Απάντηση στην ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Δωδεκανήσου εις βάρος της Ένωσης Αξιωματικών Υπηρεσίας Νοτίου Αιγαίου

Στην Αρ­χαία Αθήνα η ύβρις και η συ­κο­φα­ντία ήταν η μό­νι­μη μά­στι­γα του Δη­μο­κρα­τι­κού πο­λι­τεύ­μα­τος. Ακόμη και στον Χρυσό Αιώνα του Πε­ρι­κλέ­ους.

Στη σύγ­χρο­νη εποχή οι δικοί μας υβρι­στές και συ­κο­φά­ντες δεν θα εμπο­δί­σουν τη Συ­νε­χή Δράση μας και τον Αγώνα μας για ένα Συν­δι­κα­λι­σμό Ηθι­κής, Αξιών και Προ­ο­πτι­κής. Έχου­με άλ­λω­στε την από­λυ­τη βε­βαιό­τη­τα ότι η θλι­βε­ρή αυτή ανα­κοί­νω­ση της Ένω­σης Αστυ­νο­μι­κών Υπαλ­λή­λων Δω­δε­κα­νή­σου δεν αφορά άλλον Αστυ­νο­μι­κό πέραν του συ­ντά­κτη και υπο­γρά­φο­ντος Προ­έ­δρου αυτής. Έχο­ντας επί­σης δε­δο­μέ­νη την εμπι­στο­σύ­νη όλων των Αστυ­νο­μι­κών του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στην Ένωσή μας δεν θα ανα­ζη­τή­σου­με τους λό­γους και τις στο­χεύ­σεις που οδή­γη­σαν τον Πρό­ε­δρο της Ένω­σης Αστυ­νο­μι­κών Υπαλ­λή­λων Δω­δε­κα­νή­σου να προ­βεί σε αυτήν την ενέρ­γεια. Το νέο ήθος που ει­σα­γά­γα­με στον Συν­δι­κα­λι­σμό εμπνέ­ει όλες τις Αστυ­νο­μι­κές Συν­δι­κα­λι­στι­κές Ενώ­σεις της Επι­κρα­τεί­ας. Ασφα­λώς και δώ­σα­με μάχη για την επι­στρο­φή της Δι­μοι­ρί­ας από τη Λέρο στη Ρόδο και τα κα­τα­φέ­ρα­με.  Δεν μας πε­ρισ­σεύ­ει όμως χρό­νος να γυ­ρί­σου­με το κε­φά­λι στις σκο­τει­νές επο­χές ούτε να ρω­τή­σου­με τους απρό­κλη­τους εχθρούς μας τι επι­θυ­μούν να γρά­φου­με στις ανα­κοι­νώ­σεις μας για να είναι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι.

Δεν μας το επι­τρέ­πει η συ­νεί­δη­σή μας αλλά ούτε και η Συν­δι­κα­λι­στι­κή μας Πο­ρεία και Δράση.

Τέλος, οι υβρι­στές μας και οι συ­κο­φά­ντες μας θα πρέ­πει να μά­θουν άπαξ δια πα­ντός ότι δεν θα τους ρω­τή­σου­με ου­δέ­πο­τε για να μας δεί­ξουν το δρόμο που οδη­γεί στο σκο­τά­δι.

Με πνεύ­μα ενω­τι­κό και έχο­ντας την εμπι­στο­σύ­νη όλων των Αστυ­νο­μι­κών του Ν. Αι­γαί­ου, της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Αξιω­μα­τι­κών Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας και φυ­σι­κά της Ηγε­σί­ας του Αρ­χη­γεί­ου της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας θα συ­νε­χί­σου­με τους δί­καιους αγώ­νες μας υπέρ του αν­θρώ­που, υπέρ του δι­καί­ου, υπέρ των Αστυ­νο­μι­κών Συ­να­δέλ­φων μας και υπέρ της κοι­νω­νί­ας.

Η ηθική μας στάση και η αγάπη μας για τον Συ­νά­δελ­φο μας οδή­γη­σε στον Συν­δι­κα­λι­σμό. Δια­φο­ρε­τι­κά ούτε ο Συν­δι­κα­λι­σμός θα είχε την ανά­γκη μας, ούτε εμείς την ανά­γκη του Συν­δι­κα­λι­σμού.

________________________________________________________________________________

Ο   Πρό­ε­δρος                                                                                                                   Ο  Γ. Γραμ­μα­τέ­ας

Θέμης Ι. Κα­λα­μά­τας                                                                                        Γε­ώρ­γιος  Π. Στέρ­γου