Ο εναλλακτικός τουρισμός «θριαμβεύει» στον Μονόλιθο χάρις στις προσπάθειες του Γιώργου Θυρή

Συν Αθηνά και χείρα κίνει… Όταν μιλάμε για εναλ­λα­κτι­κές μορφές του­ρι­σμού, εκτός από την θεωρία στην οποία ανα­λω­νό­μα­στε υπάρχει και η πράξη στην οποίαν υπάρ­χουν κάποιοι που επέν­δυ­σαν και απέ­δει­ξαν ότι το ανέ­φι­κτο, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις και με πολύ κόπο, μπορεί να γίνει εφικτό, ή του­λά­χι­στον να μπουν οι βάσεις για να γίνει εφικτό. Ακόμα κι εκεί που οι πιθα­νό­τη­τες είναι περιο­ρι­σμέ­νες.Ο εναλ­λα­κτι­κός του­ρι­σμός, ανθεί τα τελευ­ταία χρόνια στον Μονό­λιθο, όπου ένας νέος επι­χει­ρη­μα­τίας, ο 36χρονος Γιώργος Θυρής, σε πείσμα των καιρών και των πιθα­νο­τή­των, δίνει τον δικό του αγώνα να θέσει τις βάσεις γι΄αυτό που σε άλλες περιο­χές παρα­μέ­νει ακόμα σε επίπεδο θεωρίας.

Μέσα σε λίγα χρόνια, με μόνο σύμμαχο την ομορφιά του τοπίου, κατά­φερε να βάλει τον Μονό­λιθο στον χάρτη του εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού μετα­δί­δο­ντας την αγάπη του για τον τόπο του, στους επι­σκέ­πτες του μικρού ξενο­δο­χείου που δια­τη­ρεί στο χωριό αλλά και αξιο­ποιώ­ντας παράλ­ληλα τις δυνα­τό­τη­τες του δια­δι­κτύου.

Οι κυνηγοί ορχι­δέας,

οι αστρό­φι­λοι και οι του­ρί­στες δια­λο­γι­σμού

Όπως λέει στην «δημο­κρα­τική», φωτο­γρά­φοι από την Ρόδο αλλά και από ολό­κληρο τον κόσμο κατα­φθά­νουν στο χωριό για να φωτο­γρα­φί­σουν το μαγευ­τικό ηλιο­βα­σί­λεμα από το Κάστρο του Μονό­λι­θου, τα κατα­γά­λανα νερά και το εκπλη­κτικό τοπίο. «Για να ανα­δει­χθεί και η πολυ­πλο­κό­τητα του προ­ϊ­ό­ντος θα ήθελα να κάνω μια ειδική αναφορά σε δύο ομάδες φωτο­γρά­φων. Η πρώτη ομάδα είναι αυτή των κυνηγών ορχι­δέας η οποία κάθε χρόνο κατα­λύει στο ξενο­δο­χείο με σκοπό να βρουν, να φωτο­γρα­φί­σουν και να επι­δεί­ξουν στην κοι­νό­τητά τους, η οποία αριθμεί χιλιά­δες μέλη, τα 72 είδη άγριας ορχι­δέας που ευδο­κι­μούν στα βουνά της Ρόδου. Η δεύτερη ομάδα στην οποία θα ήθελα να ανα­φερθώ πάντα με βάση τη φωτο­γρα­φία, είναι οι αστρό­φι­λοι. Λόγω της μηδε­νι­κής φωτο­ρύ­παν­σης ο Μονό­λι­θος απο­τε­λεί τον καλύ­τερο προ­ο­ρι­σμό για αστρο­φω­το­γρα­φία».

Μάλιστα, όπως λέει στην «δημο­κρα­τική» ο Γ. Θυρής, ένα νέο είδος του­ρι­σμού το οποίο φαί­νε­ται να έχει μια ιδιαί­τερη δυνα­μική και οι περισ­σό­τε­ροι δεν το γνω­ρί­ζουμε είναι ο του­ρι­σμός δια­λο­γι­σμού. Ο Μονό­λι­θος είναι ένας από τους κατα­γε­γραμ­μέ­νους τόπους που συγκε­ντρώ­νουν την περισ­σό­τερη θετική ενέρ­γεια στην Ελλάδα. «Με μεγάλη μου χαρά και έκπληξη ανα­κά­λυψα ότι οι επι­σκέ­πτες έρχο­νται στον Μονό­λιθο με σκοπό την καλ­λιέρ­γεια του εσω­τε­ρι­κού τους κόσμου, ανα­ζη­τώ­ντας κατά περί­πτωση αισθή­ματα χαράς, δια­λο­γι­σμού, περι­συλ­λο­γής και εν τέλει ψυχικής ηρεμίας» λέει χαρα­κτη­ρι­στικά, δίνο­ντας ακόμα μια διά­σταση στις εναλ­λα­κτι­κές μορφές του­ρι­σμού.

«Αυτή είναι η Ελλάδα που ψάχνουμε»

Ενας ακόμα πόλος έλξης, όπως μας λέει, είναι οι θρη­σκευ­τι­κές γιορτές που συνο­δεύ­ο­νται από πανη­γύ­ρια: «Μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες πλη­ρω­μές μου, όχι με την χρη­μα­τική έννοια αλλά με την ηθική ικα­νο­ποί­ηση και με την έννοια του έμμεσου κέρδους, είναι όταν για τα γλέντια που γίνο­νται στα χωριά μας, γίνομαι δέκτης πολλών θετικών σχολίων. Με αφορμή κάποια θρη­σκευ­τική συνήθως εορτή, λόγω της προ­σω­πι­κής επαφής που έχω με τους επι­σκέ­πτες του ξενο­δο­χείου, συχνά δέχο­νται την πρό­σκλησή μου να έρθουν μαζί μου στο γλέντι. Δεν θα ξεχάσω όταν επι­στρέ­φο­ντας με το αυτο­κί­νητο από ένα τέτοιο γλέντι/πανη­γύρι – ο φίλος μου πλέον – Τσάρλι από το Βέλγιο, ο οποίος επι­σκέ­πτε­ται τον Μονό­λιθο εδώ και 8 συναπτά έτη μου είπε: ’’Γιώργο γι’ αυτή την Ελλάδα ερχό­μα­στε και αυτή την Ελλάδα ψάχνουμε’’».

Γαστρο­νο­μι­κός του­ρι­σμός

μέσα από την απλό­τητα του χωριού

«Μέσα σε αυτά τα πολύ­τιμα αλλά απλά και καθη­με­ρινά για μας που ζούμε σε ένα μέρος με λιγό­τε­ρους από 100 μόνι­μους κατοί­κους  είναι το κομμάτι της δια­τρο­φής μας και αυτή είναι η επόμενη ομάδα επι­σκε­πτών που βρέθηκε στο χωριό. Γαστρο­νο­μι­κός και οινικός του­ρι­σμός, λοιπόν. Το ψωμί φρέσκο και χωριά­τικο, η σούμα φετινή και το ελαιό­λαδο δικής μου παρα­γω­γής. Τα αυγά μας, τα φρούτα μας και στην ταβέρνα του χωριού η Δέσποινα να μαγει­ρεύει τις παρα­δο­σια­κές συντα­γές και να δίνω την ευκαι­ρία στους επι­σκέ­πτες μου να βάλουν την ποδιά τους και να μαγει­ρέ­ψουν μαζί της το γεύμα τους. Να έχουν πάει πριν στο βουνό με τον σύζυγο της Δέσποι­νας, τον Μανώλη και να έχουν κόψει τα μανι­τά­ρια που θα τα έτρωγαν ψητά το μεση­μέρι. Όπως είπε και ο φίλος μου ο Τσάρλι ‘’για’ αυτή την Ελλάδα έρχονται’’» λέει ο Γιώργος, που δίνει μία δια­φο­ρε­τική διά­σταση στον γαστρο­νο­μικό του­ρι­σμό, προσιτή, απλή, καθη­με­ρινή.

Ο Γ. Θυρής, μετα­κό­μισε στον Μονό­λιθο το 2008 και έκτοτε δρα­στη­ριο­ποιεί­ται εκεί επαγ­γελ­μα­τικά, επεν­δύ­ο­ντας στον εναλ­λα­κτικό του­ρι­σμό μέσα από την αγάπη του για το χωριό και την στήριξη των λιγό­τερο από 100 μόνιμων κατοί­κων στο εγχεί­ρημά του. Όπως λέει, η απόφασή του ήταν ένα ταξίδι στο άγνωστο, χωρίς καμιά οικο­νο­μική βοήθεια και χωρίς πρότερη εμπει­ρία στο αντι­κεί­μενο της φιλο­ξε­νίας, πράγμα που ήταν μεγάλη πρό­κληση καθώς η βιω­σι­μό­τητα της επι­χεί­ρη­σης ήταν μονό­δρο­μος και μάλιστα τα χρονικά περι­θώ­ρια περιο­ρι­σμένα. «Οι αγωνίες που έζησα και ζω κάνο­ντας αυτό το βήμα δεν σας κρύβω ότι τα πρώτα δύο έτη πέρα από ιδιο­κτή­της του κατα­λύ­μα­τος χρειά­στηκε να δουλεύω και μια δεύτερη δουλειά σε παρα­κεί­μενο χωριό. Σε αντί­θεση με την ιδιαί­τερη του­ρι­στική ανά­πτυξη του κέντρου και της ανα­το­λι­κής πλευράς του νησιού, όπου παρα­τη­ρούμε τα μεγάλα resort με επο­χιακή λει­τουρ­γία, ο Μονό­λι­θος του 2008 είχε να ανα­δεί­ξει μια απί­στευτη φυσική ομορφιά, έναν μαγευ­τικό συν­δυα­σμό βουνού και θάλασ­σας, χωρίς όμως κάποια οργα­νω­μένη μονάδα υπο­δο­χής επι­σκε­πτών ή άλλη αμιγώς του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα. Με αυτά τα δεδο­μένα και παρόλες τις αντι­ξο­ό­τη­τες αλλά με πολλή θέληση, μεράκι και αγάπη ξεκί­νησα μια προ­σπά­θεια να εντάξω τον Μονό­λιθο στον του­ρι­στικό χάρτη. Σύμ­μα­χοί μου η απα­ρά­μιλλη ομορφιά του τοπίου, η συγκλο­νι­στική ιστορία του χωριού μου και μια απόφαση ζωής να κάνω το όνειρο μου πραγ­μα­τι­κό­τητα…».