Δημήτρης Γάκης: Γράμμα στον εαυτό μας

Που είσαι Θα­νά­ση;

“Ρωγ­μές στα θε­μέ­λια του πυ­ρη­νι­κού ερ­γο­στα­σί­ου το Ακού­γιου”.

“Δύο εκρή­ξεις στον πυ­ρη­νι­κό σταθ­μό του Ακού­γιου”.

Άκρα του τάφου σιωπή όμως. Κα­νείς πια δε μι­λά­ει. Κι εσύ; σιω­πάς κι εσύ. Πάνε 8 χρό­νια τώρα που δε σε έχου­με κοντά μας, αλλά πάντα η μνήμη σου είναι πάρα πολύ ισχυ­ρή.

Θυ­μό­μα­στε τους αγώ­νες που ξε­κί­νη­σες με το Αντι­πυ­ρη­νι­κό Πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο Με­σο­γεί­ου, η μάχη που έδι­νες με τους διά­φο­ρους “επι­στή­μο­νες” για την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα του σταθ­μού και στον αγώνα σου μαζί και εμείς να ακυ­ρώ­σου­με αυτή την εγκλη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια.

Απο­δεί­χτη­κε όμως ότι ρωγ­μές υπάρ­χουν, και είναι πιο επι­κίν­δυ­νες, και στα μυαλά των αν­θρώ­πων.

Τα με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα Ρω­σί­ας και Τουρ­κί­ας, οι­κο­νο­μι­κά και γε­ω­πο­λι­τι­κά, υλο­ποιού­νται βήμα βήμα χωρίς αντί­δρα­ση πια.

Εξα­ντλού­μα­στε όλοι μας, αν δεν υπάρ­χει η εμπνευ­σμέ­νη κα­θο­δή­γη­ση, ο πα­θια­σμέ­νος αγω­νι­στής, σε διά­φο­ρες δη­λώ­σεις, δελ­τία τύπου, άντε το πολύ πολύ  και σε καμιά ερώ­τη­ση στη Βουλή που και αυτές τε­λευ­ταία κάπου κάπου γί­νο­νται. Μί­λα­γα προ­χθές με ένα φίλο και του έλεγα:

-πως βλέ­πεις την κα­τα­σκευή του πυ­ρη­νι­κού ερ­γο­στα­σί­ου στο Ακού­γιου; Θα κά­νου­με κάτι;

Με κοί­τα­ξε με ένα απλα­νές βλέμ­μα και μου λέει:

-ρε φίλε μήπως εν­νο­είς στα Αφά­ντου και τη λη­στεία που έγινε;

-Όχι του λέω το πυ­ρη­νι­κό ερ­γο­στά­σιο που κα­τα­σκευά­ζει ο Ερ­ντο­γάν στο Ακού­γιου.

Πε­τά­χτη­κε

-άσε με ρε φίλε, λέει, μη με μπλέ­κεις με τον πα­λα­βό.

– Μα, του λέω, έχου­με μπλέ­ξει με τον πα­λα­βό αλλά εμείς θα βρού­με το μπελά μας.

-Ωχ ρε αδερ­φέ, μου λέει, μπο­ρείς να μου πεις τι γί­νε­ται με την πρώτη και την δεύ­τε­ρη επι­στρε­πτέα; Μπο­ρείς να μου πεις πότε θα ανοί­ξουν τα κου­ρεία; πότε θα ανοί­ξουν τα κέ­ντρα αι­σθη­τι­κής να το πω στη γυ­ναί­κα μου ;

Και γυ­ρί­ζει να απο­μα­κρυν­θεί  ικα­νο­ποι­η­μέ­νος για την “εκ­πλή­ρω­ση του χρέ­ους“ του.

-Ξέ­ρεις, του λέω, επί­σης σή­με­ρα είναι η μέρα του νερού.

Γυ­ρί­ζει πίσω και μου λέει:

– Ε και; εμείς εί­μα­στε οκ. Κά­να­με το φράγ­μα του Γα­δου­ρά, μια χαρά εί­μα­στε.

– Ξέ­ρεις, του λέω, όμως τι γί­νε­ται στο Λι­μα­νά­κι της Λάρ­δου;

-Έχει η Λάρ­δος λι­μα­νά­κι; μου λέει,  μήπως εν­νο­είς της Λίν­δου;

-Όχι του λέω το λι­μα­νά­κι της Λάρ­δου, η Γλύ­στρα  δε σου λέει τί­πο­τα;

-Γλί­στρα μου και έφεξε, λέει, μπο­ρείς να μου πεις πότε θα ανοί­ξου­νε οι κα­φε­τέ­ριες;

Φίλε Θα­νά­ση τις στρογ­γυ­λεύ­σα­με τις γω­νί­ες της τυ­ρό­πι­τας, δυ­στυ­χώς και δεν μπο­ρού­με να απο­λαύ­σου­με τη νο­στι­μιά του ξε­ρο­ψη­μέ­νου φύλ­λου. Εξα­ντλού­μα­στε φίλε Θα­νά­ση σε καμιά δή­λω­ση, σε κάνα δελ­τίο τύπου άντε το πολύ σε καμιά ερώ­τη­ση στη Βουλή κι αυτή κάπου κάπου.

Τις κα­τα­λή­ψεις στο λι­μα­νά­κι της Λάρ­δου, τα βρο­ντο­φω­ναγ­μέ­να συν­θή­μα­τα κατά της πυ­ρη­νι­κής ενέρ­γειας, η μου­σι­κή από το μπα­γλα­μα­δά­κι σου, έχουν μεί­νει στην καρ­διά μας και στην μνήμη μας. Έλα σου όμως που όπως μας δί­δα­ξες χρειά­ζε­τε και η συμ­με­το­χή του σώ­μα­τος…

Ξέρω ότι αυτά που σου γράφω δεν πρό­κει­ται να τ’ ακού­σεις, αν και θα ‘θελα να να σε δια­βε­βαιώ­σω ότι εμείς σε ακού­με γιατί σε έχου­με στην καρ­διά μας, από μέσα μας σε ακού­με κα­θα­ρά, και θέ­λου­με να συ­νε­χί­σου­με τον αγώνα σου, τον αγώνα της ζωής.

ΥΓ. Δυ­σά­ρε­στο νέο.

Το κα­μά­ρι σου το Αντι­πυ­ρη­νι­κό Πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο Με­σο­γεί­ου βρί­σκε­ται στον προ­θά­λα­μο του Πρω­το­δι­κεί­ου και πε­ρι­μέ­νει την από­φα­ση για την διά­λυ­ση του…..

Δη­μή­τρης Γάκης