Κ. Μητσοτάκης: Τεράστιο το κόστος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Δρι­μεία κρι­τι­κή στη δια­χεί­ρι­ση ση­μα­ντι­κών ζη­τη­μά­των, όπως το Ασφα­λι­στι­κό, ασκεί στην κυ­βέρ­νη­ση ο κ. Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης σε άρθρο του στην ει­δι­κή έκ­δο­ση του Economist “Ο κό­σμος του 2016”, με τίτλο “Αλ­λα­γή του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού”.

Ο πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας ση­μειώ­νει πως “η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ μας οδή­γη­σε σε δύο χρό­νια ύφε­σης ακρι­βώς τη στιγ­μή που ήμα­σταν έτοι­μοι να δρέ­ψου­με τους καρ­πούς της δρα­στι­κής δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής που με κόπο και θυ­σί­ες υπέ­στη ο ελ­λη­νι­κός λαός”.

Ανα­λυ­τι­κά το άρθρο του κ. Μη­τσο­τά­κη:

“Το 2016 θα είναι άλλο ένα υφε­σια­κό έτος. Στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση στο τέλος της φε­τι­νής χρο­νιάς θα βρε­θού­με στην ίδια θέση που ήμα­σταν στο τέλος του 2014, και μά­λι­στα με πολύ χα­μη­λό­τε­ρο δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μα εξαι­τί­ας των πρό­σθε­των φόρων και των πε­ρι­κο­πών των συ­ντά­ξε­ων αυτής της διε­τί­ας. Δύο χρό­νια αδι­κο­χα­μέ­να, που έχουν οδη­γή­σει την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία σε χα­μη­λό­τε­ρο βιο­τι­κό επί­πε­δο. Το ευ­και­ρια­κό κό­στος της Κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ είναι τε­ρά­στιο.

Η Κυ­βέρ­νη­ση Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας – ΠΑΣΟΚ υλο­ποί­η­σε σε πολύ μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα την πιο θε­α­μα­τι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή που ση­μειώ­θη­κε ποτέ στον κόσμο. Με όλα της τα επι­μέ­ρους ελατ­τώ­μα­τα, η προ­σαρ­μο­γή αυτή ήταν ανα­γκαία και επι­βε­βλη­μέ­νη. Επέ­τυ­χε όμως η χώρα, μετά από πολλά χρό­νια, και μά­λι­στα για δυο συ­νε­χή έτη, να επι­στρέ­ψει σε πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα. Προ­φα­νώς, αυτή η προ­σαρ­μο­γή οδή­γη­σε σε ύφεση, που ήταν το ανα­πό­φευ­κτο τί­μη­μα που έπρε­πε να υπο­στού­με προ­κει­μέ­νου να εξυ­γιά­νου­με τα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά μας. Όμως, η κα­τά­στα­ση, στο τέλος του 2014, είχε στα­θε­ρο­ποι­η­θεί. Η χώρα, μετά από έξι συ­νε­χό­με­να έτη βα­θιάς ύφε­σης, επέ­στρε­ψε σε θε­τι­κό ρυθμό οι­κο­νο­μι­κής με­γέ­θυν­σης. Και η στιγ­μή της ου­σια­στι­κής συ­γκο­μι­δής ήταν το 2015. Και αυτό ήταν αναμ­φι­σβή­τη­το. Ακόμη και οι πλέον απαι­σιό­δο­ξοι μα­κρο­οι­κο­νο­μο­λό­γοι εκτι­μού­σαν ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση του ΑΕΠ της χώρας για το 2015 και προ­έ­βλε­παν ακόμη ση­μα­ντι­κό­τε­ρη για το 2016.

Αν αυτό συ­νέ­βαι­νε, τα ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα που κα­λεί­ται η Ελ­λά­δα να αντι­με­τω­πί­σει και κυ­ρί­ως το ασφα­λι­στι­κό, θα είχαν πολύ ευ­κο­λό­τε­ρες λύ­σεις.

Η Κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ μας οδή­γη­σε σε δύο χρό­νια ύφε­σης ακρι­βώς τη στιγ­μή που ήμα­σταν έτοι­μοι να δρέ­ψου­με τους καρ­πούς της δρα­στι­κής δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής που με κόπο και θυ­σί­ες υπέ­στη ο ελ­λη­νι­κός λαός. Το στα­τι­κό μέ­γε­θος της εκτι­μώ­με­νης ζη­μιάς από την Κυ­βέρ­νη­ση απο­τι­μά­ται συ­νε­πώς αθροι­στι­κά σε πε­ρί­που 7% του ΑΕΠ μέχρι το τέλος του 2016.

Είναι συ­νε­πώς τέ­τοια τα με­γέ­θη, οι πα­ρα­λεί­ψεις και οι ζη­μιές για την οι­κο­νο­μία της χώρας, που δι­καιο­λο­γεί­ται από­λυ­τα η από­φα­σή μας να διε­ρευ­νή­σου­με σε βάθος τι έγινε το κα­λο­καί­ρι του 2015 που οδη­γη­θή­κα­με στο κλεί­σι­μο των τρα­πε­ζών και τους κε­φα­λαια­κούς ελέγ­χους.

Αυτό που είναι όμως εξί­σου – αν όχι πε­ρισ­σό­τε­ρο ανη­συ­χη­τι­κό – είναι ότι δεν προ­χω­ρούν οι διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Έχω το­νί­σει επα­νει­λημ­μέ­να ότι η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται 100 δις ευρώ επεν­δύ­σεις αμέ­σως προ­κει­μέ­νου να πάρει μπρο­στά η πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία. Η Κυ­βέρ­νη­ση, όμως, επι­λέ­γει συ­νει­δη­τά να απο­θαρ­ρύ­νει κάθε εί­δους επέν­δυ­ση.

Με τις ενέρ­γειές της, δυ­σφη­μί­ζε­ται η χώρα. Αφού η Κυ­βέρ­νη­ση κα­τέ­κτη­σε εκ μέ­ρους μας τη διά­κρι­ση της χει­ρό­τε­ρης και πιο κο­στο­βό­ρας δια­πραγ­μά­τευ­σης του 2015 (εκτί­μη­ση πα­νε­πι­στη­μί­ου Χάρ­βαρντ), όσες φορές συ­νά­ντη­σε εν δυ­νά­μει επεν­δυ­τές προ­κά­λε­σε θυ­μη­δία και ταυ­τό­χρο­να απο­ρία. Αρκεί να θυ­μη­θού­με το ύφος του κ. Κλί­ντον στο πε­ρί­φη­μο πάνελ επεν­δυ­τών για την Ελ­λά­δα.

Στο τέλος του 2016 θα εί­μα­στε στα επί­πε­δα του τέ­λους του 2014 αλλά με πολύ χει­ρό­τε­ρους όρους και προ­ο­πτι­κές, διότι θα πρέ­πει να ανα­κτή­σου­με την εθνι­κή μας αξιο­πι­στία, που συ­στη­μα­τι­κά πριο­νί­ζε­ται. Και γιατί, στο με­τα­ξύ, θα έχουν επι­βλη­θεί 6 δις ευρώ πρό­σθε­τα μέτρα λι­τό­τη­τας, που η χώρα δεν χρεια­ζό­ταν στο τέλος του 2014. Μέτρα κυ­ρί­ως στην κα­τεύ­θυν­ση της επι­πλέ­ον φο­ρο­λό­γη­σης νοι­κο­κυ­ριών και επι­χει­ρή­σε­ων. Μέτρα που “σκο­τώ­νουν” την ιδιω­τι­κή οι­κο­νο­μία.

Το 2016 εκτι­μώ ότι θα εξε­λι­χθεί με ταχύ ρυθμό η θε­σμι­κή διά­βρω­ση της χώρας από τη φα­σί­ζου­σα κομ­μα­τι­κή νο­ο­τρο­πία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η επέ­λα­ση του κόμ­μα­τος σε κρά­τος και θε­σμούς είναι ήδη επι­θε­τι­κή και ανε­ρυ­θρί­α­στη. Έχω πε­ρι­γρά­ψει την πο­λι­τι­κή ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν ένα πα­γό­βου­νο. Η λευκή κο­ρυ­φή που προ­ε­ξέ­χει είναι ο δήθεν με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κός μαν­δύ­ας της μνη­μο­νια­κής συμ­μόρ­φω­σης. Κι από κάτω κρύ­βε­ται ο σκο­τει­νός απει­λη­τι­κός όγκος του με­γά­λου κομ­μα­τι­κού κρά­τους, της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης, της χει­ρα­γώ­γη­σης ανε­ξάρ­τη­των θε­σμών και αρχών, του εξι­σω­τι­σμού προς τα κάτω στην Παι­δεία.

Αν μπορώ να δω μια αι­σιό­δο­ξη προ­ο­πτι­κή, με­σο­πρό­θε­σμα αυτή θα είναι η κα­τάρ­ρευ­ση της Κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ. Με αυτήν θα κλεί­σει το τε­λευ­ταίο κε­φά­λαιο στο βι­βλίο του λαϊ­κι­σμού της με­τα­πο­λί­τευ­σης.

Οι πρό­σφα­τες εσω­κομ­μα­τι­κές εκλο­γές της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας άλ­λα­ξαν το πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό της χώρας. Οι 404.000 πο­λί­τες που αυ­τό­βου­λα προ­σήλ­θαν σε μια επί­πο­νη δια­δι­κα­σία που απαι­τού­σε ώρες ορ­θο­στα­σί­ας και κα­τα­βο­λή τι­μή­μα­τος συμ­με­το­χής έστει­λαν ένα ξε­κά­θα­ρο και ισχυ­ρό μή­νυ­μα: “δώστε τέρμα στο λαϊ­κι­σμό”.

Η βαθιά κρίση – όπως συχνά συμ­βαί­νει – οδή­γη­σε την κοι­νω­νία μας σε μια τα­χεία ωρί­μαν­ση. Οι πο­λί­τες όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο ανα­ζη­τούν ει­λι­κρί­νεια προ­κει­μέ­νου να απο­κα­τα­στα­θεί η δια­τα­ραγ­μέ­νη σχέση πο­λι­τι­κής – πο­λι­τών. Συ­νει­δη­το­ποι­ή­σα­με ότι είναι πλέον αδια­νό­η­το οι πιο πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις του τόπου, η δη­μιουρ­γι­κή Ελ­λά­δα, η Ελ­λά­δα που ξυ­πνά­ει νωρίς, να μένει μα­κριά από την πο­λι­τι­κή.

Όπως έχω επα­νει­λημ­μέ­να υπο­στη­ρί­ξει, η πο­λι­τι­κή δη­μιούρ­γη­σε το πρό­βλη­μα και η πο­λι­τι­κή θα το λύσει.

Είμαι αι­σιό­δο­ξος διότι το έδα­φος είναι ίσως πιο εύ­φο­ρο από ποτέ για τη σφυ­ρη­λά­τη­ση μιας νέας δη­μιουρ­γι­κής σχέ­σης πο­λι­τών – πο­λι­τι­κής. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία θα τι­μή­σει την εμπι­στο­σύ­νη και την εντο­λή των πο­λι­τών. Και θα καλ­λιερ­γή­σει αυτή τη σχέση με συ­νέ­πεια δί­νο­ντας νόημα στη δη­μιουρ­γι­κή συμ­με­το­χή των πο­λι­τών στα κοινά, δί­νο­ντας νόημα στην πο­λι­τι­κή.

Η μέχρι πρό­τι­νος σιω­πη­λή πλειο­ψη­φία της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας βγαί­νει δυ­να­μι­κά μπρο­στά και με όχημα τη Νέα Δη­μο­κρα­τία παίρ­νει την Ελ­λά­δα στα χέρια της. Έτσι θα δη­μιουρ­γη­θούν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ορι­στι­κής εξό­δου της χώρας από την κρίση και τον εφιάλ­τη των μνη­μο­νί­ων”.