρί­σκε­ται σε μια τέ­τοια θέση”.

Στη συ­νέ­χεια, ανα­φέ­ρει ότι είναι εντυ­πω­σια­κά αυτά που συμ­βαί­νουν στη Νότια Ευ­ρώ­πη, καθώς φαί­νε­ται ότι και η Ισπα­νία πη­γαί­νει, του­λά­χι­στον με­ρι­κώς, στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση, όπου δη­λα­δή τα παλιά κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά κόμ­μα­τα αντι­κα­θί­στα­νται από αρι­στε­ρό­τε­ρα.

Ωστό­σο, πα­ρα­τη­ρώ­ντας κά­ποιος τα προ­γράμ­μα­τα αυτών των αρι­στε­ρών κομ­μά­των, πρέ­πει να πα­ρα­δε­χθεί ότι δεν είναι πολύ πιο ρι­ζο­σπα­στι­κά από εκεί­νο του Μπρού­νο Κράι­σκι (σ.σ. του Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τη ιστο­ρι­κού κα­γκε­λά­ριου της Αυ­στρί­ας ο οποί­ος κυ­βέρ­νη­σε στο διά­στη­μα 1970 – 1983 και θε­ω­ρεί­ται ανα­μορ­φω­τής της χώρας του) και μοιά­ζουν πολύ με τη Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία της δε­κα­ε­τί­ας του 1970, αλλά βέ­βαια για το ση­με­ρι­νό πο­λι­τι­κό φάσμα συ­νι­στούν σαφή αλ­λα­γή κα­τεύ­θυν­σης.

Ο αυ­στρια­κός οι­κο­νο­μο­λό­γος θε­ω­ρεί ότι στην Ελ­λά­δα η πα­ρα­γω­γή βρί­σκε­ται πολύ κάτω από τις δυ­να­τό­τη­τες, με το κύριο πρό­βλη­μα να μην είναι το μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος, αλλά η ζή­τη­ση, και η δική του πρό­τα­ση για τη μι­σθο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή είναι να αφε­θούν οι μι­σθοί να αυ­ξά­νο­νται στα­θε­ρά, που ση­μαί­νει πλη­θω­ρι­σμό μαζί με αύ­ξη­ση της πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας.

Ακρι­βώς, ο υψη­λός πλη­θω­ρι­σμός είναι αυτό που θα χρεια­ζό­ταν η Ευ­ρώ­πη, τόσο στο Νότο όσο και στο Βορρά, καθώς, εν όσω η Γερ­μα­νία έχει πλη­θω­ρι­σμό κάτω από 2 ο/ο, ο Νότος χρειά­ζε­ται απο­πλη­θω­ρι­σμό για να κερ­δί­σει αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα και αυτό απο­τε­λεί “μα­ζο­χι­στι­κή στρα­τη­γι­κή”, προ­σθέ­τει, ανα­φέ­ρο­ντας στη συ­νέ­χεια ότι για τα εξα­γω­γι­κά πλε­ο­νά­σμα­τα της Γερ­μα­νί­ας από 7 – 8% του ΑΕΠ πρέ­πει να υπάρ­χουν αντί­στοι­χα ελ­λειμ­μα­τι­κές χώρες που χρε­ώ­νο­νται στο εξω­τε­ρι­κό για να μπο­ρούν να κά­νουν ει­σα­γω­γές.

Σε άλλο ση­μείο της συ­νέ­ντευ­ξης του ο ΄Εν­γκελ­μπερτ Στόκ­χα­μερ χα­ρα­κτη­ρί­ζει “αντι­πα­ρα­γω­γι­κή” τη δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης από την Ε.Ε., διότι, όπως ση­μειώ­νει, αυτή επι­διώ­κει να επι­βά­λει πε­ρι­κο­πές μι­σθών στη Νότια Ευ­ρώ­πη, και μπο­ρεί μεν αυτή η πο­λι­τι­κή λι­τό­τη­τας να εξι­σορ­ρο­πεί τα εμπο­ρι­κά ισο­ζύ­για, ωστό­σο δεν μειώ­νει το δη­μό­σιο χρέος, ενώ τρο­μα­κτι­κό είναι το κοι­νω­νι­κό κό­στος.

Κατά την άποψή του, η Ε.Ε. πρέ­πει να απο­δε­χτεί ότι το ελ­λη­νι­κό χρέος δεν μπο­ρεί να απο­πλη­ρω­θεί και η ίδια να εξε­τά­σει πώς μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει ένα κλίμα ανά­πτυ­ξης, που ση­μαί­νει επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, από ένα κοινό ευ­ρω­παϊ­κό τα­μείο και όχι με ισπα­νι­κά ή ελ­λη­νι­κά κε­φά­λαια, κάτι που θα ήταν δύ­σκο­λα υλο­ποι­ή­σι­μο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ